Het is vrijdagavond, vijf voor slapengaan. M’n vrouw kijkt nog even op haar telefoon. Er staat een poll in een van de dertig groepsapps waar ik niet met goed fatsoen uit kan stappen. „Willen we volgende week met z’n allen op één grote boot, of verdelen we ons over twee kleinere?” vraagt ze aan mij. „Waarom moet ik daar iets van vinden?” grom ik. „Dat wordt ons gevraagd”, legt vrouwlief geduldig uit. „De meesten stemmen op één grote boot. Zullen wij dat ook doen; is wel zo gezellig, toch?” „Je doet maar”, zeg ik, terwijl ik ’t licht uitknip. Ik ga me hier niet druk om maken. Zo gaat het meerdere keren per week in m’n groepsappleven. Ik word gevraagd te kiezen wat ik meeneem naar een barbecue, met wie ik in een groep wil, hoeveel euro ik overheb voor een activiteit, of ik liever een pannenkoek of een frietje eet, of we met elkaar een kinderwagen of een commode geven, en ga zo maar door. >Ik probeer groepsapps te mijden Organisatoren die bang zijn iemand voor het hoofd te stoten, maskeren hun onzekerheid door de hele groep iets te vragen. Iedereen moet een kamp kiezen. Er is meestal wel een groepslid dat een publiekelijk pleidooi voert voor een van de opties en voor je het weet komt er een hele polemiek op gang over de vraag of we wel of geen wegwerpbordjes gebruiken. Ik probeer groepsapps te mijden. Als ik er toch onverhoopt in beland, open ik ze maximaal één keer per week. Dan scrol ik rap naar beneden om vervolgens steevast te concluderen dat ik inderdaad weer niets gemist heb. Toch word ik wel lastiggevallen met al die zinloze informatie. De andere groepsleden eveneens. Voorzichtig laat ik in een van die apps een proefballonnetje op. Wat als we nu per activiteit twee mensen volmachtigen om besluiten te nemen voor de hele groep? De organisatoren mógen –buiten de groepsapp om– een vegetariër polsen hoe verdrietig hij wordt van een barbecue, en een kersverse ouder hoe rigide ze is met het slaapschema van haar kind. Maar dat hóéft niet. Het gaat erom dat je een besluit neemt waar verder niet iedereen iets van hoeft te vinden. Zou dat geen grandioos idee zijn? Uiteraard laat ik een polletje volgen op m’n voorstel. Voor of tegen. Tegen, besluit een overweldigende meerderheid. Als minderheid is ’t zwaar leven in een democratie. _Arien van Ginkel is vader van vier kinderen, onder wie een tweeling, en werkzaam als mediastrateeg._