Waarom de Vroege Kerk in de vastentijd geen halleluja zong

De middeleeuwse theoloog Rupert van Deutz schreef: „Halleluja is als een vreemdeling onder onze woorden. Zijn mysterieuze schoonheid is als een droppel van de overvloeiende vreugde die uit de hemel op de aarde is gevallen. De patriarchen en profeten hebben er met vreugde van geproefd. Toen legde de Heilige Geest het op de lippen van de apostelen en zo kwam de stroom tot ons. Het drukt de eeuwige vreugde van de engelen en heiligen uit, die ze uitzingen in de eeuwige lofprijzing van God. Zonder ophouden bezingen zij, in altijd weer nieuwe bewondering, de schoonheid van God, op Wiens aangezicht zij staren tot in de eeuwen der eeuwen. Ons sterfelijke leven kan op geen enkele wijze deze gelukzaligheid bereiken. Te weten waar het te vinden is, een voorsmaak te hebben van die gelukzalige hoop en ernaar te hongeren en te dorsten: dat is de hoogste volmaaktheid van de heiligen in dit leven. Daarom is het woord halleluja niet vertaald. Het is als een vreemdeling in het oorspronkelijke Hebreeuws gelaten, om ons te vertellen dat er een vreugde is in zijn vaderland, zoals die bij ons niet kan zijn.” :::author_streamer 1::: Zo herinnert Rupert ons aan onze ballingschap. Door onze val zijn we ballingen buiten het paradijs geworden; schuldig en strafwaardig. Eigenlijk kan een christen, zolang hij hier op aarde in den vreemde is, geen halleluja zingen. „Hoe zouden wij een lied des Heeren zingen in een vreemd land”, zegt Psalm 137. Ons past verootmoediging en berouw. Daar is ook deze lijdenstijd op gericht. In de liturgie van de Vroege Kerk klonken steeds luide halleluja’s. Maar in de vastentijd moesten die zwijgen: gedenk uw zonden en ween. Maar dan kwam de paasnacht. Het volk, in het schemerdonker, bij walmende lampen bijeen, wachtte gespannen tot het door de kerk klonk: „Ik verkondig u grote blijdschap, namelijk: het halleluja.” Het halleluja was weer terug! Want Christus was als overwinnaar opgestaan. Dan zette de bisschop in: „Halleluja!” En de schare antwoordde opgetogen: „Halleluja!” Dan, op verhoogde toon, nog een keer: „Halleluja!” En zij terug: „Halleluja.” En dan schalde het een derde keer, nog hoger: „Halleluja!” :::author_streamer 2::: Augustinus zegt: „Wij zijn een paasvolk. En het ”Halleluja” is ons lied. Er zijn twee tijden: voor Pasen en na Pasen. De tijd voor Pasen betekent: de verdrukkingen, waar we nu in zijn. De tijd na Pasen: de gelukzaligheid, waar we hiernamaals zullen zijn. Gedurende de tijd van onze ballingschap zeggen we: „Halleluja”, om ons te sterken op onze weg. Voor het heden is het ”Halleluja” voor ons een reizigerslied. Maar over een moeizame weg gaan we naar het vaderland der rust. Dan zal alle onrust en gezwoeg voorbij zijn. Het enige wat dan zal overblijven, is een eeuwig: „Halleluja”! ## Paaslied Het prachtige Paaslied van Wesley staat ook nadrukkelijk in die oude Paastraditie om het halleluja aan te heffen. Christus, onze Heer', verrees, halleluja! Heil'ge dag na angst en vrees, halleluja! Die verhoogd werd aan het kruis, halleluja, bracht ons in Gods vrijheid thuis, halleluja! Prijst nu Christus in ons lied, halleluja, die in heerlijkheid gebiedt, halleluja, die aanvaardde kruis en graf, halleluja, dat Hij zondaars 't leven gaf, halleluja! Maar Zijn lijden en Zijn strijd, halleluja, heeft verzoening ons bereid, halleluja! Nu is Hij der heem'len Heer', halleluja! Eng'len juub'len Hem ter eer, halleluja!

Waarom de Vroege Kerk in de vastentijd geen halleluja zong

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Waarom de Vroege Kerk in de vastentijd geen halleluja zong

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram