Soms weet je pas wat je gemist hebt als je ziet hoe het óók kan. Dat inzicht kreeg ik toen mijn vrouw op een dag een plakbandapparaat meenam van haar werk. Ze moest wat cadeautjes inpakken en dacht: dat ding is wel even handig. Wel even handig? Het is fenomenaal. Een uitvinding die niet onderdoet voor e-mail in het tijdperk van de handgeschreven brief. Voor het wiel in de tijd van het vierkant. Voor AI in de tijd van columns. :::author_streamer 1::: Deze machine wil ik hebben. Gewoon, in de kast. Voor het grijpen. Want om allerlei redenen heb ik vaak plakband nodig. De ene zoon wil twee wc-rollen aan elkaar plakken om een verrekijker te kunnen maken. Een ander heeft de kleurplaat doormidden gescheurd en kreeg daar spijt van. De kleinste verslindt boekjes letterlijk, waarna ik met een paar plakbandjes de boel moet redden. Het zijn kleine taakjes, maar ze kosten bakken vrolijkheid. Omdat je moet peuteren. Voor ”het beginnetje”. Peuteren doe ik vooralsnog zo. Met een vingertop ga ik rond het hele rolletje, op zoek naar een minimale verdikking. Daar begint het peuteren. Maar m’n vingertop is niet fijngevoelig genoeg om te weten welke kant ik op moet peuteren. Vijftig procent kans dat ik goed zit. Maar evenzoveel kans dat ik voor niets zit te peuteren. Dan probeer ik het de andere kant op. En dan maar hopen dat ik de volle breedte van het plakband lostrek, en het niet scheef afscheurt. Heb ik eindelijk een bruikbaar begin, dan pak ik een schaar. Die ligt natuurlijk ergens anders. Vervolgens knip ik een strak randje, waarna ik voorzichtig een stukje afknip. Dat stukje plak ik tijdelijk op de tafelrand. Angstvallig houd ik ondertussen ”het beginnetje” vast. Want loslaten is opnieuw peuteren. Meestal heb ik meer dan één plakbandje nodig. Dus herhaal ik dit ritueel meerdere keren. Pas daarna kan ik eindelijk beginnen met plakken; al gaat dat niet meer zo goed, doordat het plakband al aan de tafel heeft vastgezeten. :::author_streamer 2::: Lang verhaal kort: zo plakte men kinderboekjes gedurende het stenen tijdperk. Inmiddels hoeft het niet meer op die manier. Met een plakbandapparaat heb je altijd een beginnetje voorhanden. Je trekt, scheurt af op de gewenste lengte –zonder schaar– en gaat door. Geluk zit in kleine dingen. En soms is dat gewoon een plastic houdertje met een scherp randje.