Natuurlijk heb ik op die dagen ook best begrip voor mezelf. Want het ís ook vervelend als je man zijn sokken laat slingeren. Het ís ook vervelend als je zoon voor de zoveelste keer een gat heeft in een net nieuwe broek. En het is nog vervelender dat je peuter al haar kleren uit de kast trekt als het huis net een beetje netjes is. Zo bezien is mijn gebrom dan best logisch, toch? Er is alleen één belangrijk probleem. Het helpt niet. Bij ons niet, in ieder geval. Niemand van mijn gezin gaat er harder van rennen. Broeken worden er niet door gerepareerd. Kasten worden er niet door opgeruimd. Het enige dat verandert, is de sfeer in huis, maar dan niet op een positieve manier. >Het ís ook vervelend als je man zijn sokken laat slingeren Dat laatste vind ik soms best een beetje lastig. Die verantwoordelijkheid. Dat het meteen zo’n lawine-effect kan hebben als ik een mindere dag heb. Want als een kind een mopperdag heeft, probeer ik natuurlijk een beetje lief voor diegene te zijn. Een beetje extra aandacht, een lekker koekje, een oogje dichtknijpen als het niet helemaal goed gaat… Maar helaas, zo werkt het andersom niet. Dus zit er vaak maar één ding op; mezelf bij elkaar rapen, samen met de slingerende sokken. Even een klein momentje voor mezelf, even stille tijd met een kop koffie en broodnodige Bijbelse wijsheid. Soms zijn het kleine dingen die helpen om even op te laden. Toch is dat zo nodig, van tijd tot tijd. Zodat ik weer meer de zegen dan de zorg kan zien. En als er dagen zijn dat het helemaal niet lukt, bedenk ik dat er gelukkig genade is. Dan ben ik weer dankbaar voor een nieuwe morgen en een nieuwe kans om met het juiste been uit bed te stappen. _Alette Koornneef is getrouwd en moeder van drie jonge kids. Woont in de buurt van de Goudse glazen. Schildert met woorden en tekentablet._