Drie jaren zijn voorbijgegaan. Drie jaren waarin ik verdriet gevoeld heb als nooit tevoren. Drie jaren waarin ik geleerd heb als nooit tevoren. Terugverlangen naar die eerste intense pijn doe ik niet. Terugverlangen naar Zijn bijzondere nabijheid wel. Terugverlangen naar hemelsgezindheid ook. Verwachten dat het leven op aarde goed genoeg is … Verwachten dat mensen zijn naam blijven noemen … Het verwachten van mensen alleen … het verdwijnt. Doorgaan, maar niet de ernst van het leven uit het oog verliezen. Doorgaan, niets verwachtend van dit leven. Doorgaan, dankbaar voor de gelaten zegeningen. Door … gaat dit leven. Door … gaat alles om me heen. Door … gaan de eb en vloed van rouw. :::author_streamer 1::: Denken doe ik aan die tijd waarin we samen waren. Denken doe ik aan die tijd van zijn heengaan. Denken doe ik aan hem hierboven. Wetend dat ik hem altijd met me mee zal dragen in mijn hart. Wetend dat een aards huwelijk niets is vergeleken met wat komen gaat. Wetend dat dit leven kort is en een voorbereidingstijd. Biddend om kracht voor iedere dag. Biddend om een zegen voor anderen te mogen zijn. Biddend om eenmaal als gezin herenigd te mogen worden voor Zijn troon. Dankend voor ontelbare zegeningen. Dankend voor Gods onuitsprekelijke zondaarsliefde. Dankend voor de hoop dat Hij John veilig Thuis bracht. Ziende op Hem als de Vader van vaderloze kinderen. Ziende op Hem als de Man van de weduwe. Ziende op Hem, die Zijn kinderen door stormen leidt, maar veilig aan doet komen. „Versterkende de zielen der discipelen, en hen vermanende in het geloof te blijven, en dat wij door vele verdrukkingen moeten ingaan in het Koninkrijk Gods.” Handelingen 14:22
Daniëlle Campbell-Vogelaar
