Zo wist Rebekka een jarenlang pestverleden achter zich te laten

Ooit wilde Rebekka (22) zich vooral aanpassen, vooral lief zijn voor de anderen om haar heen. Want dan zou het pesten misschien overgaan. Nu neemt ze heel bewust haar plek in en beslist ze rustig over wat ze wel en niet wil delen in het gesprek over haar jeugd. In de knusse huiskamer van haar ouderlijk huis in Schelluinen vertelt ze over dieptepunten en hoogtepunten in haar leven – zonder grote emoties. Maar dat kan alleen doordat ze in therapie al door al die emoties heengegaan is, haast ze zich te zeggen. „Juist doordat ik het meest kwetsbaar ben geworden en de pijn en het verdriet onder ogen heb gezien, is er ruimte voor herstel gekomen.” :::author_streamer 1::: ## Buitenbeentje Die pijn en dat verdriet groeiden langzaam maar zeker, in haar kindertijd. „Eigenlijk ben ik altijd wel een buitenbeentje geweest op school”, begint Rebekka haar verhaal. „Ik denk niet dat het kwam doordat ik uit Schelluinen kwam, want op de reformatorische school in Gorinchem komen altijd veel kinderen uit het buitengebied. Toch werd ik al vanaf groep 3 buitengesloten. Ik was stom en werd pas als laatste gekozen. Later werd het pesten groter en venijniger. Ik kreeg vaker de schuld van dingen en klasgenoten begonnen nare dingen te doen. Ze lieten mijn band leeglopen of zetten mij vast tussen twee doelen in het gymlokaal. En dan begonnen ze te lachen. Maar ik durfde niets terug te doen.” De leerkrachten op school leken niet door te hebben wat er speelde in de klas, vertelt Rebekka. „Ik weet nog dat een klasgenootje mij downie begon te noemen, naar het syndroom van Down. Ik wist niet goed wat dat betekende. Omdat die jongen altijd humor in de groep bracht, zei ik: „En jij hebt het syndroom van clown.” Ik probeerde grappig terug te doen. Maar in plaats daarvan ging het klasgenootje naar de directeur: „Rebekka zegt dat ik het syndroom van Down heb.” Toen kreeg ik dus straf. Het is maar een klein voorbeeld, maar er waren allerlei pestsituaties waarbij ik uiteindelijk de schuld kreeg. Dat was heel onrechtvaardig, maar ik was niet sterk genoeg om dat recht te zetten. Daarom had ik er ook geen vertrouwen meer in dat jufs en meesters konden helpen.” ## Aandacht Thuis vertelt Rebekka nauwelijks over het pesten op school. „Daar is mijn moeder later heel verontwaardigd over geweest. Maar ik dacht dat het pesten aan mij lag en dat ik mijzelf moest veranderen. Ook had ik op school geleerd dat ik niet mocht roddelen over anderen. Achteraf denk ik dat ik te lief was, dat ik te makkelijk over me heen liet lopen. Van sommige pesters weet ik nu dat zij problemen hadden thuis. Maar dat mag natuurlijk nooit een excuus zijn om nare dingen te zeggen richting een ander.” Terugkijkend ziet Rebekka dat het pesten al jong haar gedrag beïnvloedde. „Ik was als kind heel erg bezig om de aandacht van volwassenen te vangen. Iemand die gepest wordt, verlangt alsmaar naar begrip en persoonlijke aandacht. Ik bleef na schooltijd lang hangen om de lokalen te vegen en op te ruimen, om van de jufs en meesters maar de waardering te krijgen die ik zo miste bij mijn klasgenoten. Alleen daarom al zag ik ertegenop om naar de middelbare school te gaan.” :::inline_image 1::: ## Verblind Toch begint Rebekka met nieuwe hoop aan het voortgezet onderwijs. „Je denkt er toch aan dat je misschien aardige klasgenoten treft. Maar bepaalde kinderen in de klas hadden algauw door dat ik kwetsbaar was.” En dan met een wrange grijns: „Ze wisten heel precies hoe ze me aan moesten pakken. Er werd niet constant gepest, maar als er wel wat gebeurde, dan was het ook meteen heel naar. Ik weet nog dat ze me eens overhaalden om over een plank te lopen die over een sloot lag. Ze beloofden dat ze die niet weg zouden halen als ik aan de overkant was. Ik wilde mijn klasgenoten dolgraag kunnen vertrouwen, dus ik deed het. Maar natuurlijk haalden ze die plank weg. Toen moest ik een heel stuk omlopen om weer bij de groep te komen.” :::author_streamer 2::: Bij pesten wordt je vertrouwen keer op keer beschaamd, analyseert Rebekka hardop. „Juist daarom ga je zo verlangen naar erkenning en waardering als kind, en zeker als puber. Daardoor ga je verkeerde keuzes maken. Ik weet nog dat ik een keer anoniem gebeld werd. De persoon aan de lijn deed zich voor als iemand van de school naast de Gomarus, waar ik op zat. „Via jouw klasgenoot heb ik je nummer, je lijkt me een leuk meisje”, zei de stem. „Kom je nu naar de Gomarus toe? Dan kunnen we samen kletsen.” Ik hoorde aan de stem dat het mijn klasgenootje was, maar ik wilde gewoon gaan. Ik werd verblind door de gedachte: eindelijk is er iemand die mij wil leren kennen. Gelukkig hebben mijn moeder en zus mij tegengehouden, anders had ik dit nog jaren moeten aanhoren in de klas.” :::author_streamer 3::: ## Schoolmail Ondanks dat het thuisfront soms iets merkt van het pesten, houdt Rebekka het vooral voor zichzelf. Ze wil haar familie er niet mee belasten. Het lukt haar om redelijk normaal de middelbareschoolperiode te doorlopen. „In de tweede klas kon ik echt even op adem komen”, herinnert ze zich. „Ik kreeg een rustige klas en vond eindelijk een vriendengroep. Dat was zo fijn. Maar in de derde ging het weer fout. Er kwam een nieuw meisje in de klas en het leek er eerst op dat we echte vriendinnen werden. We hebben zelfs nog bij elkaar gelogeerd. Maar ineens veranderde haar houding. Ze begon nare dingen te zeggen, ook online. Uiteindelijk kreeg ik allerlei boodschappen naar me toe over dat ik dood moest.” Online pesten hakt er even hard in als offline pesten, ervoer Rebekka. „Misschien is het zelfs venijniger, want het achtervolgt je ook na schooltijd. „Ik snap niet dat je ouders je nog willen hebben, ze hadden je beter kunnen laten adopteren”, schreef de klasgenoot in een mail. Want op de schoolmail kon ik haar niet blokkeren. Toen ben ik daarmee naar de mentor gegaan. Eindelijk kwam er iets op gang. De klasgenoot werd geschorst en mocht niet meer mee op werkweek. En ik kreeg hulp. Ik had het gevoel dat het pesten nu eindelijk serieus genomen werd. Het is daarna ook gestopt. Maar achteraf ben ik wel verbaasd dat het zover heeft moeten komen. Bij mijn jongste zusje zie ik dat ze er nu veel scherper op zijn, dat ze meteen ingrijpen. In mijn jeugd was dat helaas anders.” :::inline_image 2::: ## Perfectionistisch Als pesten lang doorgaat, trekt dat diepe sporen in je leven, weet Rebekka inmiddels. „Ik ontwikkelde als kind een laag zelfbeeld. Als je steeds scheldwoorden hoort en als je vertrouwen steeds beschaamd wordt, dan doet dat veel met je idee over jezelf. Ik dacht echt dat ik lelijk was en dat ik nooit goed genoeg was.” En na een stilte: „Dat draag je heel lang met je mee. Nog altijd ben ik iemand die het graag goed wil doen. Ik ben perfectionistisch, want ik wil niet dat mijn fouten ervoor zorgen dat ik eruit lig. Als ik, bijvoorbeeld op mijn werk, dingen fout doe of als ik merk dat het even niet lekker loopt, dan komt er meteen een diep soort angst boven om afgewezen te worden.” :::author_streamer 4::: Juist vanwege die jarenlange gevolgen moeten ouders en leerkrachten ontzettend alert zijn op pesten, vindt Rebekka. „Besteed aandacht aan het thema, praat erover met kinderen en jongeren. En weet dat een kind nog niet in staat is om pesten zelf te doorbreken.” Nadenkend: „Hoe verwoord ik dat nou goed? Een kind weet niet hoe veilig de groep zou moeten zijn. Kinderen die gepest worden, denken vaak dat het aan henzelf ligt. Het komt dan helemaal niet in hen op om voor zichzelf op te komen. Daarom is het ingrijpen van volwassenen nodig. Let op kleine momenten in de gang en observeer stille kinderen extra”, zegt Rebekka – nu even als afgestudeerd pedagogisch professional. :::author_streamer 5::: ## Depressie Dat diploma kwam er niet zonder tegenslagen. Tijdens de opleiding komt alle pijn van het pesten eruit. Rebekka krijgt burn-outklachten en komt thuis te zitten. „Aan het begin koppelde niemand dat aan het pesten. Zelf dacht ik dat de overgang naar het Hoornbeeck College te veel was voor mij. Maar het volgende schooljaar zakte ik langzaam in een depressie. Ik kreeg paniekaanvallen en had geen plezier meer in de dingen. Langzaam maar zeker besefte ik hoeveel impact het vroegere pesten op mij had. Toen ik op een stage ook nog eens geen fijne begeleiding trof, stortte ik in.” In overleg met de school neemt Rebekka een tussenjaar. In dat tussenjaar komt ze de Yes We Can Clinics op het spoor. Zij zijn gespecialiseerd in complexe jeugdproblematiek. „De aanpak daar is heftig, maar was wel wat ik nodig had. Pas toen ik me superkwetsbaar had opgesteld en alle pijn had verwoord, kwam er ruimte voor de weg omhoog.” ## Kracht Anderen helpen haar daarbij, zoals de lieve stagebegeleider die Rebekka na de therapie krijgt toegewezen. „Zij legde eigenlijk de basis van mijn nieuwe zelfvertrouwen”, vertelt Rebekka. „Het ging echt niet ineens van een leien dakje allemaal, want ik kampte inmiddels met chronische hoofdpijn. Maar die stagebegeleider liet mij zien wat ik nog wel kon en waar ik trots op mocht zijn.” En dan, zichtbaar blij: „Nu ben ik afgelopen juli gewoon afgestudeerd en ben ik al aan het werk bij een bso. Daar durfde ik een halfjaar geleden nog niet eens van te dromen! Ik zie er echt de hand van God in.” De aanwezigheid van God was nooit een vraag voor Rebekka, zelfs niet tijdens de zware tijd van haar depressie. „Het is juist zo dat mijn moeilijkheden mij dichter bij God hebben gebracht”, denkt ze hardop. „Ik weet nog van een keer dat ik heel diep zat. Ik had geen moed meer. Maar de volgende ochtend werd ik zomaar wakker met Psalm 27: „Wacht op den Heer’, godvruchte schaar, houd moed. Hij is getrouw, de bron van alle goed; Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer; Wacht dan, ja wacht, verlaat u op den Heer.” Daar haalde ik zo veel kracht uit, dat ik wist: dit moet wel van God komen. Zo heb ik heel vaak de hand van God kunnen zien, juist in moeilijke momenten.” :::author_streamer 6::: ## Vergeving Als Rebekka bij een keuzevak aan het eind van haar opleiding een product moet maken rond het thema ”vergeving” is het voor haar duidelijk: dit moet gaan over mijn eigen levensverhaal. „Het is een tastbaar boek geworden, waarmee ik eigenlijk een punt zet achter mijn pestverleden”, legt ze uit. „Het boek gaat erover dat ik mezelf vergeven heb dat ik als kind niet beter opkwam voor mezelf.” Voorzichtig overhandigt Rebekka haar novelle – haar verhaal. Hoe persoonlijk ook, voor delen schrikt ze niet terug. „Wie weet helpt het anderen ook om de weg na een pestverleden terug te vinden.” Op de kaft van het boek schilderde Rebekka zichzelf – fier rechtop, terwijl ze de ondergaande zon tegemoet loopt. ”Mijn weg terug”, is de titel van het boek. Het gaat over een reis van vallen, opstaan en groeien, is te lezen op het titelblad. „In het boek geef ik mezelf weer als het kleine meisje. Tijdens behandelingen die ik kreeg, heb ik veel gewerkt met mijn kleine ik. In het beeldverhaal wil ik laten zien dat ik haar vergeef, en zij mij.” :::photo_gallery 1::: ## Voorkomen Ieder hoofdstuk van het beeldverhaal is hetzelfde opgebouwd. Met krachtige beelden, een enkel woord en treffende spreuken vertelt Rebekka haar verhaal. „Stilte maakt meer lawaai dan stemmen”, is er te lezen in het hoofdstuk over eenzaamheid. En later volgt het hoofdstuk over hoe alles in haar leven stilviel: „Ze viel niet omdat ze niet zwak was, maar omdat ze te lang sterk was geweest.” „In de teksten wilde ik met weinig woorden veel zeggen. Dit soort zinnen komen veel langs op sociale media. Ze hielpen mij om onder woorden te brengen wat ik wilde vertellen.” Vanaf hoofdstuk 13 verandert de toon van het boek. De teksten krijgen hoop. En in het laatste hoofdstuk komen de silhouetten en de ondergaande zon van de kaft weer terug. „Dat laat zien dat er toekomst is. Het is echt mogelijk om je pestverleden een plekje te geven in je leven.” „Mijn weg terug is geen rechte lijn. Maar ik kreeg kracht om door te gaan”, dichtte Rebekka erover in het nawoord van haar werkstuk. „God ging mee door al mijn wegen. Hij was mijn Rots om op te staan!” Rebekka realiseert zich dat haar pestverleden een kwetsbaar punt in haar leven zal blijven. „Maar ik vind het niet zwaar meer om erover te vertellen. Wel is het spannend dat dit gesprek straks zwart-op-wit staat. Ook mijn vroegere klasgenoten en mijn leerkrachten van toen kunnen het lezen. Maar als dit verhaal helpt om pesten te herkennen en te voorkomen, dan is dat het wel waard.” :::inline_image 3::: :::kader 1:::

Zo wist Rebekka een jarenlang pestverleden achter zich te laten

Wat vond je van dit artikel?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Zo wist Rebekka een jarenlang pestverleden achter zich te laten

Wat vond je van dit artikel?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram