„Alexander Monro Ziekenhuis is een fijne plek voor borstkankerpatiënten”

De chemo-afdeling is er een zoals waarschijnlijk maar weinig ziekenhuizen die hebben. Comfortabele stoelen staan gericht op het raam, waardoorheen je het bos kunt zien. Gordijnen rondom de stoelen kunnen dicht voor privacy, maar ook open om te kunnen praten met medepatiënten en verpleegkundigen. Die laatsten zitten niet in hun eigen kamertje, maar aan een bureau midden in de ruimte, voor iedereen aanspreekbaar. In een van de stoelen zit Hilda (51). Ze heeft vorig jaar september de diagnose borstkanker gekregen. „Ik had een mammografie laten maken en werd kort daarna gebeld door de huisarts. Hij wilde me doorsturen naar het streekziekenhuis, maar ik gaf aan naar het Alexander Monro Ziekenhuis te willen. Daar kon ik de dag erna al terecht voor onderzoek.” Als definitief duidelijk is dat de uitslag niet goed is, start de behandeling vrijwel meteen. Ze wordt daarbij telkens bijgepraat over de vooruitzichten. „Je gaat een heel traject in waar je niet bekend mee bent. Dan is het heel fijn dat uitgelegd wordt wat de vervolgstappen zijn en wat je moet verwachten.” Inmiddels is ze bezig met haar achtste chemokuur. Ze kan de kuren goed aan, vertelt ze. Maar mentaal is de dobber soms zwaar, hoe positief ze ook in het leven staat. „Tegelijkertijd ervaar ik ook steun. Vanuit mijn geloof, van de mensen om mij heen en ook van de zorgverleners hier. Je bouwt een band met hen op, omdat je meestal dezelfde artsen en verpleegkundigen hebt.” Haar laatste kuur is over drie weken. Daarna volgen er nog een borstsparende operatie en bestralingen. Terugkijkend is ze blij dat ze voor het Alexander Monro Ziekenhuis (AMZ) heeft gekozen. „Je kunt hier met al je vragen terecht. Zit je ergens mee, dan word je snel teruggebeld.” ## Wikkeldoeken Zo’n ervaring als die van Hilda is mede waarvoor het ziekenhuis is opgericht, zegt Marjolein de Jong. De bestuurder stond aan de wieg van het AMZ, nu dertien jaar geleden. De doelstelling: een specialistisch ziekenhuis vormgeven waarbij hoogwaardige borstkankerzorg door bevlogen experts wordt geboden en de patiënt centraal staat. „Een simpel voorbeeld: in de kamers waar patiënten moeten wachten voor foto’s of een echo, liggen roze wikkeldoeken klaar die ze om hun ontklede lichaam heen kunnen slaan. Dat helpt hen door kwetsbare momenten heen. We merken dat zoiets enorm wordt gewaardeerd.” :::author_streamer 1::: Ze gelooft voor honderd procent in gespecialiseerde ziekenhuizen als het AMZ. „Wat je hier ziet, is een bevlogen team dat helemaal gericht is op de behandeling van borstkanker en daardoor een enorme expertise heeft opgebouwd. Dat draagt bij aan een beter verloop van de ziekte en de kwaliteit van het leven van onze patiënten.” Waarom dan niet alle vrouwen voor dit ziekenhuis kiezen? „Helaas weten nog niet alle patiënten dat ze zelf mogen kiezen waar ze behandeld willen worden”, zegt communicatiedeskundige Daphne Reimerink. „Sommigen kennen het AMZ nog niet. En dat terwijl een groeiend aantal vrouwen te maken krijgt met borstkanker.” De Jong: „Op dit moment gaat het om een op de zeven vrouwen. Dat aantal stijgt alleen maar. Jaarlijks overlijden er ruim drieduizend vrouwen aan deze ziekte. Het Alexander Monro Ziekenhuis zet zich daarom in om de bewustwording te vergroten van mogelijke symptomen van borstkanker. Veel vrouwen hebben geleerd dat ze moeten letten op knobbeltjes in hun borsten. Maar dat is maar één van de twaalf symptomen (zie kader). Hoe beter en eerder vrouwen veranderingen aan hun borsten kunnen herkennen, hoe groter de kans dat er al in een vroeg stadium behandeld kan worden. En daarmee stijgt de overlevingskans. :::photo_gallery 1::: Zou het ziekenhuis in de toekomst een grote toestroom van vrouwen aankunnen? De Jong: „We hebben nog ruimte voor groei. En zou de rek eruit zijn, dan is het tijd voor een volgend centrum voor borstkankerzorg. Het is vooral belangrijk dat elke vrouw weet dat ze hier terechtkan en het verzekerde zorg is voor iedereen.” ## Rouw Een van de vrouwen die voor het Alexander Monro Ziekenhuis kozen, is Sandy van den Brink. De tengere vijftiger met kort, grijs haar zit in een van de stoelen in de ontvangstruimte. Haar behandeltraject is zo goed als afgerond. Open vertelt ze over haar ervaringen met borstkanker. „Ik voelde een knobbel in mijn borst, maar dacht dat het een cyste was. Toen het knobbeltje een halfjaar later ook aan de buitenkant te zien was, ben ik naar de huisarts gegaan. Die verwees me door naar het ziekenhuis. Ik had de keuze tussen het streekziekenhuis of het Alexander Monro Ziekenhuis. Ik heb voor het laatste gekozen, onder meer omdat de wachttijd hier heel kort was en het ziekenhuis gespecialiseerd en kleinschalig is. Onderzoek hier liet meteen zien dat het niet goed was. Er zaten ook verdachte plekken in mijn oksel. Al vrij snel na de uitslag kreeg ik chemotherapie. Nu ben ik in principe klaar. Ik ben geopereerd en heb net mijn traject van bestralingen afgerond. :::author_streamer 2::: Spijt dat ik voor dit ziekenhuis koos, heb ik nooit gehad. Ik zou eerder willen dat meer mensen van het bestaan ervan afwisten. Niet dat de zorg in andere ziekenhuizen niet goed is. Maar deze omgeving is veel minder steriel dan in grote ziekenhuizen. Als je dan ziek moet zijn, is dit een fijne omgeving om het te zijn.” Met een lach: „Zelfs de kamers waar je na de operatie terechtkomt zijn prachtig. Net hotelkamers, met zeepjes van Rituals bij de wastafel.” Of ze bang is dat de kanker nog eens terugkomt? „Er is vooral een stukje rouw om dat wat ik verloren ben. Om mijn lichaam dat veranderd is, om mijn verminderde energieniveau. Ook vriendschappen worden anders. Sommige mensen vinden het heel ingewikkeld om met ernstige zieken om te gaan en nemen afstand. Een vriendin van mij zei eens: „Het is bijna een parallelle wereld waarin je zit.” Dat is ook zo. Als je van ziekenhuisbezoek naar ziekenhuisbezoek leeft, mis je de aansluiting met vriendinnen. Je maakt je niet meer zo druk om kleine dingen. En dat voelt soms heel eenzaam.” :::author_streamer 3::: ## Warm Wie ook de borstkankerzorg in het Bilthovense ziekenhuis op waarde weet te schatten, is Vera Faasen-Vogel (32). Ze loopt bedrijvig heen en weer tussen de patiënten in de chemoruimte. De verpleegkundige werkte een jaar of vier in het Alexander Monro, toen ze solliciteerde naar een functie in een ander ziekenhuis. Op haar laatste werkdag in Bilthoven bleek dat ze borstkanker had. Had ze dat vanwege haar werk eerder in de gaten? Ze strijkt even over de roze kraag van haar uniform en legt haar handen daarna weer naast elkaar. „Ik wist dat zelfonderzoek belangrijk is, maar toen ik iets voelde, stond ik er toch naïef in. Ik had net een zwangerschap achter de rug en weet het daaraan. Je gaat er niet van uit dat iets kanker is als je net dertig bent.” :::author_streamer 4::: Na de diagnose koos ze zonder enige twijfel voor behandeling op haar oude werkplek. „Ik kende mijn collega’s en behandelaars en wist hoe warm en goed dit ziekenhuis is in de benadering van patiënten. Ook zijn de lijntjes hier kort.” Als verpleegkundige wist ze precies wat haar te wachten stond. „Dat gaf mij veel rust, vooral omdat ik erg van controle houd. Ik wist wat de vervolgstappen waren en welke mogelijkheden ik had.” Inmiddels is ze, na een traject van chemotherapie, operatie, bestraling en antihormoontherapie, genezen verklaard. Ze heeft opnieuw haar werk opgepakt als verpleegkundige bij het Alexander Monro Ziekenhuis. „Ik heb altijd affiniteit met borstkankerpatiënten gehad. Dat is niet veranderd toen ik zelf ziek werd. Ik weet nu ook hoe belangrijk de mentale begeleiding is. Juist in dit ziekenhuis is daar de gelegenheid voor.” :::photo_gallery 2::: Voelt ze zich kwetsbaar in het contact met borstkankerpatiënten, vergeleken met vroeger? „Zeker. Niet dat het confronterend is. Maar omdat ik er persoonlijker insta. Ik weet waar patiënten tegenaan lopen en mee worstelen en kan soms tips geven uit eigen ervaring. Ook mijn collega’s vragen soms naar mijn ervaringen. Ze weten dat ik open ben en prima over mijn ziekteproces kan praten. Zeker als ik hen op die manier kan helpen of inzicht in de situatie van patiënten kan geven.” ## Emotie Niet alleen weten steeds meer vrouwen de weg naar het Alexander Monro Ziekenhuis te vinden voor een behandeling; ze komen ook uit alle hoeken van het land voor een second opinion. Marjolein de Jong loopt naar de afdeling radiologie. Wijzend om zich heen: „De beste borstkankerzorg begint met de meest zorgvuldige diagnose. Daarom werken we met kundige radiologen en heel goede apparatuur. Dat klinkt logisch, maar dat is het niet per se. In 25 procent van de gevallen leidt een second opinion bij ons tot een wezenlijk andere diagnose of ander behandelplan dan eerder was voorgesteld. Radiologie speelt daarbij een cruciale rol.” :::author_streamer 5::: Een van de radiologen scrolt met de cursor over een voorbeeld van een MRI-scan. Zodra ze het beeld van de borst draait, lichten er rode vlekken op. „Deze grote vlekken zijn overduidelijk tumoren. Maar wat zijn deze kleinere vlekken? Kleine tumoren? Of toch iets anders?” Zorgvuldig onderzoek doen heeft haar passie. Geen enkele patiënt is hetzelfde, en geen enkel onderzoek is vergelijkbaar met een ander. „We proberen zo precies mogelijk te achterhalen wat er met de onderzochte vrouw aan de hand is.” Die gedrevenheid is kenmerkend voor al het personeel in het specialistische ziekenhuis, denkt Ellen Schellekens (64), die juist komt aanlopen in de gang bij de operatieafdeling. De verpleegkundige had al jaren ervaring voordat ze twaalfenhalf jaar geleden in Bilthoven terechtkwam. „De enorm patiëntgerichte insteek hier sprak me aan. Daar wilde ik mijn steentje aan bijdragen. Ik werk in de verkoeverkamer. Daar zijn de mensen vlak voor de operatie altijd ontzettend gespannen. Komen ze terug, dan is er veel emotie en verdriet. Zodoende ben ik niet alleen vakinhoudelijk bezig, maar help ik hen ook bij het psychische deel van de ziekte. Daar is in dit ziekenhuis ruimte voor. Gelukkig maar, want borstkanker is zo ingrijpend.” :::author_streamer 6::: Wat volgens haar ook verschil maakt, is de sfeer en ambiance in het ziekenhuis. „De warmte, de mooie kamers, het feit dat een partner mag blijven, het eten en drinken. Ik ben ervan overtuigd dat die dingen ontzettend belangrijk zijn bij het helen. Wat mij betreft komen er meer van dit soort centra. Met personeel dat net dat stukje extra toewijding heeft voor de patiënten.” ## Deuk Een ander belangrijk deel van het ziekenhuis is de afdeling plastische chirurgie, laat Marjolein de Jong zien. Het is de plek waar artsen zich met hun patiënten buigen over de opties voor een borstreconstructie. Plastisch chirurg Marjolein de Lange is juist bezig met een langdurige operatie. Zij en haar collega’s zorgen ervoor dat vrouwen ook na een operatie weer tevreden kunnen zijn met hun borsten, vertelt ze later enthousiast. „Als je borstkanker hebt, komt er altijd een operatie aan te pas: een borstsparende of een amputatie. Ook aan de eerste houden vrouwen zichtbare gevolgen over: een deuk bijvoorbeeld, of een veranderde borstvorm. Daarom opereren wij als plastisch chirurgen meteen mee met de chirurgen die de tumor(en) uit de borst halen. Wij zorgen dat de borst er weer zo netjes en natuurlijk mogelijk uit komt te zien, bijvoorbeeld door weefsel op te schuiven of de stand van de tepel aan te passen.” Ingewikkelder is haar werk als er een borstamputatie plaatsvindt. „Een nieuwe borst creëren is een moeilijk proces, waarvoor vaak meerdere operaties nodig zijn. Niet elke vrouw kiest daarvoor.” Wat haar de meeste voldoening geeft, is het helpen van patiënten. „We hebben vrouwen eigenlijk altijd wat te bieden. Je bent een beetje hun houvast in een moeilijke periode. Je loopt een stukje met iemand mee in een heel heftige tijd in het leven. Dat is honderd procent de reden waarom ik hier in het AMZ werk.” Na een korte stilte: „Ik heb zelf een kind dat twee keer kanker heeft gehad. Dan weet je hoeveel houvast een goede dokter geeft. Wij trekken van begin tot eind met onze eigen patiënten op. Ik hoop dat ze zich daardoor bij ons gesteund voelen.” :::kader 1:::

„Alexander Monro Ziekenhuis is een fijne plek voor borstkankerpatiënten”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Geraakt door kanker

Hoe vind je na kanker je versie 2.0?

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

„Alexander Monro Ziekenhuis is een fijne plek voor borstkankerpatiënten”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Geraakt door kanker

Hoe vind je na kanker je versie 2.0?

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram