De Verhoefs geven hun koopmansbloed aan elkaar door

De eerste twee dagen van de werkweek gaat de wekker wat minder vroeg. Maar op woensdag begint het marktleven weer en moeten ze om halfzes paraat zijn op de zaak in Ermelo. Philip senior: „Je went aan die tijden. Vroeger stond ik, vaste prik, elke dag om kwart over vijf op. Nu ga ik alleen nog op woensdagmiddag en een keer in de twee weken op vrijdag naar de markt.” Hij begon zijn zaak in 1974. Toen werkte hij nog bij een slachterij die zaterdags op een markt kipproducten verkocht. Het werk inspireerde hem om zelf met kip langs de deuren te gaan. Een flinke klus. „Bij de flats liep ik tig keer per dag de trappen op en af. Ik dacht: dat moet makkelijker kunnen. Zo ontstond het idee om naar de markt te gaan en niet langer te venten.” Het duurde even voordat hij een aantal markten had gevonden waar hij met zijn wagen mocht staan. „Het was taai werk. Zo stond ik in Staphorst, waar het moeite kostte om klanten te trekken. Totdat de marktmeester zei: „Je moet een meisje in Staphorster klederdracht aannemen.” Dat hielp. En het leuke is: dat meisje van toen werkt nog steeds bij ons, maar allang niet meer in klederdracht.” ## Rekenen Gert-Jan weet niet beter dan dat het marktleven onderdeel is van het gezin. „Toen ik een jaar of acht was, hielp ik al weleens een klant, om daarna weer verder te gaan spelen. Later, toen ik twaalf was, draaide ik met mijn vader een markt in Olst. We hadden toen nog geen weegschaal waarmee we alles op konden tellen, dus we moesten alle bedragen achter op de zak met kipproducten schrijven. Na een dag werken met z’n tweeën waren we dan knap versleten.” Of de klanten dat vertrouwden, de rekensommen van een jongen van twaalf? Gert-Jan, lachend: „Vaak keken ze wel even op de zak of het klopte. Meestal namen mijn vader en moeder de sommen voor hun rekening.” Ook in de vakanties was Gert-Jan altijd van de partij. „Maar ik heb nooit de droom gehad om in de zaak te gaan. Na de middelbare school heb ik geleerd voor automonteur. Pas toen ik vanwege mijn onmisbaarheid in mijn vaders bedrijf de verplichte militaire dienst kon overslaan, ben ik echt bij mijn vader gaan werken. Dat beviel me zo goed, dat we na een paar jaar een vof zijn begonnen.” :::inline_image 1::: ## Contacten Ergens had Philip senior altijd wel gehoopt dat Gert-Jan interesse voor de zaak zou krijgen. Maar gepusht heeft hij hem nooit. Senior: „Je moet doen wat je leuk lijkt. En gaandeweg kroop het bloed waar het niet gaan kan.” Sinds vier jaar is het familieaandeel in de zaak nog verder uitgebreid met de komst van Philip junior. Gert-Jan: „En sinds begin dit jaar hebben we een bv. Dat is belastingtechnisch ook gunstiger.” Heeft Philip junior nooit getwijfeld of hij bij de zaak wilde? „Ik wilde ook een tijdje autoverkoper worden. Maar ik ben toch de opleiding manager retail gaan doen. Het is honderd procent mijn eigen keus om nu hier te werken.” Natuurlijk is het vroege opstaan niet altijd fijn, net zo min als extreme hitte of kou. Maar de voordelen van het marktkoopmanschap zijn groter, vinden de drie generaties Verhoef. Philip senior: „Het is geweldig mooi werk. Vooral vanwege het helpen van de klanten en de sociale contacten. Ik sta nu al vijftig jaar op de markt in Olst en ken daar inmiddels zo veel mensen.” Gert-Jan: „Je ziet hele generaties opgroeien.” Zijn vader: „We staan inmiddels met meerdere mensen op de markt te verkopen. Ons personeel selecteren we op vriendelijkheid.” „De klanten moeten echt bediend worden”, geeft Gert-Jan aan. „Ook al staan ze in Urk soms drie of vier rijen dik voor de wagen, je moet je werk niet gaan afraffelen, maar aan elke klant aandacht besteden. Marktkoopman zijn is een geweldig beroep. We waarderen het enorm dat onze klanten elke week terugkomen.” :::author_streamer 1::: ## Meningsverschillen De drie hebben onderling nooit mot. En als er wel iets is, spreken ze dat uit. Philip senior: „Ik voel me rijk gezegend met deze mannen. En met mijn vrouw, die ook altijd meegewerkt heeft.” Gert-Jan: „Dat ons bedrijf met de komst van Philip ook weer een generatie verdergaat, is fantastisch.” Zijn vader: „Ik vind het mooi om te zien hoe hij met de klanten omgaat en hun net even dat extra stukje aandacht geeft.” „Ik vind het bijzonder dat ik nog met u kan samenwerken”, reageert Philip junior. „Dat is niet iedereen gegeven.” Soms moeten ze wel opletten dat ze het niet altijd over hun bedrijf hebben. Philip senior: „Bij een familiebijeenkomst wordt er weleens geroepen: „Hallo, even een ander onderwerp graag.” Gert-Jan: „Philip gaat met Laura trouwen. Zij is daar gelukkig heel strikt in en leert ons om het niet te vaak over het poeliersbedrijf te hebben. Dan zegt ze: „We moeten de zaak en privé scheiden.” Maar het is ook weer niet helemaal te vermijden.” Tegen zijn zoon: „Jij bent opgegroeid met het personeel.” Philip: „Klaas-Jan, onze bedrijfsleider, heeft mijn luier nog verschoond.” :::author_streamer 2::: ## Relaxter Met de groei van het bedrijf breken er ook makkelijkere tijden aan. Philip junior hoeft niet meer, net als zijn opa, met griep op de markt te staan, maar kan zich zo nodig ziekmelden. Ook vakantie opnemen gaat makkelijker. Senior: „Het was vroeger weleens te gek, hoor. Het gebeurde wel dat ik ’s morgens de deur uit was voordat mijn kinderen wakker werden en pas thuiskwam als ze alweer op bed lagen. Dat is niet zoals het moet wezen.” Gert-Jan: „Nu verdelen we het werk over veel meer mensen.” Wat ze bewonderen in elkaar? Gert-Jan: „Ik bewonder mijn vaders doorzettingsvermogen en positiviteit.” Philip senior: „En ik heb respect voor Gert-Jans capaciteit om de zaak uit te breiden. De jongens maken elke keer weer nieuwe specialiteiten. Soms denk ik: hoe kom je op het idee?” Gert-Jan: „Mijn zoon heeft goed inzicht in cijfers en doet veel voor ons op het gebied van AI en sociale media.” Zijn zoon: „Ik ben blij dat mijn vader de zaak zo goed draaiend heeft gehouden en dat er wat meer lucht in zit nu ik erbij kom. En wat opa betreft: dat u hier nog steeds rondloopt op 78-jarige leeftijd en nooit klaagt, vind ik heel bijzonder.” „Aan ’Heeren zegen is alles gelegen”, reageert zijn opa. „Zo voelen we dat alle drie.”

De Verhoefs geven hun koopmansbloed aan elkaar door

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Markt in Gouda: saamhorigheid rondom het stadhuis

Naar de markt voor pompoenen en een praatje

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

De Verhoefs geven hun koopmansbloed aan elkaar door

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Markt in Gouda: saamhorigheid rondom het stadhuis

Naar de markt voor pompoenen en een praatje

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram