Dit viertal verkoopt 3000 bolussen per week

De bakkers ruiken zelf niet meer hoe heerlijk de geur van versgebakken brood en banket is. „Daar zijn we aan gewend geraakt.” Voor bezoekers is die onweerstaanbaar. Ook zonder die geur is de bakkerij geen verkeerde plek om te werken, vinden Jan de Muijnck (29), Carlo Pannekoek (29) en hun schoongrootvader Henk ten Hove (75). De eerste twee zijn sinds een aantal jaar de nieuwe eigenaars van de familiebakkerij, als vierde generatie van de familie Ten Hove. Een tijdje was er sprake van dat de bakkerij verkocht zou worden. Maar Henk ten Hove is blij dat zijn aangetrouwde kleinzoons nu het stokje hebben overgenomen. „Mijn eigen vader heeft dit nog net meegemaakt, voordat hij vier jaar geleden overleed. Hij was in 1950 de eerste van onze familie die deze bakkerij runde en hij vond het prachtig dat er weer een nieuwe generatie aan het roer zou staan.” :::inline_image 1::: ## Trouwe klandizie Henks vader, ook een Henk, was afkomstig uit een bakkersfamilie in Dirksland. Hij en zijn twee broers waren alle drie geïnteresseerd in de bakkerij van hun vader, maar slechts één kon die voortzetten. Daarop besloot Henk in 1950 een kruidenierswinkel in Nieuwerkerk over te nemen van een weduwe. Na verloop van tijd maakte hij hier een bakkerij van en werd hij een van de vijf bakkers in het relatief kleine dorp. De vijf bakkers hadden stuk voor stuk trouwe klandizie. Kocht je in die tijd eenmaal bij een bakker, dan bleef je daar in principe je hele leven kopen. Henk: „Kwamen er nieuwelingen in het dorp wonen, dan renden we soms achter de verhuiswagen aan om maar de eerste te zijn die vroeg of ze bij ons klant wilden worden. De snelste bakker kreeg namelijk de nieuwe klant.” Het viel bakker Ten Hove driekwart eeuw geleden niet mee om zijn bedrijf draaiende te houden. Niet alleen was er in 1953 de Watersnood, waardoor zijn zaak volledig onder water kwam te staan. Een jaar later brak er brand uit die voor forse schade zorgde. Toch lukte het hem om door te gaan. In de decennia die volgden, gooide de ene na de andere Nieuwerkerkse bakker de handdoek in de ring. Totdat alleen bakkerij Ten Hove overbleef. Inmiddels is de zaak, inclusief de winkel, zeker drie keer zo groot als toen de eerste Henk er kort na de oorlog mee begon. Jan, wijzend naar het naastgelegen huis waar hij nu met zijn vrouw woont: „Dat was in 1950 nog een woonhuis, een winkel en een bakkerij ineen. Ik kan me dat niet meer voorstellen.” :::author_streamer 1::: ## Meehelpen Van de eerste Henk ging de zaak in 1973 over naar de tweede Henk. Die hoefde daar niet om te vechten. „Mijn broer en zussen hadden geen belangstelling voor het vak. Mijn broer is huisarts geworden. Die wilde als kind al niet in de bakkerij werken.” Lachend: „Daar moest mijn vader bijna met de zweep achteraan. Het bezorgen van het brood en gebak deed mijn broer samen met een vriend. Maar regelmatig kwamen er dan telefoontjes van klanten die geen brood hadden besteld, maar dat wel hadden gekregen, of andersom.” De broer en zussen van Henk ontkwamen echter niet aan het werk, evenmin als hijzelf. „Iedereen had een taak. We moesten allemaal helpen met bezorgen. Dat deden we al vanaf de lagere school. Dan was ik om kwart voor twaalf thuis en moest ik bijvoorbeeld nog snel drie adressen langs voor twaalf uur. Ik deed het graag en probeerde klanten dan vaak ook een rol beschuit of een pak koekjes aan te smeren.” Rozijnen wassen hoorde ook bij de taken die Henk al jong oppakte. „Daar zaten vroeger steentjes en stokjes in, die moest ik eruit halen. En ik moest ’s middags briketten klaarleggen, zodat mijn vader hiermee de volgende morgen de oven kon opstoken.” Na de basisschool begon Henk met een bakkersopleiding. Dat was een vanzelfsprekende keuze. „Voor dit werk ben ik geboren.” Eenmaal klaar met school, kwam hij gelijk bij zijn vader in dienst. „Ik was hard nodig. Bij een andere bakker heb ik dan ook nooit gewerkt. Toen ik een jaar of veertien was, begon ik nieuwe dingen uit te proberen. Krentenbollen maken, en kadetjes (bolletjes of puntjes, red.). Die waren toen nog amper te koop. Ik bakte van een kilo meel dertig kadetten. Dat liep best. Ook begonnen we met bolussen. Inmiddels verkopen we er daar 3000 van per week.” :::inline_image 2::: ## Meelstofallergie Na Henk nam diens zoon – opnieuw een Henk – de bakkerszaak van zijn vader over. Henk senior: „Ik help nu alleen nog maar mee waar nodig. We wonen hierachter, dus ik kan elke dag even naar de zaak lopen. Ik draai bijvoorbeeld twee keer in de week bolussen, of help bij het bezorgen van de producten. Maar er moet niets. Tegelijkertijd vind ik het lastig om in mijn stoel te blijven zitten als ik zie dat er van alles te doen is.” Henk junior heeft twee dochters en een zoon. De dochters zijn getrouwd met Jan en Carlo. De jongens komen niet uit een bakkersfamilie, maar rolden spontaan het vak in. Carlo: „Ik heb hier eens een dagje meegelopen en genoot van het werk. Je kunt met een paar losse grondstoffen een mooi en lekker product maken. Later ben ik daarom de bakkersopleiding gaan doen. Vervolgens ben ik bij een andere bakker aan de slag gegaan en heb ik mijn vrouw ontmoet, de oudste dochter van Henk.” Jan: „Carlo en ik kennen elkaar via de bakkersschool. Ik ben hier gaan werken en kreeg op den duur verkering met de tweede dochter.” Beide bakkersdochters blijken dus per ongeluk een bakker aan de haak te hebben geslagen. Dat is achteraf gezien een uitkomst voor de bakkerij. Carlo: „Henk, mijn schoonvader, heeft namelijk een meelstofallergie opgebouwd. Hij kan niet tegen bloem en meel en moest van de dokter met het werk stoppen. Daarom begon de familie erover na te denken de zaak te verkopen.” Henk senior: „Dat verkopen lukte nog niet zo. Dus hebben we de jongens gepeild of ze er brood in zagen om de zaak samen met mijn zoon voort te zetten.” Carlo: „Sinds 2021 is bakkerij Ten Hove officieel van ons drieën: mijn schoonvader, Jan en mij.” Hoe het mede-eigenaarschap hen bevalt? Carlo: „Het is een grote stap. Je bent ineens van werknemer werkgever.” Jan: „We hebben nu de verantwoording voor zo’n dertig man personeel.” De twee hebben de eerste tijd veel hulp gekregen van hun schoonvader. Zo ontdekten ze waar hun sterke kanten liggen. Henk: „Ze kregen twee A4’tjes met dingen die moeten gebeuren en konden aankruisen wat ze het liefst doen. Jan: „Ik doe de broodkant, regel de recepten en bestel de grondstoffen.” Carlo: „Ik doe de banketkant en houd me bezig met onder meer personeelszaken en roosters. Mijn schoonvader doet de financiële administratie.” :::inline_image 3::: ## Portemonnee Ze vinden het alle drie mooi dat ze voor een familiebedrijf werken. Jan: „We kunnen zeggen dat deze bakkerij al vier generaties bestaat. Al 76 jaar inmiddels.” Carlo: „Je borduurt verder op een zaak die er al een hele tijd is. Het is veel moeilijker om bij nul te beginnen.” Of het ook wennen is om met familie samen te werken? Henk senior, nuchter: „Je moet altijd even wennen. Dat had ik vroeger ook toen mijn zoon erbij kwam. In de jaren dat ik nog alleen verantwoordelijk was voor de bakkerij, stak ik het verdiende geld bijvoorbeeld gewoon in mijn portemonnee. Maar nadat mijn zoon erbij kwam, kon dat natuurlijk niet meer.” Carlo: „Het werken met familie heeft ook voordelen. Jan en ik vinden het fijn om met onze schoonvader te kunnen overleggen. Hij heeft veel ervaring. Wij zijn allebei niet opgegroeid in een ondernemersfamilie; onze schoonvader wel.” ## Korte nachten Hoe zijn de nachten van de bakkers? Henk, lachend: „Kort.” Jan: „Inderdaad vooral kort, ja. Doordeweeks beginnen we rond een uur of vier.” Carlo: „Dan zijn we klaar rond zes uur ’s middags.” Jan: „Het vroege opstaan valt eigenlijk nog mee; veel bakkers beginnen nog eerder. Wij kunnen later starten, doordat we werken met remrijskasten, die het vooraf gemaakte deeg eerst koelen en ervoor zorgen dat het in de loop van de ochtend gaat rijzen, zodat het gelijk de oven in kan als we op de zaak verschijnen.” Henk: „Doordat het deeg een langer proces doormaakt, smaakt het ook beter, vinden wij.” Carlo: „Niet elke bakker heeft dit; het is nogal een investering.” Op vrijdagochtend staan de bakkers een uur eerder op. Carlo: „We willen dan op tijd klaar zijn, omdat we ’s middags moeten slapen. Vrijdagavond gaan we namelijk weer vanaf negen uur aan de slag om de hele nacht door te werken, want zaterdag is de drukste dag van de week.” :::inline_image 4::: ## Boluskoekjes Wat de toekomst van de bakkerij betreft, hebben Jan, Carlo en hun schoonvader geen spectaculaire ideeën. Carlo: „We denken eraan om iets uit te bouwen. De ruimte blijft een probleem. Maar hier zijn nog geen concrete plannen voor.” :::author_streamer 2::: Nieuwe producten zitten er voorlopig ook niet aan te komen. Carlo: „Je kunt als bakkerij je assortiment heel breed maken door er telkens iets aan toe te voegen, maar dat is voor ons niet rendabel. Dan is het beter om kleiner te blijven, maar wel goede dingen te maken.” Henk: „Soms lukt het wel om iets nieuws te maken dat groot wordt. Zo heeft mijn zoon, Henk junior, ooit boluskoekjes verzonnen; die zijn inmiddels door veel bakkers nagemaakt.” Carlo: „Ons bolusgebak loopt ook goed.” Jan: „Maar het hoofddoel is vooral: kwaliteit blijven leveren.” Carlo: „Zodat we onze klanten kunnen blijven voorzien van heerlijke producten.”

Dit viertal verkoopt 3000 bolussen per week

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Ondernemende familie De Groot: Niets komt je aanwaaien

Familiebedrijf | Van der Jagt Groep

Creatieve familie Den Ouden: „We zijn allemaal makers”

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Dit viertal verkoopt 3000 bolussen per week

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Ondernemende familie De Groot: Niets komt je aanwaaien

Familiebedrijf | Van der Jagt Groep

Creatieve familie Den Ouden: „We zijn allemaal makers”

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram