Ds. Hazenoot: Er is niks romantisch aan zending

Dat Peter predikant in een protestantse gemeente op Aruba zou worden, had hij nooit voorzien. Een theologiediploma bezit hij niet. Wel heeft hij ruimschoots ervaring met evangelisatie onder verslaafden, prostituees en verschoppelingen. „Als kind had ik al een verlangen om Gods Woord te delen. De dominee, zo noemden zowel leerlingen als docenten me op school. Op mijn twaalfde kwam er een evangelist uit Israël in onze hervormde kerk in Katwijk: Johan Schep. Hij zei iets als: „Zonder de Heiland in je hart ben je reddeloos verloren. De enige die je hart kan veranderen, is de Heere Jezus.” Dat landde. Ik begreep dat ik zondig was en verzoend moest worden met een heilige God. Het was een heel bijzonder moment, toen ik tot het inzicht kwam dat de Heere Jezus ook voor mijn zonden gestorven is. Ik heb daarna nog geregeld getwijfeld aan mijn eigen toewijding aan de Heere, maar nooit aan Zijn redding. Een aantal jaar later ging ik vrijwilligerswerk doen in Den Haag, bij een opvanghuis voor verslaafden. Evangelist Arie Knoester had daar de leiding. Hij was een man met een hart van goud. Van hem heb ik leren bidden. Arie zei bijvoorbeeld: „Vanavond om halfzes moeten we eten.” Ik vroeg: „Waar is het geld voor het eten?” Waarop Arie antwoordde: „Mijn jongen, dat is je eerste gebedspunt.” Ik vergeet nooit dat we een keer aan het bidden waren, toen onze buurman, een Turkse pizzaboer, aan de deur stond. „Hebben jullie honger?” vroeg hij. „Want ik had een bestelling van 25 Turkse pizza’s, maar die zijn niet opgehaald. Nu zit ik ermee.” Ik weet nog dat ik dacht: Hoe kan de Heere een Turk gebruiken om ons gebed te verhoren?” ### _Het werk onder de verslaafden in Den Haag is het begin geweest van jullie komst naar Aruba. Hoe ging dat?_ Peter: „Een van de verslaafden werd een vriend van me. Orlando heet hij. Op een bepaald moment is hij teruggegaan naar zijn geboorteland Aruba, waar hij weer aan de drugs raakte. Daarom ben ik hem gaan halen. Hoe dat gegaan is, is heel bijzonder. Ik was inmiddels evangelist en leefde van giften, toen ik naar een reiswinkel ging om een vliegticket te boeken. Op mijn rekening stond maar veertig euro. Daar kom je niet ver mee. Ik kreeg een week de tijd om het geld bij elkaar te zoeken, daarna zou ik mijn aanbetaling kwijt zijn. Toen de week voorbij was, ging ik met zweethandjes naar de winkel toe. Ik zei: „Ik heb het nog niet, maar voordat jullie sluiten is het vast in orde.” Ik geloofde het zelf maar half. Toen ik buiten stond, kwam er een man naar mij toe. Hij zei: „Ben jij Peter Hazenoot? Loop even met me mee naar de pinautomaat.” Hij pinde zeshonderd euro en gaf die aan mij. Ik had de man voor zover ik weet nog nooit ontmoet en ik had niemand verteld over het gebrek aan geld voor een vliegticket.” ### _U had toch ook gewoon uw achterban om geld kunnen vragen voor een ticket?_ „Ik vertrouwde liever op de Heere. Ook later, toen mijn vrouw en ik eenmaal getrouwd waren, deden we dat. We lazen eens in een boekje van de negentiende-eeuwse evangelist George Müller dat de Heere God weet wat je nodig hebt. Je hoeft mensen niet om geld te vragen, maar alleen Hem. Toen hebben mijn vrouw en ik besloten om onze financiële noden nooit bekend te maken aan anderen. Natuurlijk mag je met geldzorgen leunen op de mensen om je heen. Maar voor ons voelt het niet goed. We hebben ontdekt hoe rijk het is om op God te vertrouwen in je zorgen, juist als niemand ervan afweet.” ### _Hoe zijn jullie uiteindelijk op Aruba beland?_ „Ik kwam dus aan op Aruba om mijn vriend Orlando te gaan opzoeken. Uiteindelijk vond ik hem en is hij teruggegaan naar Nederland om af te kicken. Een tijd lang ben ik ieder kwartaal naar Aruba gegaan om te evangeliseren onder prostituees. Mijn vrouw, met wie ik toen inmiddels getrouwd was, ging mee.” Madeleine: „Toen we kinderen kregen, werd het lastiger om vier keer per jaar naar Aruba te reizen, ook vanwege de jetlag. We zagen het als een gebedsverhoring dat Peter in 2015 een beroep van de protestantse gemeente op Aruba ontving. Al was dit beroep officieel niet mogelijk, want Peter had de juiste diploma’s niet om daar aangenomen te kunnen worden en hij was ook geen lid van de PKN. Uiteindelijk heeft God het toch toegelaten en zijn we in januari 2016 hier gekomen.” ### _Hoe was die eerste tijd in Aruba?_ Madeleine: „Ik vond het moeilijk om hiernaartoe te emigreren. Het was niet gelijk mijn verlangen. Een keer waren we op Aruba met een groepje mensen aan het Bijbellezen, toen iemand ons vertelde dat hij ervaarde dat hij iets tegen ons moest zeggen. „God wil dat jullie hier gaan wonen”, zei hij. „Het zal niet makkelijk zijn, de eerste jaren zullen zwaar zijn, maar God zal jullie ook zegenen. Madeleine, jij krijgt de taak om biddend achter Peter te staan.” Ik weet nog dat mij dat heel erg raakte en ik zei tegen Peter: „Peet, ik weet zeker dat God gesproken heeft, we moeten hiernaartoe.” De eerste jaren zijn overigens inderdaad heel moeilijk geweest.” Peter: „Er was veel geestelijke strijd.” Madeleine: „Het duurde lang voordat ons huis was opgeknapt, en toen dat eindelijk zover was, zat er houtluis in en moest het weer worden afgebroken. Ik heb een tijd in Nederland op een camping gewoond met onze twee kleine kinderen, terwijl ik zwanger was van de derde en een miskraam kreeg.” Emotioneel: „Het was echt zwaar.” Peter haalt een glas water voor haar en slaat zijn arm om haar heen. Madeleine: „Maar God heeft ons erdoorheen geholpen.” Peter: „We zijn nooit een cent tekortgekomen. Nooit.” :::author_streamer 1::: ### _Die geestelijke duisternis die jullie noemen, waar gaat dat over?_ Peter: „In de andere protestantse kerken zaten mensen die lid waren van de vrijmetselarij. Dat is een duistere, occulte club, waar veel ongeloof heerst. Ze waren totaal niet geïnteresseerd in wat de Bijbel zegt, of in enige vorm van geestelijk leven. Er was niet alleen sprake van ongeloof bij hen, maar ook van goddeloosheid.” Mardeleine: „Op een ordinaire manier, soms.” Peter: „Ze zeiden godslasterlijke dingen. En ze zetten alles op alles om ons weg te krijgen, omdat de Arubaanse protestantse gemeenten met elkaar verbonden zijn.” Madeleine: „We hadden te maken met pesterijen en dreigementen. Zo is er elf keer ingebroken: in het kantoor van de kerk, in de zondagsschool, in de auto. Daarbij namen ze geen geld mee, maar wel papieren met kerkelijke gegevens.” Peter: „Dieren werden geofferd bij ons huis en bij de kerk en de zondagsschool. Dat had te maken met bruheria (hekserij, red.). Het was echt een strijd van de duisternis tegen het Licht.” ### _Zijn jullie bang geweest?_ Peter: „Ik ben vrij nuchter, maar ik erken wel de realiteit van geestelijke machten. Gelukkig is de Bijbel heel duidelijk: Hij die in ons is, is meerder dan die in de wereld is.” Met een lachje: „Bij de dierenoffers werden altijd muntjes achtergelaten. Ik raapte die op en stopte ze in de collectezak. Geld is geld.” :::photo_gallery 1::: Madeleine: „Wat ik beangstigend vond, waren de bedreigingen die Peter kreeg. Ook in kerkelijke vergaderingen werd hij vaak gekleineerd. Het ene probleem was meestal nog niet opgelost of het volgende diende zich al aan. Daardoor is hij in een burn-out terechtgekomen. Voor mij voelde het in die tijd alsof ik emotioneel gezien alleen stond. Vrienden en familieleden in Nederland waren te ver weg, en ik kon met mijn emoties ook niet bij Peter terecht, want hij had genoeg aan zichzelf.” Peter: „De achterliggende jaren in Aruba hebben ons als gezin bijna genekt. Vaak hebben we gedacht: we stoppen, we gooien de handdoek in de ring, dit is te gek, te veel. Maar als je een roeping hebt, kun je niet opgeven. We zijn met de Heere gekomen, dan kun je niet zonder de Heere weggaan. We zullen niet optrekken, tenzij dat U met ons meegaat. Sinds een jaar is er gelukkig meer rust gekomen. De kerk loopt vol met bezoekers, zorgwekkend vol zelfs. Het gebouw is net opgeknapt en nu moeten we waarschijnlijk alweer gaan uitbreiden als het zo doorzet. Maar dat is van latere zorg. We zien dat de velden op Aruba werkelijk wit zijn om te oogsten. Er is honger naar Gods Woord.” ### _Jullie hebben dit jaar een beroep uit Canada gekregen. Hoe was dat?_ Peter: „Dat was heel aantrekkelijk. Alles was daar tot in de puntjes geregeld voor een predikantsgezin. We zouden een goed salaris krijgen en in een rustige, georganiseerde en gestructureerde gemeente terechtkomen, in plaats van in een zendingsgebied. Daar preken zou betekenen dat we niet meer al die strijd zouden hebben. Bovendien zouden onze kinderen dan naar een school met gedegen Bijbels onderwijs gaan. Daar kunnen we hier alleen maar van dromen. We zagen het al voor ons. Uiteindelijk heeft de Heere gesproken door Openbaring 3:2: Wees wakker en versterk het overige dat dreigt uit te sterven. Met andere woorden: we kunnen nog niet weg. Dat geeft rust, maar we weten ook dat de strijd weer op de loer ligt.” :::author_streamer 2::: ### _De jaren in Aruba hebben jullie als gezin bijna genekt, zeiden jullie net. Wat betekent dat concreet?_ Peter: „In de diepte van de burn-out kon ik niet stoppen met werken, omdat niemand me kon vervangen. De kerkdiensten moesten gewoon doorgaan, want wie zou er anders kunnen preken?” Madeleine: „In tijden van stress, spanning en drukte kon hij vaak ’s nachts niet slapen. Dat merkten wij ook. Hij werd kortaf. Dat doet veel met je gezin.” Peter: „En met je huwelijk. De moeilijke jaren hebben van Madeleine ook hun tol geëist. Vorig jaar mochten we twee weken in het huisje van vrienden, in Frankrijk. Dat heeft mijn ogen geopend. In dat huisje viel er zo’n last van mijn schouders. Ik wist niet wat me overkwam.” Madeleine: „We hoefden even niet te stressen of te haasten. Er was rust. Er hoefde niks. Hij kon gewoon genieten van de kinderen.” ### _Hebben jullie je eenzaam gevoeld in die jaren van strijd?_ Madeleine, met tranen in haar ogen: „Ja.” Peter: „Vreselijk eenzaam. Ik heb me gevoeld als Mozes. Hij stond voor de Rode Zee. Achter hem kwamen de Egyptenaren, voor hem lag het water, opzij waren de bergen. Hij kon nergens heen, maar kon wel omhoogkijken. Maar er zijn momenten geweest dat ik ook teleurgesteld was in de Heere. In de Bijbel staat: roep mij aan in de dag der benauwdheid en Ik zal u antwoorden. Soms ging ik daaraan twijfelen. Pas nu er wat meer stabiliteit in ons leven op Aruba is gekomen, voelt het alsof God een droog pad leidt door de Rode Zee.” Opzij kijkend, naar zijn vrouw: „Hè?” Zij, eenvoudig: „Ja.” ### _Hoe was die eenzaamheid voor jou, Madeleine?_ Zij: „Ik heb heel veel gebeden. Een aantal jaar geleden, toen Peter heel diep zat, had ik het echt moeilijk. Wat ik het lastigst vond, is dat ik hem niet meer gelukkig kon maken. Met niets. Als ik een maaltijd voor hem maakte, at hij wel, maar genoot hij er niet van. Hij kon van niks genieten.” Peter: „Dat heeft jou veel pijn gedaan. Toch bleef ze lekker koken en heeft ze het in huis altijd huiselijk gemaakt. En dat is een uitdaging op Aruba, hoor. Alles om je huis mooier te maken, is hier onbetaalbaar.” Madeleine lacht: „Als we naar Nederland gaan, neem ik lege reiskoffers mee, zodat ik hier spullen kan aanschaffen.” Peter, met een knipoog: „Ze is het tegenovergestelde van Naomi, die vol heenging en leeg terugkwam. Mijn vrouw gaat leeg heen en komt vol terug. Vrienden en familie maken daar grapjes over, maar we zijn nu eenmaal niet in de gelegenheid om geld over de balk gooien. Madeleine is wat dat betreft net de vrouw uit Spreuken 31.” :::author_streamer 3::: ### _Hoe had je in die moeilijke periode dan energie om er toch voor je gezin te kunnen zijn?_ Madeleine: „Dat had ik die eerste jaren niet. De kinderen krijgen thuisonderwijs. ’s Avonds bereidde ik hun lessen voor, ’s nachts was ik vaak wakker voor voedingen of voor huilende kinderen. Ik ben een migrainepatiënt en de klachten worden erger als er spanningen zijn, dus had ik minimaal een keer per week een aanval. Er waren momenten dat ik er niet voor de kinderen kon zijn, omdat ik zo beroerd was. Wat veel verlichting gaf, was dat er na coronatijd meiden kwamen die de kinderen les konden geven. Toen kreeg ik meer tijd voor mezelf en het huishouden.” Peter: „Ik kreeg het afgelopen jaar hulp van een evangelist die stageliep, Jan. Hij nam me veel werk uit handen. Het was zo’n verademing dat hij taken op kon pakken.” Madeleine: „Ook voor komend schooljaar hebben zich jongeren gemeld die ons willen helpen met lesgeven en ander werk.” Peter: ,,We zien dat de Heere op Zijn tijd voorziet. We moeten onze zorgen alleen durven loslaten.” ### _Jullie vertelden over de moeilijkheden op Aruba en de geestelijke duisternis. Gebeuren er ook mooie dingen?_ Peter: „Talloze. Onze pijn en moeite betekenen niet dat er geen zegen en vrucht was. Het tegendeel is waar. De Bijbel zegt dat wie met tranen zaaien, met gejuich zullen maaien. Daar kunnen wij van getuigen. We hebben de mooiste dingen meegemaakt en de heerlijkheid van de Heere gezien. Dode zielen kwamen tot leven. Mensen die al zeventig jaar in de kerk zaten, kwamen tot geloof. Prostituees werden gered, verslaafden werden clean. Een kerk die op sterven na dood was en waarvan het gebouw op instorten stond, bloeit nu. In coronatijd mocht ik elke dag op de landelijke televisie een Bijbelstudie geven; dat kun je je in Nederland niet voorstellen. De Heere heeft aan alle kanten zegen gegeven, ook aan ons. Dwars door alles heen heeft Hij bewezen trouw te zijn. Als de Heere er niet bij was, had mijn vrouw allang gezegd: zoek het maar uit met je zootje.” Madeleine: „Nou, dat is overdreven …” Peter: „Toch willen we de pijn en moeite ook schetsen. Want het leven van een zendingsgezin wordt vaak geromantiseerd. Maar er is niets romantisch aan, het is echt offeren, soms met hangen en wurgen. Af en toe benauwt het leven je. Maar dwars door alles heen toont de Heere trouw te zijn. Hij laat ons niet los.” ### _Jullie kinderen Jedidja, Jesse, Joah en Julia zijn nu 13, 11, 8 en 7. Hoe ervaren zij het leven op Aruba?_ Madeleine: „Ze vinden het prettig hier, al zijn er ook wel periodes geweest dat ze weinig leeftijdsgenoten hadden in de kerk en ze vriendjes misten.” Peter: „Tegelijkertijd is Aruba heel veilig voor kinderen, overzichtelijk en eenvoudig. Ik ben dankbaar dat ze hier opgroeien. Zodra ze thuis zijn, gaan de schoenen uit en is het buitenspelen. Ze hebben een leven als een luis, ik wou dat ik dat vroeger zo had.” :::author_streamer 4::: ### _Kunnen jullie je voorstellen ooit terug naar Nederland te gaan?_ Madeleine: „Ik zou graag weer vriendinnen om me heen hebben, en oudere vrouwen in de kerk, die een voorbeeld zijn, die ik om advies kan vragen. Dat mis ik nu soms. Arubanen hebben hele warme familiebanden. De eilandcultuur maakt dat ze wat geslotener zijn naar nieuwkomers. Dan krijg je moeilijker diep contact. Verder zouden we ook graag dichter bij onze familie wonen. Onze ouders kunnen nu geen hechte band opbouwen met onze kinderen, en wij niet met onze nichtjes en neefjes. Dat vind ik heel moeilijk.” Peter: „Zo zijn we bijvoorbeeld niet op de bruiloft van mijn jongste zusje geweest. Ook wat dat betreft heeft zendingswerk een prijs. Toch zou ik denk ik ook moeite hebben om het leven in Nederland weer op te pakken. Dat heeft te maken met hoe ons land te grabbel wordt gegooid aan islamisering en secularisering. Vrijwel elke wet die aangenomen wordt, gaat tegen God in. Bij sommige kerken hijsen ze met hetzelfde gemak de regenboogvlag als de kruisvlag. Daarnaast is Nederland erg veranderd: de mensen staan op scherp, de onvrede is groot. Als de Heere ons terugroept naar Nederland, kom ik graag, maar het is niet meer het land dat we in 2016 achter ons hebben gelaten. Nederland is niet meer ons thuis. Aruba is dat overigens ook niet. Ik denk dat we nu tussen twee werelden leven.”

Ds. Hazenoot: Er is niks romantisch aan zending

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

”Ome Jan” deelt het Evangelie in de trein

Ds. IJsselstein: „Het Woord van God zelf is de beste evangelist”

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Ds. Hazenoot: Er is niks romantisch aan zending

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

”Ome Jan” deelt het Evangelie in de trein

Ds. IJsselstein: „Het Woord van God zelf is de beste evangelist”

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram