Ds. J. Westerink en echtgenote Co ervaren hun verblijf in een verpleeghuis als toegift

Voor Urkers is Het Dok aan de Vlechttuinen een begrip. Het jonge pand combineert een gezondheidscentrum met appartementen voor verpleeghuiszorg. Het echtpaar Westerink betrok een ruime kamer op de tweede verdieping. Hij (87) opent de deur, voorzichtig lopend. Zij (85) ligt te bed voor een raam, halfzijdig verlamd. Dat ze hier nog samen zouden komen, hadden ze geen van beiden verwacht. In april werd Co, echtgenote van de christelijke gereformeerde emeritus predikant J. Westerink, getroffen door een beroerte. „Ik was eten aan het koken en zich ineens de aanduiding van de pitjes op de kookplaat niet meer. Onze dochter Hanneke, ambulanceverpleegkundige van beroep, is meteen naar ons toe gekomen. In het ziekenhuis zagen ze dat ik een dubbel herseninfarct had gehad.” ## Jong verkering Ze kreeg er een dubbele longontsteking overheen. „Daarom mocht ik niet meer drinken, want verslikken zou mijn einde betekenen. Het was net in die warme periode, dat was eigenlijk niet te doen zonder drinken. In plaats van voedsel en vocht gaven ze sondevoeding, afschuwelijk. Ik kreeg ook zuurstof.” „Je was nauwelijks meer te bereiken”, blikt haar man terug. „De dokter liet ons weten dat het waarschijnlijk af zou gaan lopen.” Het maakte hem intens verdrietig. „We hadden al jong verkering; zij was vijftien, ik zeventien. Inmiddels zijn we 63 jaar getrouwd, dus onze levens zijn helemaal vervlochten. Gelukkig zat ik niet met de vraag wat er voor haar na het sterven zou volgen. Zij leefde al jong dicht bij de Heere en kon daar vrijmoedig over spreken.” :::author_streamer 1::: Co knikt. „We weten van elkaar waar we naartoe gaan. Ons leven is in de hand van de Heere. „Niet is, o Oppermajesteit, bedekt voor Uw alwetendheid.” Hij kent al onze omstandigheden. Die wetenschap geeft rust.” :::inline_image 1::: ## Verse haring De domineesvrouw groeide op in een groot gereformeerd-vrijgemaakt gezin in Zwolle. „Daar heb ik veel van de gereformeerde leer, de belijdenis en de kerkgeschiedenis meegekregen. Dat is best belangrijk, maar in de Christelijke Gereformeerde Kerken leerde ik de Heere Jezus kennen. Daar komt je hart in mee, het andere zit in je hoofd.” Haar moeder – net als haar schoonmoeder jong weduwe – legde zich erbij neer dat haar dochter kerkelijk meeging met haar vriend. Ze ging er niet mee akkoord dat Co aan het werk ging in de viswinkel van weduwe Westerink, zodat Jaap de ruimte kreeg om in Apeldoorn theologie te gaan studeren. „Mijn moeder was met hart en ziel verpleegkundige geweest en gunde ook mij dat werk. Ik bad de Heere om wijsheid: „Baant U de weg, want ik weet het niet meer.” Moeder en ik sliepen op dezelfde kamer. Op een morgen zei ze ineens: „Het is goed, ga maar naar die winkel. Ik heb ervoor gebeden en mag je niet langer tegenhouden.” Zo ontdekte ik al jong dat de Heere luistert. Dat is mijn hele leven meegegaan.” Een zus verzekerde haar dat de samenwerking met schoonfamilie snel tot het einde van de verkering zou leiden. Die voorspelling kwam niet uit. „Het ging heel goed en ik deed het werk met plezier, want ik ben dol op vis. Vooral op verse haring. Zo nu en dan stond ik samen met Jaap in de winkel.” ## Gebedsverhoring :::inline_image 2::: De emeritus predikant hoort het verhaal glimlachend aan. Tijdens de opname van zijn vrouw verbleef hij in een logeerkamer van woonzorgcentrum De Hofstee, met een veelheid aan gevoelens en gedachten. Zelf verkeerde hij meer dan eens dicht bij het graf. Daardoor had hij tot nu toe met het idee geleefd dat hij wel als eerste zou afreizen. De gedachte alleen verder te moeten, greep hem aan en gaf ook praktische zorgen. „Ik ben altijd met hart en ziel dominee geweest, maar in het huishouden heb ik twee linkerhanden, in alle opzichten. Mijn vrouw regelde alles en gaf stuur aan ons gezin.” Vanuit het ziekenhuis werd de predikantsvrouw overgebracht naar verpleeghuis De Schakel in Emmeloord, daarvandaan naar de nieuwe vestiging van deze instelling. Haar man kwam elke middag trouw op bezoek. „De kinderen brachten me, omdat ik sinds een aantal jaren niet meer mag rijden. Vanwege een hersenbloeding, waarvan ik wonderwel ben opgeknapt.” Tegen alle verwachting in knapte ook zijn echtgenote weer op. Vooral na de verhuizing naar Het Dok. „De zorg is hier geweldig. Ik kan weer eten en drinken, dat is echt een gebedsverhoring. Het was wel apart, want ik dacht dat ik zou gaan sterven.” De opname in Het Dok betekende tegelijk de hereniging met haar man, dankzij de beschikbare tweepersoonskamer. „We hebben het hier heel goed”, stelt hij dankbaar vast. ## IJsje Dochter Hanneke vergezelde haar moeder met de ambulance van Emmeloord naar Urk. „Ze had met de chauffeur afgesproken dat ze eerst een rondje over Urk zouden rijden. Mijn vrouw wilde heel graag even naar het strandje bij de zee.” „Na al die maanden het water zien en de wind voelen en horen”, zegt Co. Samen met haar man zat ze er op een bankje. „Zó heerlijk. Hanneke had ook geregeld dat we een ijsje konden kopen, terwijl de ijssalon nog gesloten was. Ze hebben speciaal voor ons een ijsje gemaakt. Super, toch?” :::author_streamer 2::: Het weer verenigd zijn met Jaap vervult haar met diepe dankbaarheid. „We beginnen de dag met het lezen van ons dagboekje en praten over de troost die we daaruit ontvangen. Elke dag weer. Door die verlamming kan ik moeilijk mijn handen vouwen, dus als we bidden geven wel elkaar de hand. Geweldig. Je bent bij elkaar, de Heere spreekt en je mag samen tot Hem spreken.” Met man en kinderen vierde ze op 7 augustus haar 85 e verjaardag, hij op 25 augustus zijn 87 e verjaardag. Voor het zorgpersoneel is ze Co. Haar man wordt aangesproken als “dominee”, hoewel hij al tal van jaren met emeritaat is. „Toen ik nog helemaal niet in zicht was, las mijn vrouw een boekje met de titel “Cootje en haar dominee”. Daar moeten we nu weleens aan denken.” ## Mantelzorger Het preken moest hij beëindigen. Het ging hem te zwaar vallen, lichamelijk en mentaal. „Dat vond ik heel moeilijk. Niet omdat ik verslaafd was aan de preekstoel, maar ik genoot van het bestuderen van de Bijbel en het maken van nieuwe preken. Graven in het Woord, ontdekken wat er staat en dat laten rijpen. De eerste winst is altijd voor jezelf. Vervolgens was het me een vreugde om het Woord van de Heere door te mogen geven in de verkondiging. Dat is een stuk van je leven geworden. Ach ja, ik heb het meer dan zestig jaar mogen doen.” :::inline_image 3::: Bij de overgang van de pastorie naar een eigen woning moest bij 70 van de 150 meter boeken afstoten. Nu staan er nog maar enkele meters in de boekenkast. „Ik ga nog een keer naar ons huis om te bezien wat ik hier nog meer wil hebben.” Voor Co is het bijzonder haar man nu als mantelzorger te hebben. „Hij doet het heel best, dat had ik niet achter hem gezocht. Ik heb me geen keer verslikt. Alleen het koffiezetten valt hem nog niet mee. Gelukkig wonen de meeste kinderen dichtbij.” Hem wacht na het ontbijt steevast een blaasspoeling door een verpleegkundige. „Eer alles achter de rug is, gaat het naar tien uur.” Co slaapt overdag veel. ’s Middags komt er geregeld bezoek. Het liefst zou zij dan haar goede been uit bed gooien om te proberen toch wat te lopen. „Ik heb mijn man beloofd dat niet te doen, maar het kost me veel moeite. Ik vind het zó erg dat ik de dingen niet meer zelf kan. Aan mijn man ligt het niet. Hij helpt me met alle liefde en veel geduld; ik zie nooit een zuur gezicht. Hij is zó lief voor me. De kinderen zeggen weleens: of het een andere man en vader is geworden. Vroeger kon hij weleens kort aangebonden zijn.” ## Altijd opschieten „Ik had een grote gemeente, moest veel weg en heb ook in het bredere kerkelijke leven behoorlijk wat gedaan, in eigen land en het buitenland”, verklaart haar man. „Het was altijd opschieten. Ik ben dankbaar dat ik het allemaal heb mogen doen. Het heeft mijn leven verrijkt, maar achteraf zie ik dat mijn gezin erdoor tekortgekomen is. Dat het allemaal toch goed liep, is te danken aan deze vrouw. Ze heeft nooit gezegd: „Moet je nu alweer weg?” Integendeel, als er zorgen waren bij gemeenteleden, zei ze soms dat ik er nog even naartoe moest. Het leek erop dat ik meer getrouwd was met de gemeente dan met haar. Nu realiseer ik me nog meer dan voorheen hoezeer ik aan haar verbonden ben. Ik verwonder me over de wijze waarop ze alles verwerkt en mag zelf ook getroost worden.” :::author_streamer 3::: Beiden beleven ze deze periode als een toegift. „We hebben nu alle tijd voor elkaar”, zegt Co. „Dat vind ik bijzonder. We genieten van het spreken over dat wat we samen lezen. Vooral van de psalmen, in verschillende berijmingen.” Van alle berijmingen die ze kent, spreekt die van de Zuid-Afrikaanse dominee-dichter Totius haar het meest aan. Na het herseninfarct citeerde ze vaak dienst gedicht ”Waar is ’n lot”. Over een jonge trekkersvrouw die haar man moest begraven en daarna verder trok met een jong kind. „Zeg het eens Jaap, jij weet het.” ## Kruis „De dichter ontmoet deze vrouw”, licht haar man toe, „en hij zegt: Waar is ’n lot wat soos haar lot so hard is? Waar is ’n mens met smart wat soos haar smart is? Waar is ’n nag wat soos haar nag so swart is? Daarna volgen de woorden die mijn vrouw citeerde. Sy wys my op die kruis van Jesus en sé: „Meneer, ek was verlate, maar niet soos Hy: van Gód verlate. Ek was benoud, ja tot die dood. Maar niet soos Hy: tot in die hel toe. Die hemel bo was altyd ope, die hel was onder altijd toe. Só was ’t vir my om Jesus-wille” „Ja, daar lig ik veel aan te denken”, zegt zijn vrouw. „Dat Jezus zozeer wilde lijden om ons te redden, vrijwillig. Met die voeten zonder steun, de spijkers in Zijn handen, van God verlaten. Voor mensen die Hem niet hoefden, en riepen: wég met Hem. Maar Hij zei tegen de Vader: „Zie, Ik kom om Uw wil te doen.” Dat is toch onbegrijpelijk.” ## Nieuwe aarde :::inline_image 4::: In de loop der jaren leerde ze meer en meer te steunen op het Woord van God. „Als de Heere iets belooft in Zijn Woord, mag je daarop terugkomen. Want Híj heeft het beloofd. Als ik echt uitbehandeld ben, wacht me een plaats van rust en volmaaktheid bij Hem, daar waar de Heere alles zal zijn en in allen. Daarover praten we geregeld met elkaar en met de kinderen. ” Tegelijk bidt ze nog geregeld of ze weer uit bed mag komen. „Dus als u van iemand hoort dat ik weer kan lopen, weet u dat er op het gebed een wonder is gebeurd. Maar de nabijheid van de Heere is nog belangrijker. Na mijn sterven zal ik Jezus in levenden lijve ontmoeten en Zijn stem horen, de stem van de Herder. Dan zijn er geen woorden genoeg om te zeggen: „Heere, ik dank U voor wat U gedaan hebt.” Voor mij die niet naar Hem vroeg.” Ze ziet ook uit naar de vernieuwde aarde. „De kinderen wilden nog weleens een mooie reis met ons maken. Dan zei ik: „Daar zal niet meer van komen, maar straks hebben we alle tijd om rond te kijken op de nieuwe aarde, die nog veel mooier zal zijn.” Zo is het toch?” :::author_streamer 4::: Haar man zit stil te luisteren, met betraande ogen. „Het zal al ons denken te boven gaan. Ik heb eens een serie preken over het boek Openbaring gehouden. Dan ben je er heel concreet mee bezig. Tegelijk besef je juist dan dat je niet meer kunt dan het Woord na spreken. Hoe zal het wezen …? Eens zullen we het weten.” ## Wulfert Floor Zittend in de verpleeghuiskamer denkt hij vaak terug aan zijn godvrezende opoe. „Van wie ik veel gehouden en geestelijk veel geleerd heb. Ik was de oudste in ons gezin en thuis was het altijd druk, dus ik zat vaak bij opoe te studeren. Die zat meestal te lezen in een boek van Wulfert Floor, daar was ze erg op gesteld. Soms zei ze ineens in het Elburgse dialect: „M’n jongen, nou moet je eens even luisteren naar wat Floortje hier zegt.” Dan las ze voor wat hij had geschreven over Jezus en de ontmoeting met Hem.” Tijdens zijn ambtelijke loopbaan vroeg de emeritus-predikant zich meer dan eens af of hijzelf wel in het hemelse Kanaän zou aankomen. „Omdat ik mezelf steeds beter leerde kennen. Dan denk je: zou de Heere met mij wel te maken willen hebben?” Gesprekken met de uit Nunspeet afkomstige ds. H. Polinder, die vijf jaar was toen ds. Westerink daar als predikant kwam, werden gebruikt om de twijfel weg te nemen. „Wij kunnen van hart tot hart met elkaar spreken. Mede door zijn preken kreeg ik er weer zicht op waarom ik mag geloven dat ik straks Thuiskom. Om het eeuwig welbehagen. Ik heb Polinder ook gevraagd of hij mij wil begraven. Met de tekst: „Uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof. En dat niet uit u, het is Gods gave.” Van ons blijft niets over, ook van een dominee niet.” ## Niet doelloos Zijn vrouw werd nooit geplaagd door zware aanvechtingen. „Er waren zo veel bevestigingen van het ingrijpen en spreken van de Heere in mijn leven, dat ik wist: Hij hoort mij en ik mag Zijn Woord vertrouwen. Dat wil niet zeggen dat altijd alles goed is in je leven, maar het neemt de twijfel weg als Hij zo persoonlijk tot je spreekt. Met zo’n God hebben we te doen, dan moet je er niet met wantrouwen en twijfels voor gaan staan. De Vader heeft ons zo lief dat Hij Zijn Zoon heeft willen geven, Zijn enige Kind. Wat wil je nog meer?” De band met de kinderen die God haar schonk, werd in deze periode van haar leven nog hechter. „Ze zijn allemaal even lief voor ons.” „Zo houden heel veel van hun moeder”, bevestig haar man. „We krijgen ook geregeld te horen hoeveel mijn vrouw heeft betekend voor mensen uit de gemeenten waar ik predikant was.” :::inline_image 5::: Tijdens de zorg die ze ontvangt, spreekt de domineesvrouw vaak van hart tot hart met het personeel dat haar helpt. „Ook die hebben hun zorgen en problemen. Het is bijzonder zo open als die meiden tegen ons zijn. Een aantal van hen is door mijn man gedoopt of heeft bij hem op catechisatie gezeten, dat speelt mee. Soms vragen ze hem of hij een bezoek wil brengen aan andere bewoners van Het Dok, die volgens hen pastorale zorg nodig hebben. Mijn man voelt zich vaak nutteloos nu hij niet meer kan preken. Dan zeg ik: „Wie weet wat de Heere nog voor je heeft weggelegd.” Je hoeft je echt niet doelloos te voelen.”

Ds. J. Westerink en echtgenote Co ervaren hun verblijf in een verpleeghuis als toegift

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Ds. J. Westerink: We moeten beseffen dat God boven alles staat

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Ds. J. Westerink en echtgenote Co ervaren hun verblijf in een verpleeghuis als toegift

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Ds. J. Westerink: We moeten beseffen dat God boven alles staat

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram