Henrike: Ik wist meteen wat ik graag hebben wilde: opa’s rijbewijs

„Bewaarderig ben ik helemaal niet, maar het rijbewijs van mijn ”Opa Stok”, zoals wij hem als kleinkinderen noemden, bezit ik nog altijd. Het is zo’n ouderwetse roze papiertje, verlopen in 2002. Voor mij heeft het emotionele waarde, omdat opa ons vaak meenam in zijn Mercedes, en er daarbij niets om gaf als de wagen een kras of deuk opliep. :::author_streamer 1::: Ik woonde in Nunspeet. Opa had daar een boerderij, en ik zag hem heel vaak. Na het overlijden van mijn oma was hij toch een beetje een stuurloos schip geworden en hij kon niet goed alleen zijn. Ik ging elke week wel een avond naar hem toe om met hem te dammen en samen naar muziek te luisteren. Als ik ergens naartoe gebracht of opgehaald moest worden, of als we pech hadden met de fietsgroep van de Jacobus Fruytier scholengemeenschap in Apeldoorn, reed mijn opa. De halve school kende hem! En half Nunspeet ook. Onderweg raakte zijn wagen nog weleens wat, maar daar lachte hij om. Reed hij z’n spiegel eraf, dan ging hij naar de sloop en haalde daar gewoon een andere. Of ik het eng vond bij hem in de auto, weet ik niet meer; wel dat ik soms misselijk was, omdat hij zo slingerde. Als ik jaren later het geluid van een oude Mercedes hoorde, schrok ik nog altijd op en dacht ik in een flits dat hij eraan kwam, al wist ik natuurlijk meteen dat dat niet meer kon. Dan hoorde ik in gedachten nog de stem van mijn opa: „Wie heeft er zin om mee te gaan?” Hij was heel dik –hij kon ook geen gordel om– en een beetje lui, dus hij vond het altijd wel handig als er iemand meeging om een boodschap te doen, zodat hij zelf in de auto kon blijven zitten. Tijdens de rit luisterde hij altijd naar muziek, liefst van het mannenkoor Salvatori, waar hij zelf op zat. Was hij op zijn bestemming aangekomen, dan wachtte hij tot de psalm uit was, voordat hij zich uit de auto hees. Het duurde dan ook altijd wel even voordat hij binnen was… Ik heb hem gemist, toen hij niet meer leefde. En toen wij als neven en nichten na zijn overlijden iets mochten uitzoeken, wist ik meteen wat ik graag hebben wilde. Zijn rijbewijs met zijn foto erop!”

Henrike: Ik wist meteen wat ik graag hebben wilde: opa’s rijbewijs

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Ineke van Wijk: Opoes omslagdoek draag ik nog elke herfst

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Henrike: Ik wist meteen wat ik graag hebben wilde: opa’s rijbewijs

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Ineke van Wijk: Opoes omslagdoek draag ik nog elke herfst

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram