Onze familieleden hebben grote moeite met de situatie; we voelen ons buitengesloten op feestjes en verjaardagen. Beiden verlangen we naar een (betere) band met onze (schoon)familie. We vragen niet om dikke vrienden met elkaar te worden, maar wel om een vriendelijk woord en om niet afgewezen te worden. Allebei beseffen we dat we veel mensen verdriet hebben gedaan en dat ze het moeilijk vinden ons samen te zien, omdat ze onze zonden afkeuren. :::author_streamer 1::: ## Schok In de situatie die jullie beschrijven zijn de pijn en het verdriet – van alle betrokkenen – bijna voelbaar. Jullie melden daarbij dat er weinig pastorale zorg geweest is en dat de ambtsdragers zelf ook met de handen in het haar zitten. Dit vraagt om een zorgvuldig overwogen reactie, waarbij oog is voor alle betrokkenen. De mededeling dat jullie besloten hebben om jullie eerste huwelijk te beëindigen, en om vervolgens samen verder te gaan, zal voor de omstanders een schok teweeggebracht hebben. Jullie benoemen jullie daden zelf al als zonde. Juist daarom zullen gevoelens van verdriet, boosheid, verbazing, ongeloof, of juist een bevestiging van wat al vermoed werd, bij anderen om voorrang strijden. Het vraagt van iedereen wijsheid om deze gevoelens te reguleren. Iedereen wordt geroepen om zijn gedachten en gevoelens onder ogen te zien en ze een voor een te brengen tot de gehoorzaamheid aan Christus. (2 Kor. 10:5). Ik weet niet wat de oorzaak is, waardoor jullie de liefde bij elkaar gezocht en gevonden hebben. Ik neem aan dat er sprake was van moeite en verdriet in jullie eerdere huwelijk. Hebben jullie dit in een vroeg stadium met betrouwbare mensen kunnen bespreken? Hebben jullie anderen gevraagd om in gebed met jullie mee te strijden om staande te kunnen blijven te midden van de aanvallen op jullie huwelijk? Hoe zijn jullie omgegaan met de eerste schok, toen je ontdekte dat iemand buiten je huwelijk aantrekkingskracht had? Heb je de moed gehad om de hulp van anderen in te roepen om te strijden tegen deze eerste gevoelens, om de zonden aan je familie te belijden? Kon er pastorale zorg zijn, om je de weg te wijzen naar God, om je te leren over Zijn karakter (Ex. 34:6-7)? Heeft jullie familie toen met jullie mee kunnen strijden? Ik weet het: spreken over wat er in je hart is, is niet gemakkelijk. Het lijkt de beste weg om je strijd achter de voordeur in je eentje te voeren. Bedenk: isolement is een machtig wapen van satan om zijn plannen uit te voeren. De Bijbel wijst een andere weg: elkaar de zonde te belijden en voor elkaar te bidden. Zodat het contact gezond kan worden (Jak. 5:16). Het gaat hier niet alleen om de zonde tegen het zevende gebod. Ook om die tegen het zesde gebod: elkaar negeren, buitensluiten, woede, roddel. We vergeten vaak dat het Gods gebod is om elkaars lasten te dragen (Gal. 6:2). Zwijgen heeft als gevolg dat we niet meer in staat zijn om Gods gebod te vervullen: God liefhebben boven alles en de naaste als onszelf. :::author_streamer 2::: ## Verwarrend Een echtscheiding brengt voor alle partijen verliezen met zich mee. En een verlies vraagt om rouw. Dat kost tijd. Rouwen is hard werken. Een nieuwe relatie door overspel is voor alle partijen verwarrend. Zelf ervaren jullie blijdschap, ondanks een gevoel van spijt. Jullie omgeving voelt zich mogelijk gedwongen om zowel de echtscheiding als de nieuwe relatie te accepteren. Misschien was er hoop dat hun gebeden verhoord zouden worden, dat de problemen in jullie eerdere huwelijk weggenomen zouden worden of dat jullie kracht zouden hebben om te volharden in de strijd. En dat jullie tot berouw zouden komen over de zonde van overspel. Maar jullie hebben geen mogelijkheden gezien de zonde en de gevolgen terug te draaien. Zodra mensen jullie ontmoeten, worden ze ermee geconfronteerd dat er geen hoop meer is, dat het verlies door de echtscheiding echt definitief is. Het kan zijn dat ze oprecht verdriet hebben, vanwege het overtreden van Gods geboden. Het kan zijn dat ze geen weet hebben van de persoonlijke strijd die jullie in jullie vorige huwelijk hadden. Mensen reageren – helaas – vaak op dat wat zichtbaar is. Luister naar de pijn van de anderen; misschien komt er dan ruimte bij hen om iets over jullie pijn te horen. ## Zonden belijden Het is heel gemakkelijk om het gedrag van anderen te beoordelen. We vergeten dat de veroordeling alleen aan God toekomt. En dat wij allen geroepen zijn om de ander lief te hebben en te vergeven. Dat betekent niet dat zonden goedgekeurd worden. Het helpt om in te zien hoe geduldig God met ons is. Hij veroordeelt niet direct definitief wanneer we tegen zijn geboden ingaan. Hij roept om tot Hem te komen en concreet onze zonden, moeiten, verdriet te benoemen en vervolgens naar de mensen te gaan om de zonden te belijden. Dat geldt voor alle partijen. Wanneer je Galaten 5:19-21 leest, zie je dat er geen verschil gemaakt wordt tussen grote of kleine zonden. Overspel staat in hetzelfde rijtje als ruzie, twist, vijandschappen, woede-uitbarstingen en egoïsme. Wanneer er consequent gereageerd wordt, zou ook een familielid dat gemakkelijk ruzie maakt niet op een verjaardagsfeestje uitgenodigd moeten worden. :::author_streamer 3::: ## Pijn Jullie schrijven dat God de laatste jaren veel meer een plaats in jullie denken heeft gekregen. Dat jullie persoonlijk mogen ervaren dat er bij God, door Christus’ offer, genade en barmhartigheid is. Dit geeft een nieuw perspectief. Er is in de pijn en het verdriet van de afwijzing en het buitensluiten een Rots om in te wonen. Breng je zonden en pijn heel concreet bij God. En vraag Hem om Zijn Heilige Geest, zodat je wijsheid en geduld ontvangt zodra je je familie ontmoet. Leer goed te doen. Dat betekent niet dat er niet over de pijn gesproken mag worden. Heb oog voor de ander in zijn omstandigheden. Bid heel concreet voor de pijn die je in hun leven ziet, voor hun moeite om jullie lief te hebben. David belooft God, na persoonlijke belijdenis van schuld, dat hij anderen van Gods wegen wil leren, wanneer hij de vreugde van God in zijn eigen hart mag ervaren. Zodat zondaren zich zullen bekeren. Of we nu tegen het zevende gebod of tegen het zesde gebod (hoe we met elkaar omgaan) zondigen. Allen hebben we vergeving nodig, van God en van elkaar, om met elkaar samen te kunnen leven.