In Villa Rams Woerthe word je met alle egards behandeld

Het is koffietijd. Een ouder echtpaar heeft een plekje gevonden in de tuinkamer van Villa Rams Woerthe. Achter de enorme ramen lonkt het park, met vijvers en hertenkamp. Binnen staan, op de terrazzovloer, witmetalen tafels en stoeltjes; de laatste met sierlijk gekrulde rugleuningen. Een museummedewerkster zet een zilveren dienblad voor het tweetal neer. Met koekjes en koffie, geserveerd in een klassiek Wedgwoodservies. „Dat ziet er heerlijk uit”, reageert de man enthousiast. In Rams Woerthe zoek je tevergeefs naar een koffieautomaat en papieren bekertjes, of naar een museumrestaurant met zelfbediening. Hier word je met alle egards behandeld. :::author_streamer 1::: Dat is een bewuste keuze, vertelt vrijwilliger Ole Schoenmaker. De gepensioneerde basisschoolleerkracht weet veel over de geschiedenis van Rams Woerthe en laat deze morgen alle ins en outs van de bijzondere villa zien. „Vroeger werden de mensen hier bediend; dat gevoel willen we meegeven.” Bezoekers mogen overal gaan zitten: in de tuinkamer, in de eetkamer en bij mooi weer op het terras. De koffie is ook nog eens gratis en als je geluk hebt, krijg je er kniepertjes bij – een streekspecialiteit. ## Op bezoek Een bezoek aan de villa begint bij de opvallende toegangspoort. ”Rams Woerthe” staat erop; een verwijzing naar de plek waar hij is gebouwd: op de woerthe (weidegronden) van burgemeester Ram. De entree is een kunstwerk op zich. Automatische toegangsdeuren of een strakke informatiebalie vind je hier niet. Je mag aanbellen, of een flinke ram geven met de klopper op de deur. En dan? „Gewoon, je jas aan de kapstok hangen”, zegt Ole. „We vinden het belangrijk dat bezoekers zich thuis voelen. Ze moeten het idee krijgen dat ze bij de bewoners op bezoek zijn, of zelf hier wonen. En zo werkt het ook echt, krijgen we vaak te horen. Sommigen willen hun jas liever aanhouden, maar dan vraag ik altijd: „Als u ergens op visite bent, houdt u dan ook uw jas aan?” :::author_streamer 2::: Als de jas hangt, geven we wat informatie en een audiotour. Daarna kunnen de bezoekers zelf rondlopen. Sommigen zijn met een halfuur klaar, anderen zijn na twee uur nog niet uitgekeken. De audiotour is trouwens heel interessant en voor iedereen goed te volgen. Bezoekers mogen overal aankomen. Ze kunnen in de stoelen gaan zitten, een la opendoen of een boek uit de kast pakken. Soms wordt er in de huiskamer een spelletje kwartet gedaan. Een sfeer van ”alles is hier oud en je mag nergens aankomen” willen we niet. Sommige oudere bezoekers vinden dat heel gek. Maar het gaat goed; dit museumhuis is nu acht jaar open en er is vrijwel nooit iets kapotgegaan. Als je lekker gaat zitten, ervaar je zo’n huis heel anders dan wanneer je alleen maar rondloopt.” :::author_streamer 3::: ## Het huis De villa is in 1899 gebouwd in opdracht van de vermogende familie Tromp Meesters en nu een van de negen museumhuizen van vereniging Hendrick de Keyser Monumenten. De villa is een dubbelmuseum: het enorme gebouw biedt ook onderdak aan een museum over beeldhouwer Hildo Krop. Het unieke aan dit pand is de bouwstijl, die art-nouveau of jugendstil wordt genoemd. De kenmerkende organische lijnen en vormen, en elementen die geïnspireerd zijn op de natuur, komen overal in het interieur en exterieur terug. Rams Woerthe is dan ook een van de mooiste art-nouveauvilla’s van Nederland, zo schrijft vereniging Hendrick de Keyser op haar website. Opvallend is verder het vele groen. Niet alleen in het park, maar ook in de tuinkamer en serre. „Alle planten zijn echt; dat is voor een museumhuis vrij uitzonderlijk.” Ole verzorgt ze zelf. Dat hij groene vingers heeft, blijkt ook als hij de serre laat zien. Onder het glazen puntdak staat een grote plantenbak, afgewerkt met een rij paaltjes. „Ze zijn van steen, maar zo gemaakt dat het net houten palen lijken. Cement-rustiek noem je die techniek. De paaltjes zijn allemaal anders, net als de natuur zelf.” In en rond de bak groeien en bloeien de planten. Een paradijsvogelplant –met bloem–, varens, anthuriums, orchideeën, vetplanten, ficussen en in de hoek zelfs een bananenboom. „Tromp Meesters was een fervent kweker van anthuriums”, weet Ole. Lachend: „Maar hij líét natuurlijk alles doen. Hij heeft zelfs een keer een prijs gewonnen met zijn planten.” Wie waren deze mensen, die in 1900 in deze enorme villa kwamen wonen? ## Meneer „Een tijdje terug hoorde ik dat meneer Tromp Meesters een bullebak geweest zou zijn. Maar eerder heb ik daar nooit iets over gehoord. In de acht jaar dat ik hier werk, heb ik vooral horen vertellen dat hij veel heeft betekend voor de bevolking van Steenwijk.” :::author_streamer 4::: Jan Hendrik Tromp Meesters kwam uit een familie die steenrijk was geworden door de houthandel. „Toen er een grote erfenis vrijkwam, wilde hij een villa laten bouwen. Voor het ontwerp daarvan schreef hij een wedstrijd uit. De architect die won, was Van Gendt – die ook het Concertgebouw in Amsterdam heeft ontworpen. In 1899 werd er gestart met de bouw en een jaar later was de villa klaar. Dat was voor zo’n groot pand heel bijzonder in die tijd, maar de familie Tromp Meesters had dan ook veel connecties. Het huis lag destijds aan de rand van de stad, tussen de weilanden. :::photo_gallery 1::: Voor de bevolking van Steenwijk heeft Tromp Meesters veel gedaan. Hij liet een Groene Kruisgebouw –ook in art-nouveaustijl– neerzetten en een school bouwen. Met zijn houthandel zorgde hij voor bedrijvigheid en werkgelegenheid. Zelf omringde hij zich graag met de elite van Nederland. Er werden in dit huis veel feesten gehouden.” Lang heeft Tromp Meesters niet van zijn villa, park en feesten kunnen genieten. In 1908 overleed hij, op 53-jarige leeftijd. ## Mevrouw Mevrouw Tromp Meesters bleef in het kolossale huis achter, samen met haar vier kinderen. In tegenstelling tot haar man hield zij niet van groots, weet Ole. Algauw liet ze de villa dan ook voor wat die was, en verhuisde ze terug naar hun vorige woning aan de Kornputsingel. „Rams Woerthe hield ze nog wel aan, voor feesten en partijen. Maar wonen wilde ze er niet meer; ze vond het huis veel te groot.” Na verloop van tijd is Rams Woerthe verkocht aan de gemeente Steenwijk, waarna het jarenlang dienstdeed als gemeentehuis. Voordat de vereniging Hendrick de Keyser het pand in 2017 kon openen als museumhuis, is er veel restauratiewerk nodig geweest. Van de meubels van de familie was er toen niets meer in het huis terug te vinden. De villa is opnieuw ingericht met meubilair dat er heel goed gestaan had kúnnen hebben, vertelt Ole. Ook veel spullen die je er tegenkomt –zoals boeken en accessoires– zijn niet origineel, maar passen toch precies. :::photo_gallery 2::: Zoals het rieten mandje met breiwerk in een hoekje van de huiskamer. Ernaast staat een groene fauteuil met franje langs de poten. Hier mag je gerust even gaan zitten en je even ‘mevrouw’ voelen – en eventueel een paar steekjes verder breien. :::author_streamer 5::: Wie mevrouw verder was en wat haar hobby’s waren? Ole heeft er niet veel informatie over. Misschien heeft ze erg van kleur gehouden. De deftige kamer waarin ze haar gasten ontving, is zo veel mogelijk in originele staat teruggebracht. De bank is er paars, het houtwerk groen, de muren hebben een oranjeachtige tint en het vloerkleed is bont. Ook in het plafond komen vele kleuren samen. En het is nog mooi ook. ## De kinderjuffrouw In de nok van de villa, precies boven de entree, bevindt zich een bijzonder kamertje. Het is niet toegankelijk voor het publiek. De kleine ruimte is met hout betimmerd. Links en rechts bevinden zich twee nissen, groot genoeg voor een kleine matras. In de dakkapel staan een knopstoel en een kastje met een wasstel; verder is het kamertje leeg. Vroeger was dit de meidenkamer. Misschien wordt hij ooit nog eens gerestaureerd, zegt Ole. Maar dat is toekomstmuziek. :::photo_gallery 3::: Het gezin Tromp Meesters had veel personeel in dienst. Volgens Ole waren er alleen al zestien tuinknechten. De meesten woonden niet in de villa, behalve dan de bewoonsters van de meidenkamer én de kinderjuffrouw. „Haar kamer bevond zich op dezelfde verdieping als de slaapkamers van het gezin. Dat was heel bijzonder voor die tijd en laat zien dat ze in hoog aanzien stond. Rams Woerthe kon alleen gebouwd worden door mensen die heel veel geld hadden. Volgens mij heeft het 75.000 gulden gekost; dat was in 1900 een heel groot bedrag. Steenwijk had in die tijd een overwegend agrarische bevolking; er was veel armoede. Als je bedenkt dat er buiten het hek huisjes stonden waar de armsten der armsten woonden, dan kon het standsverschil niet groter zijn.” :::kader 1:::

In Villa Rams Woerthe word je met alle egards behandeld

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

In Huis Sloëtjes is de tijd stilgezet

Rust in de Weerribben

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

In Villa Rams Woerthe word je met alle egards behandeld

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

In Huis Sloëtjes is de tijd stilgezet

Rust in de Weerribben

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram