„Bij het uitkiezen van mijn trouwjurk heb ik bewust geen trends gevolgd. Ik wilde graag mezelf zijn en een uniek exemplaar dragen. Volgens mij is dat gelukt, want ik heb nog geen jurken zien langskomen die veel op de mijne lijken. Voor mij is wit echt de bruiloftskleur, maar in onze kerkelijke gemeente is het de gewoonte om in een kleur te trouwen. Ik wilde graag een tint die mij heel goed zou staan. Samen met mijn moeder heb ik een kleur- en stijlanalyse laten doen, speciaal voor bruiloften. Dat was een leuk moeder-dochteruitje. Drie kleuren sprongen eruit: het lila van mijn jurk, oudgroen en donkergroen. :::author_streamer 1::: Als ik in de winter was getrouwd, had ik voor donkergroen gekozen, want dat is een warme kleur die me goed staat. Maar voor de zomer vond ik lila passender. Toevallig wist ik dat Speksnijder zo’n jurk had hangen; die had ik gezien tijdens een bruidsmodeshow. Op Instagram had ik al ontdekt dat ze daar jurken hebben met een mooie pasvorm. Dus ik ben daarnaartoe gegaan. Het lila stond me prachtig, maar in de winkel hadden ze ook een stukje stof in lavendel. Uiteindelijk heb ik daar eerst een grote lap van laten bestellen, om de twee te kunnen vergelijken. De lavendelkleur was te veel aan de blauwe kant, dus het werd lila. Omdat die kleur zo sprekend is, heb ik de jurk verder simpel gehouden, met pofmouwen, een strak bovenlijfje en een A-lijnrok met een sleep. Bij de eerste versie waren de pofmouwen heel groot, maar dat vond ik toch te chic. Die zijn kleiner gemaakt. :::inline_image 1::: Op de trouwdag bewoog de jurk met me mee; de stof viel heel soepel. Daar was ik blij mee, want ik wilde me wel normaal kunnen bewegen die dag. Mijn schoenen hielpen daar ook bij. Dat is nog een leuk verhaal, trouwens. Bij een hoedenwinkel zouden ze mijn hoed in de juiste kleur spuiten en ik vroeg of ze ook mijn schoenen wilden doen. Maar ik werd doorverwezen naar het bedrijf dat spuitbussen mengt. Mijn vader zou de schoenen dan wel spuiten, want hij spoot vroeger veel fietsen in de fietsenwinkel van mijn opa. Maar van de pumps die ik had gekocht, was het materiaal te glad. De verf bladderde er bij elke stap een beetje meer af. Uiteindelijk heeft mijn vader mijn oude, suède hakschoenen gespoten. Ze waren grijs en zijn nu lila. Ik heb er de hele dag heerlijk op gelopen. :::inline_image 2::: Erwin wist dat mijn jurk lila zou zijn, maar over het model had ik niets verteld. Hij had beloofd om aan te bellen en dan met zijn rug naar de deur te gaan staan. In plaats van dat ikzelf naar buiten kwam, tikte mijn zusje op zijn schouder. Zij heeft een beperking en we hebben allebei een heel speciale band met haar. Erwin moest er vreselijk om lachen. Dit brak echt de spanning van de dag. Mijn andere zusje had de trouwkaart ontworpen en geschilderd met een bloemenmotief. Dat motief kwam de hele dag terug en paste mooi bij mijn boeket. We trouwden in een blauwe oldtimer met een stoffen dak – dat zou prima tegen regen kunnen. Maar toen we onderweg naar de kerk in een stortbui terechtkwamen, liep het water aan alle kanten de auto in. Daarom zijn we na de kerkdienst in de Volkswagen Up! van mijn broer verdergegaan. Heel eerlijk: dat was best comfortabel na de oldtimer en de officiële momenten. Nog altijd ben ik blij met de jurk die ik koos. Steeds weer als ik onze trouwfoto’s bekijk, zie ik hoe ik straal. Het was mijn angst dat ik onzeker zou zijn over mijn kleding en dat ook zou uitstralen. Maar het tegendeel was waar. De jurk was met ruim 3000 euro een dure trouwjurk, maar dat bedrag was hij mij waard. En over de gewaagde kleur kreeg ik vooral complimenten. Ik denk dat mensen het juist waarderen als je iets unieks draagt.”