„Toen ik nadacht over mijn trouwjurk, zag ik ertegenop om met beide moeders naar een bruidszaak te gaan. Ik had totaal geen plaatje van een droomjurk in mijn hoofd. Ik wist alleen dat ik niet in een prinsessenjurk wilde trouwen, want zo ben ik niet. Uiteindelijk belde ik een bruidszaak of ik een keer alleen kon langskomen. Dat mocht zeker en ik hoorde ook dat de levertijd maar vier maanden was. Juist dat heeft me geholpen om ervoor te kiezen de jurk zelf te gaan naaien. Als het niet lukt, kan ik over acht maanden alsnog beslissen om een jurk te kopen, dacht ik. Het zelf naaien leek me heel lang geen optie, omdat ik altijd naai op gevoel. Met patronen ga ik meestal de fout in. Maar mijn zussen geloofden er wel in. Zeker als oma zou helpen. Zij is coupeuse en kan alles met patronen. Maar ze was al wel 87 jaar oud. Toch heb ik eens een balletje opgegooid. Ze reageerde enthousiast en had wel zin in zo’n uitdaging. Ze vond het fijn om zich weer nuttig te voelen. Toen ben ik ervoor gegaan. Via Etsy vond ik een patroon van een zeemeerminmodel met pofmouwen. Met oude lakens maakte ik proefmodellen en na twee maanden oefenen gingen we naar een winkel in Tilburg die is gespecialiseerd in bruidsstoffen. Ik kocht kant voor het bovenlijfje en een gladde stof voor de rok. :::author_streamer 1::: Het naaien was een groot drama. De vier delen van het strakke model van de rok kreeg ik niet goed afgestemd op elkaar. Ik bleef maar aanpassingen maken, het hield niet op. Mijn grootste angst was dat mensen zouden zeggen: „Je zag wel dat het een zelfgemaakte jurk was.” Veel mensen wisten inmiddels dat ik de jurk zelf naaide, dus de druk was hoog. Stoppen zou als falen voelen. Maar met dit model kwam ik er niet uit. Toen heb ik eind mei besloten om te gaan voor een andere rok.” Lachend: „Ik had toen wel even een zenuwinzinking. Het voelde als een gok of het nog zou lukken. Ik kocht nieuwe stof en een ander patroon, van een ”summerdress”. Mijn oma maakte hem langer. Binnen een week zat de onderjurk in elkaar. Het ging veel sneller en meteen goed. Dat was echt een opsteker. Over het algemeen heb ik er misschien twee keer even helemaal doorheen gezeten, maar meestal zag ik het wel zitten. Ik denk dat mijn moeder en oma er vaker van wakker hebben gelegen. Achteraf maakte ik misschien niet de verstandigste keuzes door ook de save-the-datekaart en de trouwkaart zelf te willen tekenen. Het werd allemaal niet perfect, maar ik vond het gewoon vreselijk leuk om veel zelf te doen. De jurk heeft nog wel honderd dingen die ze in een winkel professioneler zouden afwerken. Maar zoals mijn jurk is er geen een, dat is toch gaaf? Zelfs de foutjes zijn uniek. De stress tijdens het project herinner ik me nauwelijks. En ik presteer nu eenmaal beter onder tijdsdruk. Zelf naaien bespaart veel. Met nog geen 500 euro aan kosten was ik wel klaar. Ik vind het vooral goud dat ik deze herinnering heb opgebouwd met oma. Ik naaide thuis, maar mocht altijd met vragen bij haar komen. Het werk aan de jurk schatte ik wel steeds te optimistisch in. Iets waarvoor ik één dag reserveerde, kostte soms wel drie dagen. Steeds verlegde ik mijn deadline en uiteindelijk ben ik tot op de dag voor de bruiloft bezig geweest met de jurk. Dat kwam ook wel doordat alle knoopjes er op het laatst ineens afrolden. Ik heb er wel over ingezeten dat dat op de bruiloft opnieuw zou gebeuren. Uit voorzorg had ik een noodkit bij me met garen, fashion tape en uitgeknipte kanten bloemen, om letterlijk iets te kunnen verbloemen. Maar de jurk heeft het keurig gehouden die dag. En Lennart vond hem echt heel mooi. :::inline_image 1::: Ik kreeg van de gasten veel leuke reacties op de jurk, bijna iedereen zei er wat van. De jurk was niet super excentriek, maar wel een unieke mix van stijlen: bohemian, vintage en romantisch. Ik had een simpel lint in mijn haar om het af te maken. Geen getoupeerd kapsel en geen sluier, zodat ik vooral herkenbaar was. En zo was de dag ook: zonder veel verplichtingen. Lennart en ik zijn echt onszelf gebleven.” :::inline_image 2:::