Nog steeds verliefd na zeventig jaar huwelijk

Hij loopt niet meer zo kwiek, sinds hij een aantal jaar geleden op de fiets werd aangereden door een auto. Daarom serveert zij een koekje met koffie. Maar het koekje is door hem gebakken, dat dan weer wel. De muren van hun seniorenwoning laten iets zien van hun rijke geschiedenis. Schilderijen van Veere, waar zij vandaan komt. Een foto van hem, fietsend door de straten van Vlissingen. Een trouwfoto. Al pratend over hun verleden vist Jaap een knipsel uit een kastje naast zijn comfortabele leunstoel: de advertentie waar hij ooit als jongeman op gesolliciteerd heeft, toen hij werk zocht zo rond hun huwelijksdatum. ”Wegens teleurstelling met half juli een inwonende paardenknecht gevraagd, bekwaam om leiding te geven op gemengd bedrijf van 16 h.a., (…), Meliskerke” Ook leuk: hun trouwakte. Die ligt eveneens voor het grijpen. De datum: 9 november 1955. Het verleden is nooit ver weg als Jaap begint te vertellen. Over de Zaanstreek, waar hij geboren is als zoon van een groenteboer. Hoe hij vanaf zijn dertiende begon te werken. „Een ouderling, die boer was, had een knechtje nodig. Dus Jaap moest maar bij hem gaan werken, vond mijn vader. Ik was eigenlijk liever iets met bloemen gaan doen. Dat heeft altijd mijn hart gehad. Maar de tuinbouwschool was te ver weg.” Willy, een geboren Veerse, deed na de basisschool nog de mavo. Daarna ging ze werken bij een drogisterij, waar ze de administratie deed. ## Leuk meisje Heel logisch was het niet dat de paden van Jaap en Willy elkaar zouden kruisen, alleen al vanwege de afstand tussen hun geboorteplaatsen. Jaap: „Wij verhuisden als gezin op een gegeven moment naar Middelburg. Ik werkte in 1950 bij een boer op de Veerseweg.” Willy: „En ik reed op mijn fiets vaak over die weg naar de mavo.” Verontschuldigend: „Ik weet het verder ook niet zo goed meer, hoor, hoe we nu contact met elkaar kregen. Hij zwaaide zeker naar me.” Jaap: „Bij de kerk zagen we elkaar weer. En op een zaterdagmiddag was je een keer op het Singeltje.” Willy: „Dat weet ik niet meer.” Jaap: „Weet je nog waar het Singeltje was?” Willy: „Rond Veere.” Jaap: „Toen hebben we met elkaar gepraat. Ze kwam me tegemoet met de kinderwagen van haar zus. Ik vond Willy een heel leuk meisje, maar ze was nog maar 15, dus ik kwam nog niet bij haar in huis.” Willy: „Dat mocht pas toen ik 16 was.” :::author_streamer 1::: Ze hadden bijna vijf jaar verkering voordat ze trouwden. Terwijl ze verkering hadden, vervulde Jaap zijn dienstplicht van twee jaar, waarbij hij het tot sergeant schopte. Zij: „Je hebt goed je best gedaan.” Hij: „Ik was heel trouw. Ik heb in dienst ook de Watersnoodramp meegemaakt. ’s Nachts werden de commando’s uit bed gehaald om in Rilland-Bath mensen uit hun huisjes te halen. Gelukkig stond het water daar niet zo hoog. Maar Johan, een medecommando, is verdronken toen hij een vrouw wilde redden.” Willy: „Volgens mij hadden wij in Veere niet veel last van de Watersnoodramp.” Jaap: „Jawel, er stond behoorlijk wat. Een ouder echtpaar is verdronken toen ze samen in water vielen.” Willy: „Dat weet ik niet meer.” Hij: „Willy weet niet zo veel meer.” Willy: „Mijn gedachten gaan de laatste tijd achteruit. Ik heb ook acht kinderen gehad.” Of het niet moeilijk was om zo lang verkering te hebben? Jaap: „We gingen echt goed met elkaar om.” Hij pakt Willy’s hand in de zijne. „We waren altijd netjes.” Ze trekt haar hand terug. „Ah”, zegt hij plagend, „blijf nu bij me.” Ze loopt naar het raam. Hij: „We hebben nooit seksuele omgang met elkaar gehad voor ons huwelijk. Die afspraak lag voor ons vast. Ik heb Willy altijd heel erg liefgehad. En ik heb haar nu nog veel liever, nu ze meer zorg nodig heeft. Als je gedachten achteruitgaan is dat moeilijk, hoor. Het is een wonder dat de Heere ons al zeventig jaar voor elkaar gespaard heeft.” ## Pompoensoep Kort na hun huwelijk gingen ze in Vlissingen wonen. Daar bleven ze bijna 55 jaar. Jaap: „We luisteren op zondag nog steeds mee met de gereformeerde gemeente van Vlissingen. Maar ernaartoe gaan, lukt niet. Als je oud bent, kun je niet zo veel meer.” :::inline_image 1::: Hij neemt een hap van zijn koekje en veert een beetje op. „Wat vind je ervan? Leuke koekjes toch? Ik heb het recept ergens gevonden en ze afgelopen zaterdag gebakken. Dan begin ik ’s morgens gelijk na het eten met een deegje van ongeveer 1200 gram, waarvan ik een deel in de diepvries doe.” „Koken doe ik”, zegt Willy. Tegen Jaap: „Jij kookt niet dikwijls.” Hij: „Ik maak genoeg. Op zaterdag een flinke pan soep. Dat is makkelijk, en lekker. Vorige week heb ik nog pompoensoep gemaakt met linzen en kruiden erin. En vandaag hebben we nasi.” Ze zitten samen even genoeglijk hun koffie te drinken. Hij, terwijl hij een slok neemt: „Willy zorgde altijd heel goed voor de kinderen. Dat deed ze geweldig. Ze is heel plichtsgetrouw.” Willy: „Het eerste kindje is een miskraam geworden. Maar daarna heb ik er nog acht gehad. En ik had altijd zo veel borstvoeding.” Jaap: „Willy heeft van het ziekenhuis nog een oorkonde gekregen omdat ze melk gaf aan het ziekenhuis. Het liep er bij haar zomaar uit.” Willy heeft altijd thuis gewerkt, om voor het gezin te zorgen. Jaap heeft in die jaren allerlei verschillende banen gehad. Van paardenknecht en boerenhulp werd hij werknemer bij de Coöperatie in Kruiningen. Na verloop van tijd solliciteerde hij bij een kwekerij in Middelburg, om nog weer later bij de Vlissingse plantsoendienst terecht te komen. Willy staat op. Ze heeft al een paar keer ongedurig naar buiten gekeken, waar een mager januarizonnetje zich af en toe laat zien. „Ik ga lopen”, zegt ze resoluut. Ze pakt haar jas en verdwijnt naar de voordeur. „Dat hoort er ook bij”, zegt Jaap na haar abrupte vertrek, doelend op haar verminderde concentratie. „Maar het is heel goed voor haar dat ze een eindje gaat lopen. Ze loopt veel, hoor. Soms wel vier keer op een dag, waarvan we meestal een keer samengaan. Gelukkig weet ze goed de weg.” ## Hoofdpijn Pas vijf jaar geleden verhuisden ze naar Middelburg. Niet zonder reden. Jaap: „Ik fietste vaak naar het centrum. Een keer reed ik tussen een file door toen een auto tegen me aan botste. Ik lag op de motorkap, maar ik had eigenlijk niks en ben weer naar huis gefietst. Thuis kreeg ik hoofdpijn. Ik ben op een gegeven moment naar het ziekenhuis gebracht, waar bleek dat ik een bloedinging had gehad boven het hersenvlies.” :::author_streamer 2::: Zijn rechteroog is in het ziekenhuis verwijderd, vanwege de druk in zijn hoofd. Ook heeft hij maar weinig kracht meer sinds het ongeval. Fietsen gaat niet meer, evenmin als de tuin doen. Toch heeft hij niet gemopperd, ook niet op de Heere. „De Heere had me levend gemaakt in 1985. Toen liet hij me zien hoe erg Hij de zonde vindt, en dat er zo veel vijandschap in mijn hart zit. Dat was vreselijk. Later gaf Hij er liefde voor in de plaats.” Of Jaap en Willy samen ook een geestelijke band hebben? Jaap: „Samen bidden we en lezen we de Bijbel. Maar ’s ochtends houd ik het liefst alleen stille tijd. Willy slaapt dan iets langer.” Willy komt weer binnenlopen en wrijft even met haar hand over zijn wang. „Het was een beetje koud”, zegt ze. En als ze ziet dat hij zijn koekje nog steeds niet op heeft, omdat hij te druk was met praten: „Eet nou eerst eens je koekje op!” Hij kijkt met een glimlach omhoog naar zijn vrouw. „Willy zorgt voor me”, zegt hij. ## Druk leven Wat was de afgelopen zeventig jaar voor hen het meest gedenkwaardig? Willy: „Ik vond kinderen krijgen heel wat. We kregen vier jongens en vier meisjes. Ik gaf ze borstvoeding, heb ik dat al gezegd?” Hij: „Ze waren een zegen van de Heere.” Zij: „Dat heb ik ook zo gezien, maar toch valt het niet allemaal mee om ze als vrouw te moeten dragen.” Jaap tast naar een briefje dat zijn dochter Anneke voor hem heeft achtergelaten. Voorlezend: „Jullie hebben de kinderen leren bidden en leven met God.” Knikkend naar Willy: „Zij leerde de kinderen bijvoorbeeld hun tienden geven. En vaak liet ze hen puzzels maken over de Bijbel.” Jaap draait het briefje om en leest voor: „We hebben 21 kleinkinderen en 18 achterkleinkinderen.” Willy: „Nu ze ouder zijn, wonen ze door het hele land. We kunnen hen niet meer bezoeken. Ze komen hier natuurlijk ook niet zo vaak. Onze jongste dochter woont helemaal in Friesland. Dat vind ik weleens jammer. Gelukkig zijn er nog kinderen die in de buurt wonen, maar niet veel.” Jaap tegen Willy: „Heb je al gezegd dat je nog voor kinderen hebt gezorgd toen onze eigen kinderen uit huis waren?” Willy: „Dat weet ik zelf niet meer.” Jaap: „Ze ging dan ’s morgens om acht uur weg om bij een gezin op te passen waarvan de moeder in het ziekenhuis werkte. Soms ging je met ze naar de duinen toe.” Zij: „Het is een druk leven geweest. Ik vond het weleens moeilijk dat hij zo veel weg was. Ik heb veel alleen moeten doen.” :::author_streamer 3::: ## Broos Hun seniorenwoning kijkt uit op woonzorgcentrum Eben-Haëzer. Veel zorg hebben ze zelf gelukkig nog niet nodig. Jaap: „Nu we zo oud zijn geworden, zijn we elke morgen bewust dankbaar voor de nieuwe dag. Dan danken we de Heere samen op bed dat we wakker mochten worden, op mogen staan en een nieuwe dag beginnen. En ’s avonds danken we voor de dag die achter ons lig. We weten dat het leven heel broos is, we zien dat ook om ons heen. Een zus is vijf weken ziek geweest voordat ze stierf, een broer een dag of tien.” Hij denkt er weleens over na, dat ze zelf ook nog een ziekteperiode kunnen krijgen. Maar zorgen maken ze zich niet. Willy: „Als we zorgen hebben, gaan we ermee naar de Heere.” Jaap: „Ik heb al verteld dat mijn leven in Gods hand is. Iedere dag, ook vandaag, leidt Hij mijn leven. Ik wil zo graag nog van Hem getuigen.” :::author_streamer 4::: Ze zijn een beetje moe geworden van het gesprek. Of ze tot slot nog een advies hebben voor jonge stellen die nog lang niet bij de zeventig jaar huwelijk zijn? Jaap: „Trouw zijn.” Willy: „Elkaar verdragen en geduld hebben met de ander. Van elkaar blijven houden. En samen de Heere dienen.” Jaap: „Willy heeft mij soms moeten verdragen, want ik was wel een beetje een baasje. Zij was altijd geduldig. Dat we na zeventig jaar nog steeds van elkaar houden, heeft ook met zachtmoedigheid te maken. Al schiet ik heus weleens uit mijn slof. Ik weet bijvoorbeeld dat Willy er niets aan kan doen als ze dingen vergeet, maar soms mopper ik dan toch op haar.” Willy staat op, stapelt de schoteltjes van de koekjes op elkaar en loopt naar de keuken. Hij kijkt een tikje vertederd naar zijn vrouw: „Ondanks dat we alle twee zondige mensen zijn, doen we soms heel lief met elkaar, hè Wil?” :::kader 1:::

Nog steeds verliefd na zeventig jaar huwelijk

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Met twee woorden over het huwelijk spreken

Ds. A.T. Vergunst: Laten we doelen stellen voor het huwelijksleven

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Nog steeds verliefd na zeventig jaar huwelijk

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Met twee woorden over het huwelijk spreken

Ds. A.T. Vergunst: Laten we doelen stellen voor het huwelijksleven

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram