„Práát als startende verpleegkundige over je onzekerheid”

Nelleke Rempe uit Stompetoren (bij Alkmaar) heeft bijna 25 jaar aan het bed gestaan, onder meer als intensivecareverpleegkundige. Daarna werkte ze als praktijkopleider van collega’s die bezig waren met hun specialisatie, bijvoorbeeld als ic- of neurologieverpleegkundige. „Ik vond het interessant hoe zij zich ontwikkelden. Werken in de zorg is intensief; verpleegkundigen krijgen op jonge leeftijd te maken met complexe situaties, met lijden en dood. Hoe ze daarmee leerden omgaan, vond ik boeiend om te zien.” :::author_streamer 1::: ### _Wat zag je gebeuren?_ „Datgene wat ikzelf als beginnende verpleegkundige ook heb meegemaakt. Lang heb ik gedacht: ik ben de enige die wakker ligt van z’n werk, die zich erg verantwoordelijk voelt… Ik had er bijvoorbeeld last van als een patiënt in een acute situatie was terechtgekomen. Dan piekerde ik thuis: heb ik het goed aangepakt, wat heb ik gemist? Toen ik hier eindelijk over ging praten, ontdekte ik dat elke collega dit herkent, in meerdere of mindere mate. M’n eigen ervaringen zag ik terug bij jongeren die net in het vak komen. Ze krijgen hun diploma, met de boodschap: nu kun je het. Terwijl er dan nog een fase van professionalisering volgt, waarin ze moeten leren: hoe ga ik om met de verantwoordelijkheid die ik nu heb? Na je diplomering heb je als verpleegkundige geen werkbegeleider meer, terwijl je wel onder hoge druk klinische beslissingen moet nemen. Dat zorgt voor veel verloop en uitval.” :::author_streamer 2::: ### _Collega’s laten het beroep voor wat het is, omdat ze dit te zwaar vinden?_ „Ja, dat gebeurt veel. De begeleiding van beginners schiet nogal eens tekort, want de werkdruk in de zorg is hoog. Dan kun je als verpleegkundige gaan denken: ik kan ook iets anders gaan doen, waarin ik niet bang hoef te zijn dat ik per ongeluk iemand vermoord. Die eerste periode is dus kwetsbaar voor uitval en verloop, en ik vond dat dat te weinig gezien werd. Daarom ben ik coach geworden. Van de mensen met een zorgdiploma komt uiteindelijk 25 procent niet in het vak terecht. Als reden hiervoor kun je van alles bedenken, zoals het salaris, maar ik denk dat het vooral te maken heeft met het gebrek aan ondersteuning in het eerste jaar. Ik zie coaching als: leren en ontwikkelen in het vak. Mijn hulp draagt eraan bij dat verpleegkundigen hun werk beter aankunnen. Dat ze ontdekken wat realistisch is om van zichzelf of van een afdeling te verwachten, en wat niet. :::inline_image 1::: De begeleiding zit soms in kleine dingen, en soms in grotere. Veel collega’s ervaren stress; ook morele stress. Zo vertelde iemand pas: „Ik wil heel graag de zorg bieden die ik mijn dementerende oma ook heb gegeven, maar in de praktijk is het: haasten, haasten, haasten.” Wat diegene wil, botst met de realiteit. Ik help om daar een modus in te vinden, en om helder te krijgen: wat kan ik wel doen? Ons vak is sterk verweven met je eigen identiteit. Als verpleegkundige moet je ontdekken: Wie ben ik? Hoe bied ik zorg? En hoe blijf ik daarin zelf overeind? Je zorgt voor anderen wanneer zij op hun kwetsbaarst zijn. Dat raakt je als mens; dat laat je niet onberoerd.” :::author_streamer 3::: ### _Waar lopen beginnende verpleegkundigen tegenaan?_ „Met name tegen de grote verantwoordelijkheid. Startende verpleegkundigen hebben al veel diensten gedraaid tijdens hun opleiding en dus al veel in hun rugzak. Toch, als je het ineens zelf moet gaan doen, is dat overweldigender dan verwacht. Je moet uitvinden hoe je niet te veel verantwoordelijkheid op je neemt, en niet gaat piekeren. Dat is best een thema. Veel collega’s willen het ook graag góéd doen. Door die beginfase moet iedereen heen. Bij sommigen gaat dat prima, anderen kunnen hierin wat begeleiding gebruiken. Collega’s vanuit het hele zorgvlak trekken bij mij aan de bel. Van ouderen die moeite hebben met veranderingen tot starters die tegen de tegen de praktijk van alledag aan lopen. Veel van wat ik hun leer, heeft te maken met het begrenzen van jezelf. Mensen die in de zorg werken, doen graag iets voor een ander. Dat is een kwaliteit, maar je kunt er ook in vastlopen.” :::author_streamer 4::: ### _Welke tips heb je voor startende verpleegkundigen?_ „Wat helpt, is praten – en ik weet het, dat klinkt als een open deur. Beginnende collega’s willen gezien worden als goede verpleegkundigen; toch is het belangrijk dat ze open zijn over hun twijfels. Ook is het waardevol als ze wat steun organiseren, zodat ze met anderen kunnen doorpraten over casussen. Ze ondervinden dan dat ze er met wat steun en aandacht goed doorheen komen. En dat ze niet slap zijn, of het niet kunnen.” ### _Wat je vertelt, zegt ook iets over de cultuur in de zorg. Heerst daar een sfeer van: je moet sterk zijn?_ „Dat ervaar ik wel. Kijk alleen al naar de coronatijd. Na die periode was het meteen: hop, we gaan weer door – terwijl er veel was gebeurd. Verpleegkundigen zijn vaak doeners en zorgers. Ze zijn er goed in om te denken: dit hoort er gewoon bij. Wat minder goed lukt, is erkennen dat sommige dingen je gewoon raken als mens, en dat je daarover moet praten. Toch is dat belangrijk, want als je doorgaat tot je niet meer kunt, stort het hele kaartenhuis in elkaar.”

„Práát als startende verpleegkundige over je onzekerheid”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Als verpleegkundig specialist en promovenda werd Emmy Muller patiënt

„Verpleegkunde is een prachtig, breed vak; ik ben trots op mijn werk”

Drie broers (in de zorg)

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

„Práát als startende verpleegkundige over je onzekerheid”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Als verpleegkundig specialist en promovenda werd Emmy Muller patiënt

„Verpleegkunde is een prachtig, breed vak; ik ben trots op mijn werk”

Drie broers (in de zorg)

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram