Thijs en Janneke maken kleurige keramiek

Het zijn krachtpatsers, Janneke (37) en Thijs (38). Zeker Thijs, want hij doet het meeste spierballenwerk. Eens in de zoveel tijd levert de groothandel een voorraad klei af op hun adres in de Dordtse wijk Krispijn. Het hoge pand was oorspronkelijk opgedeeld in twee huizen: een boven- en een benedenwoning. Nu is het één geheel. Het echtpaar woont beneden; boven is de workshopruimte en staan de stellingkasten met keramiek. Op de zolder bevindt zich het atelier. Wanneer de bestelwagen uit het zicht is verdwenen, wacht een flinke klus. De ”broden” klei – 10 kilo per stuk – moeten twee steile trappen opgesjouwd worden. Bovenaan trap twee is een kleine overloop. Daar worden de broden opgeslagen: opgestapeld als een extra muurtje. Janneke, lachend: „We vragen ons weleens af hoe lang de vloer het nog houdt.” De pottenbakkersschijf staat in een kamertje onder het schuine dak – het domein van Janneke. Ernaast heeft Thijs zijn werkplek. Hij maakt de mooiste dingen zónder draaischijf – door de klei met zijn handen te vormen. Ook bereidt hij de klei voor, zodat Janneke ermee kan gaan draaien. Janneke: „Om mezelf uit te dagen, probeer ik zo veel mogelijk bekers in een uur te draaien. Hoe sneller ik ga, hoe meer klei Thijs gekneed moet hebben. Dat kneden is zwaar werk.” :::inline_image 1::: ### _En jullie zijn dus Jent…_ Janneke: „We hebben lang gezocht naar een naam voor ons bedrijf. Het moest een korte, Nederlandse naam zijn met een christelijk tintje, maar we kwamen er maar niet uit. Tot mijn broer aanbood om ons te helpen. Hij zette een notitie in zijn telefoon: „Bedrijfsnaam verzinnen voor J en T.” En toen wist hij het: J en T – Jent. Ja, die naam moet het zijn, dachten we. Jent is afgeleid van Johannes – God is genadig.” Thijs: „Helaas bleek de domeinnaam jent.nl niet meer beschikbaar. Daarom werd het uiteindelijk: Wij zijn Jent. Ook doordat iemand ons een keer vroeg: „Wat is Jent eigenlijk?” Toen zei ik: „Nou, wíj́ zijn Jent, Janneke en Thijs.” „We hebben dit bedrijf nu ongeveer een jaar”, zegt Janneke. „Daarnaast werken we allebei in loondienst: Thijs 32 uur als woonbegeleider in de gehandicaptenzorg; ik als maatschappelijk werker in het ziekenhuis. Kortgeleden ben ik teruggegaan naar drie dagen per week, zodat ik meer tijd overhoud voor Wij zijn Jent. We proberen het bedrijf steeds verder uit te bouwen. Rustig aan, want we vinden ons andere werk ook heel leuk en we zijn geen types om financiële risico’s te nemen. Op maandag zijn we allebei roostervrij; dan zijn we de hele dag hier aan het werk. Ook op woensdagmorgen werken we vaak samen.” :::author_streamer 1::: ### _Wat maken jullie?_ Janneke, wijzend naar de stellingkasten vol kleurige keramiek: „Espresso-, koffie-, en cappuccinobekers… En tapasborden…” Ze laat een lichte, grillig gevormde schaal zien met hogere en lagere gedeeltes. In de hoge ‘bakjes’ kun je bijvoorbeeld een dipsausje doen. „Thijs maakt ze, in allerlei kleuren. We hebben ook flesjes die je er goed mee kunt combineren – voor olijfolie bijvoorbeeld. Die maken we door klei in een mal te gieten. Dat doen we dus ook, naast het draaien en handvormen. Verder verkopen we vazen en decoratieve dingen. Keramieken badeendjes, bijvoorbeeld. Die worden vaak gekocht als kraamcadeautje.” Thijs: „Ook hebben we keramieken kruisjes in de collectie, in een grote en kleinere variant. Een collega van Janneke vroeg ons een keer om ”geloof, hoop en liefde” uit te beelden, als belijdenisgeschenk. Dat bleek lastig, maar een kruisje lukte wel. We maakten meteen een grotere oplage, en die liep goed. Het kruisje wordt vaak cadeau gedaan bij belijdenis of doop, maar er zijn ook mensen die het bij de voordeur hangen, om zo iets uit te dragen.” :::inline_image 2::: ### _De collectie is vrolijk en eigenzinnig. Zijn jullie dat ook?_ Janneke: „Ja, ik denk het wel.” Thijs: „Ja, we zijn wel van de kleuren.” Janneke: „Niet dat we vooraf denken: we moeten vrolijke en eigenzinnige dingen gaan maken, maar we komen als vanzelf bij bepaalde kleuren uit.” „Als we bij de groothandel glazuur gaan kiezen, pikken we de tinten eruit waar wij ons goed bij voelen”, vult Thijs aan. „Ander keramiek vind ik nogal eens stoffig”, zegt Janneke. „Zulke dingen wil ik echt niet maken. Ik houd van iets moderner, van iets meer van deze tijd.” :::author_streamer 2::: ### _Van werken in de zorg naar pottenbakken… Hoe ging dat?_ „Ik heb altijd al graag iets met mijn handen willen doen”, vertelt Janneke. „Alleen wist ik niet precies wat. Pottenbakken kende ik een beetje, doordat ik het als kind had gedaan. Vroeger ging ik met m’n ouders op vakantie naar Zeeuws-Vlaanderen. Daar bezochten we vaak een atelier waar kinderen zelf iets mochten maken op de draaischijf. Vlak nadat corona was uitgebroken, zei Thijs: „Waarom ga je niet weer pottenbakken? Dat deed je vroeger ook.” Toen ben ik hier in Dordrecht een tiendaagse cursus gaan volgen.” Thijs: „Daarna kochten we een draaischijf. Die werd net voor een lockdown bezorgd. Op die manier heeft Janneke het in de vingers gekregen.” Janneke: „Ik vond het zo leuk, dat ik vervolgens in Gouda een driejarige keramiekopleiding ben gaan volgen, naast mijn fulltimebaan. Het was heel druk. In mijn examenjaar dacht ik: hoe red ik dit? Toen is Thijs me gaan helpen: hij ging de klei kneden. Zo is hij betrokken geraakt.” Thijs: „Eerst had ik niet veel met keramiek. Klei is een product dat snel vervormt; het kan makkelijk inzakken en scheuren. Maar van lieverlee kreeg ik er steeds meer plezier in.” „En je ging steeds meer snappen wat klei doet”, vult Janneke hem aan. „Als klei in elkaar zakt, is dat nooit zonder reden.” :::author_streamer 3::: ### _Wat maakt dat je er nu plezier in hebt, Thijs?_ „Ik geniet vooral van het proces. Klei bak je altijd twee keer. De eerste keer wordt hij hard; de tweede keer zit er een glazuurlaag overheen. Die is eerst nog mat; pas na het bakken zie je de intensiteit van de kleuren. Als je na de tweede keer bakken de oven opendoet, voelt dat alsof je een kerstpakket uitpakt. De kleuren springen je tegemoet; daar word ik heel vrolijk van. In elk kopje dat we maken, zit veel arbeid en tijd. Eerst is er het voorbereidende werk, het kneden. Dan maakt Janneke op de draaischijf een kopje van de klei. Dat moet vervolgens drogen en later gebakken en afgewerkt worden. Voordat ik de oven kan vullen, moet ik soms nog even wachten tot we genoeg gemaakt hebben om hem helemaal vol te kunnen doen. En zo neemt het hele proces, van klei tot kopje, zomaar een week of drie in beslag. Als je het eindresultaat in handen hebt, is dat supertof. Ik vind het heel fijn dat Janneke en ik dit samen doen en dat we allebei ons aandeel in zo’n kopje hebben. Mijn aandeel is het voorbereiden van de klei, het maken van het rode streepje en het bakken in de oven.” Janneke, lachend: „Ja, hij is de ovenist. Ik wist eerst ook niet dat dat woord bestond; ik heb het op school geleerd.” :::inline_image 3::: :::author_streamer 4::: ### _In elke beker zit een rood streepje. Waarom?_ Janneke: „Voor mijn eindexamen van de keramiekopleiding moest ik een thema verzinnen. Al vrij snel dachten we aan: ”de rode draad”. Het is een beetje gek om te zeggen misschien, maar wij doen eigenlijk alles biddend. We vroegen ook om een mooi thema. Daarna kwam ”de rode draad” in onze gedachten. Uiteindelijk vonden we dat thema zo leuk, dat we het ook in ons bedrijf wilden doorvoeren. Je ziet de rode streep nu dus op onze bekers en in ons logo. Niet op alle producten, want het is een ingewikkelde techniek om zo’n rood streepje aan te brengen. Op borden of schalen ontbreekt hij bijvoorbeeld, maar ooit willen we hem overal op hebben staan.” :::inline_image 4::: ## Vierkantjes In het atelier laat Janneke een vierkant, houten plaatje zien. „Als ik een beker draai, komt die hierop te staan. Vervolgens zet ik ’m, met plaatje en al, op de grond.” Lachend: „Na een tijdje draaien staat de hele vloer vol, vanaf de draaischijf tot aan de deur. Ik laat een paar vierkantjes open, zodat ik daar m’n voeten in kan zetten om de kamer uit te komen.” Een soort ijsschotsspringen, maar dan anders. Op een tafel staan een stuk of dertig bekers. Vers gedraaid en voorzien van een rode streep, maar nog niet afgebakken. Helaas is de weg van atelier naar oven wel wat lang, want de oven staat beneden. Dat betekent straks weer: twee steile trappen af. Dan niet met zware klei, maar met een voorraad nog ‘zachte’ bekers – dus dat is oppassen geblazen. Na het bakken gaan ze weer naar zolder, waar ze geglazuurd moeten worden. En dan weer naar beneden, waar opnieuw de oven wacht. Janneke en Thijs hebben zelfs het traplopen tot kunst verheven. _Thijs en Janneke (Wij zijn Jent) geven workshops op de Terdege Zomerfair. Meer info: terdegezomerfair.nl._

Thijs en Janneke maken kleurige keramiek

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Pottenbakken vraagt al je concentratie

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Thijs en Janneke maken kleurige keramiek

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Pottenbakken vraagt al je concentratie

Ontvang onze nieuwsbrief

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram