Toen het in zijn eigen waarneming niet meer kon, werd de wens van Rogier Boogaard vervuld

Na een korte periode in het westen van het land streken Sam Boogaard (75) en echtgenote Riek neer in ’s-Gravenpolder, aan de Fortrapastraat. De naam herinnert aan een gehucht dat nabij ’s-Gravenpolder lag, toen het dorp nog een primitieve nederzetting was. Wat verderop, richting Nisse, bewerkte vader Rogier Boogaard het akkerland van zijn schoonvader, later de familieboerderij. „Mijn vader, de oudste van het gezin, had graag gaan studeren”, weet de gepensioneerde economiedocent. „Dat kon financieel ook makkelijk, maar opa vond dat hij op het land moest gaan werken. Mijn vader heeft dat tot het laatst van zijn leven moeilijk gevonden. Zijn vriend en dorpsgenoot Ko Koppejan, zoon van een postbode, mocht wel doorleren, aan de kweekschool.” „Ik had een liefdevolle vader”, stelt Boogaard terugblikkend vast, „maar hij was dat meer in daden dan in emoties. In zijn ouderlijk huis was weinig ruimte voor het uiten van gevoelens, dus dat heeft hij niet geleerd. Ik had daar geen last van. We groeiden op in een warme, veilige sfeer, met ouders die altijd voor ons beschikbaar waren.” ## Compenseren De landarbeider probeerde in zijn gezin te compenseren wat hij zelf had gemist, door zijn zoons alle ruimte te geven in hun studie en beroepskeuze. „Ko, mijn oudste broer, werd orgelbouwer bij Flentrop. Toon heeft scheikunde gestudeerd, is daarin gepromoveerd, en was docent aan De Driestar in Gouda. Daar vond ook ik werk, na mijn studie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, toen nog de Nederlandse Economische Hogeschool. Twee jaar later ben ik overgestapt naar het Calvijn College in Goes. Daar ben ik 39 jaar gebleven, tot mijn pensionering.” :::author_streamer 1::: Aan een wand in het ouderlijk huis hing een bordje met de Bijbeltekst: „De zegen des HEEREN, die maakt rijk; en Hij voegt er geen smart bij.” „Dat was de trouwtekst van mijn ouders, waaruit ze ook leefden. De vreze des Heeren doortrok hun bestaan, dat voelde je als kind. Je wist dat ze alles in gebed brachten. Spréken over hun innerlijk vonden ze moeilijk, dat zie je veel in Zeeland.” ## Bekeerde jongen Op de lagere school stond Rogier Boogaard al bekend als een bekeerde jongen. „Misschien ook een wat vrome jongeling”, vermoedt zijn jongste zoon. „Halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw kwamen hier twee jongens uit een onkerkelijk gezin tot bekering: Cor en Frans Harinck. Hun vader was socialist, hun moeder rooms. Toen mijn vader ervan hoorde, kwam met kracht de tekst bij hem binnen: „Velen zullen komen van oosten en westen, en zullen met Abraham en Izak en Jakob aanzitten in het Koninkrijk der hemelen. En de kinderen des Koninkrijks zullen uitgeworpen worden in de buitenste duisternis.” Toen werd hij onbekeerd en heeft de Heere hem verder willen leiden, met name door de prediking van ds. A.F. Honkoop in Goes.” De verandering bleef in het gezin niet onopgemerkt. „Hij ging aan tafel een vrij gebed doen in plaats van een formuliergebed en nam deel aan het Heilig Avondmaal. Door zijn levensernst zette hij een stempel op zijn kinderen. Een van ons was op een zaterdagavond een keer uitgegaan met vrienden en veel te laat thuisgekomen. Mijn vader keek hem aan zonder veel te zeggen. Waarop mijn broer dacht: dit doe ik nooit meer. Vanwege de blik van vader. Geen tirade, geen draai om zijn oren, maar een verwijtende blik.” ## Kostadres Sam was veertien jaar toen zijn vader werd aangenomen door het curatorium van de Gereformeerde Gemeenten. „Van jongs af had hij een begeerte tot het ambt, maar de jaren verliepen. Toen het in zijn eigen waarneming niet meer kon, heeft de Heere zijn wens vervuld. Inmiddels was hij 44 jaar. Ds. Chris van Dam was er veel eerder al bij bepaald dat mijn vader zou worden uitgestoten in de wijngaard. Die twee wisten zich sterk aan elkaar verbonden. Mijn vader had grote achting voor ds. Van Dam.” :::inline_image 1::: De drie jongens waren er niet echt door verrast dat hun vader was toegelaten tot de predikantsopleiding van de Gereformeerde Gemeenten. „Tijdens de studie verbleef hij drie dagen per week in Rotterdam, waar hij een kostadres had. De rest van de week zat hij thuis te studeren. De boerderij waar hij werkte is verkocht, omdat zijn zwager er niet voor voelde om met een andere knecht verder te gaan. De boerderij dreef voor een belangrijk deel op de arbeid en het inzicht van vader.” ## Gebed In 1968 behaalde Sam zijn lyceumdiploma in Goes en begon hij aan de academische studie in Rotterdam. Een jaar later werd zijn vader bevestigd tot predikant van de gereformeerde gemeente te Leiden, door ds. H. Rijksen. „Die was met een nicht van mijn vader getrouwd.” De voormalige landbouwer hoopte dat God hem zou roepen naar een dorpsgemeente op het platteland. Het werd een stad in het rumoerige westen. „Hij moest naar Leiden. Mijn moeder, een eenvoudige vrouw die altijd op het Zeeuwse platteland had gewoond, zei: „Als het Gods weg is, volg ik je.” Ze bleef wel Zeeuws praten.” Voor Fransje Vergunst, een zus van de predikanten Arie en Floor Vergunst, was het geen vraag of de beroepen kandidaat naar Leiden zou komen. „Toen het erop leek dat pa zou bedanken, zei ze: „Dan is hij buiten Gods weg. Hij kómt hierheen.” Mijn vader heeft veel steun aan deze vrouw gehad. Ze wist zich met heel haar hart aan hem verbonden, maar kon hem ook ongezouten de waarheid zeggen als ze dat nodig vond. Na de dienst van zondagmorgen belde ze hem vaak op om over de preek te praten. Ik weet zeker dat ze hem ook heeft gedragen in haar gebed.” ## Geen eisen Het aannemen van het beroep betekende voor Sam dat hij de weekenden naar Leiden ging in plaats van het gemoedelijke dorpje Nisse in de zak van Zuid-Beveland. „Daar keek mijn moeder vanuit de keuken in het open land. In Leiden zag de keuken uit op een blinde muur. Er was geen garage; de auto van mijn vader is op een dag gestolen. De overgang moet voor mijn ouders een enorme cultuurschok zijn geweest.” :::author_streamer 2::: In levensstijl veranderde het echtpaar niet. „Ze zijn altijd eenvoudig en sober gebleven. De keuken die er bij hun komst was, zat er na dertig jaar nog in. Mijn moeder kookte op een eenvoudig gasfornuis.” De zoons accepteerden de feiten zoals ze kwamen. „Gevoelsmatig wat vlak, dat is misschien een Zeeuwse eigenschap. De sfeer was bij ons sowieso ingetogen. Het waren onze vrouwen die daarin verandering brachten.” ## Kritiek Het zitten onder het gehoor van zijn vader voelde voor Boogaard vanaf het begin goed. „Ik luisterde altijd betrokken en actief mee en zei het als ik bij een bepaalde uitleg of opmerking vragen had. Dat kon, want vader nam kritiek echt ter harte. Ook van mijn moeder. Soms had hij zijn stokpaardjes en bekritiseerde hij bijvoorbeeld mensen die niet wilden werken, of waarschuwde hij voor de invloed van de televisie. Het gebeurde wel dat mijn moeder na de dienst in het Zeeuws zei: „Daar moet je nu eens over ophouden, want dat hebben de mensen intussen genoeg gehoord.” De inwoner van ’s-Gravenpolder diende zelf ruim 47 jaar de gereformeerde gemeente in zijn woonplaats als ambtsdrager. „Eerst twee jaar als diaken, daarna als ouderling. Als ik iets deed of zei wat Riek niet zinde, hoorde ik dat na de dienst meteen. Bij sommige predikanten en ouderlingen denk ik weleens: hebben zij geen vrouw die hen corrigeert? Opbouwende kritiek is heel gezond.” ## Samenbindend Een groot deel van de week zat zijn vader in de studeerkamer te werken aan zijn preken. „Die waren altijd gedegen. Hij schreef ze niet helemaal uit, maar maakte wel een uitvoerige schets. Het was zijn verlangen om het betreffende Schriftgedeelte grondig uit te leggen en vandaaruit al zijn hoorders een boodschap mee te geven. Ernstig en gunnend. Als hij de kinderen aansprak, daalde hij echt af naar hun niveau. Anders heeft het geen zin. Hij hechtte ook aan verzorgd en duidelijk taalgebruik. Destijds pleitte hij al voor een taalkundige aanpassing van de Statenvertaling. In de pastorie bleef Zeeuws de omgangstaal. Zodra mijn vader buiten de deur was, hoorde je niet dat hij uit Zeeland kwam.” :::author_streamer 3::: In zijn gang door het kerkelijk leven probeerde de predikant uit Leiderdorp samenbindend te werken. „Hij heeft zijn leven lang goede contacten gehouden met ds. C. Harinck, maar belde ook geregeld met ds. Mouw in Uddel. Toen ds. Van Aalst begon in Benthuizen, zijn eerste gemeente, zei mijn vader tegen hem: „IJp, als het door drukte niet lukt met je preek, mag je me tot zaterdagavond acht uur bellen. Dan ruilen we.” Zijn boezemvriend was ds. Hakkenberg. In karakter waren ze elkaars tegenpolen. Mijn vader kon wat kortaangebonden zijn, Hakkenberg was de rust zelve, maar dat hinderde hen niet.” ## Israël In de breedte van de Gereformeerde Gemeenten werd ds. Boogaard bekend door zijn opvatting dat Israël een bijzondere plaats houdt in Gods heilshandelen. „Tot die tijd hingen veel predikanten binnen ons kerkverband de vervangingstheologie aan, in lijn met ds. Kersten. Dat wordt wel ontkend of afgezwakt, maar het was de realiteit. Mijn vader veranderde van gedachten door een serie preken over de brief van Paulus aan de Romeinen. Bij de voorbereiding van de hoofdstukken 9 tot en met 11 bestudeerde hij ook wat Wilhelmus á Brakel en de puriteinen daarover hadden gezegd.” :::inline_image 2::: Aanvankelijk overheerste bij collega’s de weerstand. Na verloop van tijd lieten de meesten zich overtuigen. „Mijn vader zag dat niet als een soort eerherstel. Hij was er wel blij mee. In Israël is hij nooit geweest. Zijn belangstelling was puur geestelijk. Hij verlangde ernaar dat het Joodse volk de Messias zou erkennen. Samen met ds. P. den Butter en ds. E.F. Vergunst schreef hij een boekje over __ Israël. Aan Stichting Shaare Zedek, voor ondersteuning van het gelijknamige ziekenhuis, heeft hij nooit zijn medewerking willen geven, omdat in dit ziekenhuis de naam van Jezus niet mocht worden genoemd.” ## Emeritaat Door zijn wat steile karakter en soms scherpe oordeel had de predikant relatief weinig functies in de landelijke organen van zijn kerkverband. „Dankzij ds. Hakkenberg raakte hij wel betrokken bij de sectie Dovenzorg. Dat werk heeft hij met veel liefde gedaan. Toen onze oudste dochter op de pabo in Gouda studeerde, heeft ze vier jaar bij mijn ouders in de kost gezeten. Van haar hoorden we dat mijn vader een digitale cursus gebarentaal volgde en achter zijn beeldscherm de gebaren zat te oefenen.” Op 78-jarige leeftijd ging de predikant met emeritaat. Met preken bleef hij doorgaan. Te lang, vonden zijn kinderen, maar daarin liet hun vader zich niet gezeggen. „Op het laatst wist hij soms niet waar hij was gebleven en begon hij voor de tweede keer hetzelfde te zeggen. Mijn moeder kon hem niet meer corrigeren, zij is in 2003 overleden. Hij kreeg gedrag waarover hij in zijn goede tijd de staf gebroken zou hebben. Toch is juist in die periode een tante van Riek door zijn prediking tot bekering gekomen.” De laatste vijftien maanden van zijn leven bracht de predikant door in zorgcentrum Rehoboth in Goes, omdat hij niet meer zelfstandig kon wonen. „Als het aan ons had gelegen, was hij al veel eerder naar Zeeland gekomen. Hij vereenzaamde in Leiden, maar had het idee dat hij daar niet kon worden gemist. Door zijn komst naar Rehoboth werd het voor ons eenvoudig om hem op te zoeken. De laatste maanden deed ik dat dagelijks.” Mentaal takelde zijn vader steeds verder af. „Ik moest vaak hetzelfde vertellen. Voor ik vertrok zei hij soms: „Sam, als ik er niet meer ben, zal de Heere voor je zorgen.” Dat waren gouden woorden, uit zijn hart gesproken.” ## Dankbaarheid :::inline_image 3::: Als de gepensioneerde docent terugblikt, overheerst de dankbaarheid voor deze vader. „Kenmerkend was zijn zorg. Voor zijn kinderen, de gemeente en anderen die God op zijn pad bracht. Mensen uit Zeeland van wie een familielid in het academisch ziekenhuis van Leiden was opgenomen, konden in de pastorie slapen. De patiënten ging hij bezoeken.” Een meisje uit Canada had een ziekte aan de ingewanden die mogelijk in Leiden behandeld kon worden. „De moeder is met haar naar Nederland gekomen. Van dat meisje hield mijn vader als van een eigen kind. Er was ook een geestelijke band. Ze is overleden, maar ging goed heen. Dat mocht vader vast geloven. Ze is begraven in Canada. In 1974 zijn mijn ouders daarnaartoe gereisd, onder meer om het graf van Jane te bezoeken. Een portret van dat meisje heeft al de jaren erna in zijn studeerkamer gestaan. Na zijn overlijden heb ik het teruggestuurd naar haar moeder. Met haar correspondeer ik nog steeds.” Boogaard heeft er geen behoefte aan om zijn vader te idealiseren. „Ik besef goed dat het niet altijd gemakkelijk was om met hem samen te werken, maar hij zocht het goede voor zijn medemensen. Zonder onderscheid te maken. Daarin vertoonde hij het beeld van de Heere Jezus.” :::kader 1:::

Toen het in zijn eigen waarneming niet meer kon, werd de wens van Rogier Boogaard vervuld

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Vader en zoon Morsink als militair in Afghanistan

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

Toen het in zijn eigen waarneming niet meer kon, werd de wens van Rogier Boogaard vervuld

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Vader en zoon Morsink als militair in Afghanistan

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram