Alles werd bij Corlinda anders na een herseninfarct

Colinda: „Ik was 44 toen ik in één klap van gezond ziek werd. Robert, die binnenvaartschipper was, zat net weer op zijn schip. Ik werd wakker met hoofdpijn en ging naast mijn bed zitten, terwijl Sanne paracetamol voor me haalde. Maar terug in bed kruipen ging daarna niet meer. Mijn linkerarm en -been waren verlamd. Sanne heeft de huisartsenpost gebeld. De triagist vroeg of ze mij aan de lijn mocht. Ze hoorde dat ik onduidelijk sprak en stuurde meteen een ambulance. Ik weet nog dat ik op een brancard naar de ambulance werd gedragen. Maar daarna is een stuk weg. Ik ben in het ziekenhuis in Terneuzen blijkbaar gelijk door de scan gegaan en doorgestuurd naar het ziekenhuis in Gent.” Robert: „Ik had een nacht gevaren en lag net te slapen toen mijn collega mij wakker belde. „Het gaat thuis niet goed”, zei hij. Ik belde naar huis en kreeg Sanne aan de lijn.” Hij schiet vol. „Ze zei: „Mama is naar het ziekenhuis.” Ik heb mijn baas gebeld, die dichtbij Antwerpen woonde. Hij is me bij de haven komen ophalen en heeft me naar Zaamslag gebracht. Thuis heb ik de auto gepakt, Sanne opgepikt en even snel met de dominee gesproken. Toen ben ik als een gek richting Gent gereden.” Colinda: „Ik had rechts een bloedprop in mijn hoofd. Die is in Gent meteen weggehaald. Twee derde van mijn rechterhersenhelft was toen helaas al afgestorven. Mijn situatie is een tijdje kantje boord geweest. Er stond zo veel druk op mijn hersenstam, dat deze kon knappen.” :::author_streamer 1::: Robert: „Toen we Colinda na het herseninfarct voor het eerst zagen, was ze kaal en zat ze aan een heleboel slangen. De volgende dag vertelden de artsen dat haar schedel gelicht moest worden, vanwege de druk op haar hersenen. Kort voor die operatie heb ik Colinda nog gesproken. Mij herkende ze toen niet meer, maar de dominee gek genoeg nog wel.” Colinda: „Ik ben vervolgens de operatie ingegaan, waarbij ze een stuk schedel verwijderd hebben aan de rechterkant van mijn hoofd. Daar is later een kunststof botstuk voor in de plaats gekomen. Een reden voor het herseninfarct is overigens nooit gevonden. Ik had eerder geen klachten: geen hoofdpijn, geen overgewicht, geen te hoge of te lage bloeddruk. Ook erfelijke factoren zijn op mijn verzoek uitgesloten.” Robert: „Na de operatie was haar hoofd helemaal opgezwollen. Sanne viel bijna flauw toen ze haar zag, ze kan niet goed tegen prikken en vond het naar om haar moeder met al die slangetjes te zien. Maar Colinda was bij en herkende ons. Haar geheugen werd met het verstrijken van de tijd beter.” Colinda: „Al blijft het een feit dat een deel van mijn hersenen is afgestorven. Mijn kortetermijngeheugen functioneert daardoor niet meer zo goed. Laatst ging ik naar de supermarkt. Bij de zelfscan was ik even afgeleid. Ik heb mijn boodschappen ingepakt en ben met een bonnetje naar buiten gereden. Pas op de terugweg dacht ik: heb ik eigenlijk wel betaald? Niet dus. Ik bleek een bonnetje gepakt te hebben dat daar nog hing. Ik heb de Albert Heijn gemaild en gisteren alsnog betaald. Dit soort dingen overkomt mij vaker.” :::author_streamer 2::: ## Revalidatie Robert: „Na ruim zes weken wachten op een plekje in het revalidatiecentrum, kon Colinda beginnen te werken aan haar herstel. Ze moest alles opnieuw leren. Slikken kon ze bijvoorbeeld niet meer.” Colinda: „Ik kon ook niks meer registreren wat zich links van me bevond. Ik at alleen het brood dat rechts op mijn bord lag. En als me werd gevraagd om een vlinder na te tekenen, deed ik alleen de rechterhelft. Van een menukaart las ik alleen de rechterkolom. Reed ik in mijn rolstoel door een ruime gang, dan botste ik telkens tegen alles wat links stond. In het verkeer moest ik mezelf er lange tijd continu aan herinneren: Let op links. Ik had zelfs een briefje met die woorden op mijn scootmobiel geplakt.” Robert: „Er was nog wel meer aan de hand. Ze liet thuis bijvoorbeeld alle deuren open en lichten aan. Gelukkig wonen we in een dorp, dan is het niet meteen een probleem als je voordeur wagenwijd openstaat.” Zij, met een lach: „Ik moest ook weer leren om de wc-deur achter me dicht te trekken.” ### _Overbelast_ Colinda: „Toen ik aan het revalideren was, dacht ik alleen maar: ik moet weer kunnen lopen, dan komt alles goed. Dat is mij na heel hard werken gelukt. Mijn verlamde been zit in een brace, waardoor ik erop kan staan. Maar ik ben alsnog 100 procent afgekeurd. Ik dacht: ik kan vast wel weer administratief werk doen. Maar dat gaat niet, omdat ik niet meerdere dingen tegelijk kan doen.” Robert: „Wij dachten allemaal aan het begin dat ze misschien grotendeels zou herstellen. Maar je leert je verwachtingen per week bij te stellen.” Colinda: „Dat vond ik lastig om te ervaren. Mijn leven stond ineens stil, dat van de anderen ging door. Ik probeerde die eerste jaren om Robert zo veel mogelijk te ontzien. Ik hing met moeite de was op, zodat hij dat niet meer hoefde te doen als hij thuiskwam. Ik zette een krukje in de tuin en ging daar onkruid trekken. Na verloop van tijd raakte mijn gezonde kant overbelast. De psycholoog zei tegen mij: „Als je nu niet op de rem trapt, zit je straks volledig in een rolstoel en is je gezin nog verder van huis. Toen ben ik het rustiger aan gaan doen. Nu probeer ik nog wel te helpen, maar niet meer boven mijn macht. Zo schil ik bijvoorbeeld de aardappels met een soort plank met spijkers erop.” Robert: „Het helpt als zij de voorbereidingen voor het avondeten doet. Maar koken kan ik beter zelf doen. Want twee of drie pannen tegelijk op het vuur hebben staan, is voor Colinda een uitdaging. Concentreert ze zich op de ene pan, dan vergeet ze de andere.” :::inline_image 1::: ## Huwelijk Colinda: „Ook in ons huwelijk hebben we moeten zoeken naar een nieuwe manier van man en vrouw zijn. Heel praktisch: als we elkaar een knuffel geven, hangt altijd mijn verlamde arm tussen ons in.” Robert: „We zijn bij elkaar gebleven, maar het is wel zwaar geweest. En nog steeds. Colinda is niet meer de vrouw met wie ik getrouwd ben. We hebben elkaar opnieuw moeten leren ontdekken. De balans die we in het huishouden hadden, is weg. De fysieke relatie zoals we die kenden, is weg. De dingen die zij altijd deed, zoals vakanties plannen, zijn weg. Ik weet nog dat ik de eerste jaren na haar herseninfarct totaal geen behoefte meer had om samen op vakantie te gaan. Nu gaat dat gelukkig weer beter, maar de achterliggende tijd heeft ons heel veel gekost. De eerste keer dat ik bijvoorbeeld zelf boodschappen moest regelen, zat ik met een pen en papier voor me uit te staren, omdat ik geen idee had waar ik moest beginnen. Soms kwam ik thuis na een lange dag en hing het wasrek nog vol. Dan ging ik nog net niet in een hoekje zitten grienen.” :::author_streamer 3::: Colinda tegen Robert: „Alles kwam op jouw bord. Begeleiders zeiden tegen mij: Wat als jij nu de rekeningen probeert te betalen, dan kijkt je man het na. Maar zo werkt het niet.” Robert: „Toch denken we dat God ons heeft voorbereid op het herseninfarct. Zo was ik in september 2016 aangenomen voor een baan aan de wal als nautisch verkeersleider, vlak voordat in oktober het herseninfarct volgde. Als je daar achteraf naar kijkt, heeft dat zo moeten zijn. God voorzag al in die dingen nog voordat er iets met Colinda gebeurde. En er is meer. We komen uit een kerkelijke gemeente waar de nadruk nogal lag op het gevoelsmatige van het geloof. In 2014 zijn we hier in Zaamslag gaan kerken, waar de preken meer benadrukten wat er in de Bijbel staat .” Hij slikt: „Als we dat niet hadden gedaan, waren we waarschijnlijk gescheiden.” Colinda: „Ik zei na mijn herseninfarct tegen Robert: „Zoek maar een vrouw die wel voor je kan zorgen.” Dat gunde ik hem.” Robert: „Ik heb daar altijd nee tegen gezegd. Totdat ik op een dag zo diep zat, dat ik dacht: misschien is het toch tijd om uit elkaar te gaan. Gelukkig heb ik toen eerst bij de dominee aangeklopt.” Ontroerd: „Die herhaalde wat Colinda en ik ook altijd tegen elkaar hebben gezegd: Het is God die ons bij elkaar heeft gebracht.” Colinda: „Dat geloof ik echt. Wij zijn niet een heel logisch stel. We waren eerst vrienden, totdat ik meer dan vriendschap voor hem begon te voelen. Toen ik, braaf en degelijk meisje, dat aan hem vertelde, moest hij daar eerst even over nadenken.” Robert, ironisch: „Superromantisch natuurlijk, dit verhaal.” Verklarend: „Ik was altijd een jongen die wel goed bij de meisjes lag. Colinda kwam vroeger niet in mijn toekomstplaatje voor. Daarom weten we dat God ons bij elkaar heeft gebracht. Dat is waar we in de moeilijke tijden van afgelopen jaren aan hebben vastgehouden. We hadden elkaar een belofte van trouw gedaan. In onze kerk in Zaamslag leerden we daarbij vertrouwen op Zijn Woord en Zijn beloftes. Als Hij belooft trouw te zijn, wie zijn wij dan om eerst te proclameren dat we aan elkaar gegeven zijn, en dit naast ons neer te leggen als het slechter gaat? Zonder die wat rationelere gereformeerde basis had ik misschien niet het geloof gehad om aan onze trouwbeloften vast te houden.” :::author_streamer 4::: Colinda: „Wat ons nu helpt, is dat we altijd blijven praten.” Robert: „Dat heb ik moeten leren. Ik was geen prater. Soms lag ik ’s avonds in bed met een sacherijnige rug naar haar toe en voelde ik ineens een vingertje in mijn rug prikken. „We zouden toch blijven praten?”, zei Colinda dan. Vervolgens draaide ik me toch om. Dat praten is heel belangrijk voor ons geweest. Ook in het begin, toen Colinda net thuiskwam uit het revalidatiecentrum. Ze was weken weggeweest en Sanne en ik waren net een beetje op elkaar ingespeeld. Ik vond het lastig om bij Colinda’s thuiskomst opnieuw een balans te zoeken en ook Sanne was een beetje geïrriteerd. Daardoor hing er een wat gespannen sfeer in huis. Ik zei tegen Sanne, hoorbaar voor Colinda: „Lastig hè, dat ze er weer is.” Colinda: „Ik schrok. Dit was heftig, hoor. Ik ging jankend naar de keuken. Ik had zo hard geknokt om te revalideren, had mezelf leren douchen en lopen om zo veel mogelijk alleen te kunnen doen. Dan kom je eindelijk thuis en komt het niet uit voor je huisgenoten.” Robert: „Dat was natuurlijk helemaal niet leuk om te horen voor haar. En natuurlijk waren we tegelijkertijd ook blij dat ze weer thuis was. Maar die eerlijkheid, die is voor ons onontbeerlijk. We voeren zulke gesprekken wel, hoe lastig ze ook zijn.” ## Huis Colinda: „Ook op andere terreinen in ons leven heeft God ons de achterliggende jaren laten zien dat Hij ons niet in de steek laat.” Robert: „Waar ik als binnenvaartschipper genoeg geld verdiende om een paar keer per jaar met het gezin op vakantie te gaan, moesten we nu met een stuk minder doen. De dure auto ging de deur uit. Maar ook een goedkope auto konden we maar met moeite betalen. Op de dag dat we die zouden gaan halen, hadden we nog steeds niet al het benodigde geld. Dus vroegen we Colinda’s ouders om bijstand. Tot we bij de garage kwamen, stond het ontbrekende bedrag ineens op onze rekening. Geld van de belastingdienst, dat juist die dag binnen kwam.” Colinda: „Het was precies genoeg. Geen euro te veel en geen euro te weinig.” Robert: „Dan kun je dat toevallig noemen, maar wij ervaren dat anders.” :::author_streamer 5::: Colinda: „We hadden daarnaast een ander huis nodig vanwege mijn beperking. We wilden iets gelijkvloers, maar dat was onbetaalbaar in Zaamslag. In onze huidige woning woonde een weduwvrouw uit onze gemeente, Mieke, met wie ik eens een bakje koffiedronk. Ik vertelde haar dat we op zoek waren naar een woning die praktischer zou zijn voor mij. Zij zei: „Dit huis zou mooi voor jullie zijn.”” Robert: „Korte tijd daarna bleek dat ze terminaal ziek was. Dat wist zij zelf al toen ze met Colinda sprak, maar wij nog niet. We voelden ons ongemakkelijk over wat ze eerder over het huis tegen Colinda had gezegd. Toch bleef het sudderen in ons hoofd. Dus hebben we de stoute schoenen aangetrokken en haar benaderd. Het gesprek was eigenlijk heel eenvoudig. Zij zei: „Als jullie dit huis straks willen kopen, is dat prima.” Na haar overlijden werden we gebeld door haar erfgenamen. Zo zien we continu Gods hand in ons leven.” Colinda: „Toch roept het herseninfarct ook vragen op. Zo heb ik me lang afgevraagd of God misschien was vergeten me Thuis te halen. Totdat iemand tegen me zei: „Als Hij je Thuis had willen halen, had Hij dat gedaan. Je hebt hier op aarde misschien nog een klusje te doen.”” Robert: „We geloven dat God het herseninfarct had kunnen voorkomen. Maar dat heeft Hij niet gedaan. Waarom weten we niet. Daar zullen we in ons leven waarschijnlijk geen antwoord op krijgen, dus die vraag laten we los.” Colinda: „Anders gaan we met onszelf in de knoop zitten, of worden we bitter.” Robert: „We geloven ook in genezing. Niet dat we daar per se naar streven.” Colinda: „Maar als God dat wil doen, kan Hij dat.” Robert: „Het draait daar alleen niet om. Het gaat op aarde om onze relatie met God. Heb je die niet, dan ga je verloren, hoe gezond je ook bent. Dat is hoe we erin staan.” :::author_streamer 6::: ## Zingeving Colinda: „Omdat ik me nuttig wilde maken, ben ik na verloop van tijd op zoek gegaan naar werk dat ik wel kon doen. Ik werd bezoekvrijwilliger bij het verpleeghuis hier op het dorp. Elke donderdagmiddag bezocht ik twee woningen en kletste ik met dementerenden. Nog steeds ben ik vrijwilliger. Ik doe spelletjes met eenzame mensen. Ook help ik bij de Adviesraad Sociaal Domein voor de gemeente Terneuzen. Als er nieuwe stukken moeten worden opgesteld door de gemeente, denk ik mee. Bijvoorbeeld als het gaat over de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) of de gezondheidsnota. Verder kan ik zelf onderwerpen inbrengen die van belang zijn voor de gemeente. Dat is heel leuk om te doen.” Robert: „Of we vinden dat Colinda’s herseninfarct ons iets heeft opgeleverd?” Een tikje schamper: „Ik had wel zonder gekund, hoor.” Colinda, positiever: „Ik doe nu vrijwilligerswerk dat ik anders nooit had gedaan. Dat stukje contact met mensen vind ik leuk. Zo kan ik hopelijk voor hen van betekenis zijn.” Robert: „Ik denk dat vooral ons geloof sterker is geworden door alles wat er is gebeurd. We waren vroeger vooral dankbaar voor de dingen die we voor ons idee toch zelf bij elkaar hadden gesprokkeld.” Colinda: „Nu moeten we wel op God vertrouwen.” Robert: „Als we terugkijken, moeten we erkennen dat Hij overal bij was. Ook toen Colinda een herseninfarct kreeg.” Colinda: „Zelfs al bij ons huwelijk, en bij de komst van onze dochter. Dat laatste was voor ons namelijk niet vanzelfsprekend. Ik ben een DES-dochter; we hadden ook kinderloos kunnen blijven. God heeft ons gezegend en in moeilijke momenten was Hij erbij.” Rober: „Alleen: Hij maakt het leven niet altijd makkelijk. En je voelt je niet altijd beter door de wetenschap dat Hij erbij is. Maar je klampt je er wel aan vast. En dan volgt morgen misschien weer een betere dag.” :::inline_image 2::: ## Toekomst Colinda: „Nog steeds vind ik het leven heel zwaar. ’s Avonds als ik in bed lig, ben ik echt moe. Ik sleep elke dag een lijf mee dat voor de helft niet meewerkt. Niets gaat vanzelf. Dat kost energie. Wat dat betreft was het makkelijker geweest als God me wel had Thuisgehaald.” Robert: „Dat betekent natuurlijk niet dat ze de wens heeft om te sterven. Maar wel dat ze het daar beter zou hebben gehad dan hier. Ik snap haar. Als christen ben je gezegend dat je weet waar je heen gaat.” Colinda: „Toen ik ging revalideren, was het eerste wat ze me vroegen: Wil je gereanimeerd worden als dat nodig is? Ik heb geantwoord: Dat wil ik niet. Ik kan mijn handicap nu aan, maar als het nog erger wordt? Als ik nog meer moet inleveren?” Robert: „Ik begrijp dat ze die keuze maakt. Het gaat hierbij ook niet om euthanasie. Ik denk dat we in deze moderne wereld meer lijden, doordat we zo medisch onderlegd zijn.” Colinda: „Als ik met deze handicap tachtig wordt, dan is het goed. En als ik kanker krijg, dan is dat zo. Maar als ik een hartstilstand krijg, laat mij dan maar gaan.” Robert: „Tegelijkertijd willen we laten zien dat we, ondanks alle moeiten, niet wanhopig zijn.” Colinda: „We willen tegen anderen in vergelijkbare situaties zeggen: Hou vast aan God. Zoek Hem als je het niet ziet zitten.” Robert: „Maar accepteer ook dat het Zijn weg is die je gaat.” Colinda: „En weet dat Hij uitkomst geeft als het moeilijk is.” Robert: „Misschien niet op jouw manier, maar op Zijn manier. Hij belooft nou eenmaal geen kalme reis, maar wel een behouden aankomst. Of, zoals een dominee dat een keer tegen ons zei: „We zitten hier op aarde niet op een cruiseschip, maar op een slagschip.” :::author_streamer 7:::

Alles werd bij Corlinda anders na een herseninfarct

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Astrid Ruissen: Stilgezet door een hersentumor

Knokken na een herseninfarct

Hechtere band door hersenbloeding

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Alles werd bij Corlinda anders na een herseninfarct

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Astrid Ruissen: Stilgezet door een hersentumor

Knokken na een herseninfarct

Hechtere band door hersenbloeding

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram