Als ggz-verpleegkundige olijfbomen melken in de Negevwoestijn

De inwoonster van Veenendaal houdt van afwisseling en uitdaging. Naast haar aanvullende opleiding voor ggz-verpleegkundige volgde ze een studie missionair werk. De stage deed ze in Spanje. „In 2024 liep ik als evangelist mee met pelgrims die op weg waren naar Santiago de Compostella.” Omdat ze na terugkeer nog dagen overhad, zocht ze naar een goede invulling daarvan. „Een goede vriendin vertelde me dat haar vader net terug was uit Israël. Hij had in Nitzana gewerkt, een agrarisch-educatieve gemeenschap in de Negevwoestijn. Dat paste exact bij wat ik wilde. Gewoon even lekker de handen uit de mouwen steken in een ander land. Door de oorlog was er in Israël een groot gebrek aan arbeidskrachten. Stichting Lema’ancha werft wereldwijd vrijwilligers om hun plek in te nemen.” Het land was haar niet onbekend. Ze was er twee keer eerder. „De eerste keer met een vriendin uit Amman, in Jordanië. De tweede keer met een groep collega’s van het Hoornbeeck College, waar ik destijds als docent werkte.” Een bijzondere band met Israël had ze niet. „Ik weet me vanuit de Bijbel betrokken op het Joodse volk als het verbondsvolk, maar ik behoor niet tot de mensen die er continu mee bezig zijn.” ## Divers gezelschap Door de werkvakantie leerde ze Israël op een andere manier kennen. „Je verblijft op één plek en bent gericht op het ondersteunen van een land in oorlog. Mijn familie vond dat spannender dan ik. Wat hebben terroristen te zoeken in de woestijn? Op de dag van aankomst lag het hele land plat door de aanslag van Iran. Dat was even spannend, maar daarna heb ik vrijwel niets van de strijd gemerkt. Ik ben ook niet zo snel van slag, misschien door mijn werk in de psychiatrie.” Arabieren, Joden en christenen wonen vreedzaam samen in Nitzana. „Dat vond ik bijzonder. Zo kan het dus ook. Voor ons was een aantal huisjes voor zes of acht personen gereserveerd, met in elk huisje een schuilkamer. Een standaardvoorziening in Israël.” Ze maakte deel uit van een groep van pakweg 35 vrijwilligers uit Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Amerika. „Het was een heel divers gezelschap, ook kerkelijk.” ## Pistool :::inline_image 1::: De dag na aankomst konden ze meteen aan de slag. „Om halfzes moest je gereedstaan, want vanwege de temperaturen wordt er met een tropenrooster gewerkt. ’s Middags heb je een siësta van een aantal uren. Dan kan het zomaar 45 graden zijn. Ik werkte veel in de kassen voor tomaten en pompoenen en voelde continu het zweet van mijn gezicht druipen. Vooral het plukken van olijven, met een emmertje om m’n middel, vond ik mooi werk. Het voelt als het melken van bomen.” Ze werd ook ingezet bij het wieden van onkruid en het poten van duizenden kruidenplantjes. Op de knieën. „Dat was pittig, maar je doet het samen met medechristenen uit allerlei landen. Soms ook met de boer, die altijd een pistool bij zich had. Dat typeert de realiteit waarin deze mensen leven. Sommige vrijwilligers behoorden tot messiaanse gemeenten en hadden de joodse gebruiken overgenomen. Dat zal ik zelf niet doen, maar het is wel interessant om er iets van te proeven. Heel mooi vind ik dat de sabbat al op vrijdagavond ingaat. Dan daalt de rust neer.” :::author_streamer 1::: ## Complex Rond zeven uur in de avond keerde de groep vrijwilligers van de verschillende farms terug naar de basis, waar studenten, docenten, werkers en lokale bewoners gezamenlijk de maaltijd gebruiken. „In de centrale keuken werken voornamelijk Arabische mensen.” Op een sabbat kwam ze met orthodoxe Joden in contact. „De afgeslagen generatoren deden het ineens weer, waardoor de lichten waren gaan branden. Een jonge man vroeg me of ik ze uit wilde doen. Hij moest mijn komst eerst aankondigen, omdat ik een vrouw ben. Met een orthodox-Joodse vrouw kreeg ik een mooi gesprek over mijn motivatie. Dat ik me verbonden weet aan het volk van Israël door de band met de God van Israël.” :::inline_image 2::: De herdenking van de inval van Hamas door studenten, op 7 oktober 2024, maakte op de verpleegkundige grote indruk. „Ook meerdere bedoeïenen en studenten uit Nitzana zijn gedood. Door die herdenking, met alle emoties, kwam de moordpartij ineens heel dichtbij. Tegelijk viel me de veerkracht van het Joodse volk op.” Haar visie op Israël is door de reis niet veranderd. „Het volk verdient onze steun, maar we moeten het niet heilig verklaren. Israël is een seculier land en de situatie is enorm complex. Dat vraagt bescheidenheid, zeker als je er zelf niet woont. Er wordt aan beide kanten pijn geleden. Daarom zou ik ook in Gaza kunnen werken. Ik ben er nog dieper van overtuigd geraakt dat God de enige is die werkelijk goed en kwaad kan onderscheiden. En vrede kan brengen.”

Als ggz-verpleegkundige olijfbomen melken in de Negevwoestijn

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Trektocht met een extra dimensie door Centraal-Azië

Spoorzoeken in Trier, de stad van Athanasius, Ambrosius en Olevianus

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Als ggz-verpleegkundige olijfbomen melken in de Negevwoestijn

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Trektocht met een extra dimensie door Centraal-Azië

Spoorzoeken in Trier, de stad van Athanasius, Ambrosius en Olevianus

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram