„Na de middelbare school ben ik sociaal pedagogisch werk (spw) gaan doen aan het Hoornbeeck College. Tijdens de opleiding kwam ik erachter dat ik te ongeduldig ben voor het begeleiden van mensen. Ik vind het veel leuker om dingen te regelen. Als er bij mij vandaag een probleem is, heb ik het liefst morgen opgelost. Ik heb daarom na mijn opleiding kort in een boekhandel gewerkt en ben daarna tweeënhalf jaar als promotiemedewerker aan de slag gegaan. Ter opvulling van mijn uren werkte ik in de thuiszorg en intussen deed ik ook een opleiding tot secretaresse en administratief medeweker. Die rondde ik in tweeënhalf jaar af. Mijn eerste baan als gediplomeerd administratief medewerker was bij een keukenshowroom, waar ik ook receptioniste en gastvrouw fungeerde. Ik vond het afwisselend werk en heb het met veel plezier gedaan. Maar na verloop van tijd begon het toch te kriebelen. Ik was op zoek naar meer uitdaging en ging opnieuw solliciteren. Een van mijn sollicitatiebrieven ging naar defensie. Ik werd daar niet aangenomen, maar wel in het systeem gezet. In de week dat ik nog één sollicitatie had uitstaan, kreeg ik drie keer met hetzelfde Bijbelgedeelte te maken. In de preek, in mijn dagboekje en in een gedeelte dat mijn vader na het eten las. Het ging erover dat de Heere leidt, over het jubeljaar des Heeren. Voor mij voelde het alsof er wat zou gaan veranderen in mijn leven. Die donderdagmiddag werd ik gebeld door het laatste bedrijf waar ik had gesolliciteerd: ik was het niet geworden. Daarmee worstelde ik. Had ik me er dan in vergist dat dat Bijbelgedeelte voor mij was? :::author_streamer 1::: Nog geen uur later werd ik gebeld door defensie. Ik mocht op sollicitatiegesprek komen voor de functie van managementassistent op een vliegbasis. Dat was een moment om nooit te vergeten. Ik moest een hele berg formulieren invullen, wel een stuk of 35. Anderhalve week later mocht ik op sollicitatiegesprek komen. Ik werd nog diezelfde ochtend aangenomen.” ## Warme sfeer „Inmiddels werk ik acht jaar bij defensie. Nu niet meer op de vliegbasis, maar als managementassistente voor een kolonel op de Trip van der Zoudtlandtkazerne in Breda. Mijn eerdere functie hield bij een reorganisatie op te bestaan en ook bij het vinden van mijn nieuwe functie werd ik bepaald bij Gods leiding. Het mooie aan mijn baan vind ik de warme sfeer en de saamhorigheid onder militairen. Ook het feit dat je hier te maken hebt met rangen en hiërarchie vind ik interessant. Ik krijg te maken met allerlei mensen die op bezoek komen bij de kazerne, onder wie hoogwaardigheidsbekleders en buitenlandse gasten. :::author_streamer 2::: Sommige van mijn collega’s zijn kerkelijk, maar de meesten niet. Ik ervaar dat de Heere wil dat ik in zo’n diverse organisatie als deze, christen ben en collega’s mag bemoedigen. We moeten een lichtend licht zijn in onze wereld en hoe kunnen we dat zijn als we in onze eigen reformatorische bubbel blijven? Of het ook weleens eenzaam is op deze plek? Soms wel. Als collega’s bijvoorbeeld vertellen wat ze op zondag hebben gedaan, kan ik alleen zeggen dat ik naar de kerk ben geweest. Ik mis dan een bepaalde aansluiting. Soms vraag ik in een groot gezelschap om stilte voor het eten. Dan moet ik wel even een drempel over. Maar uiteindelijk heb ik het hier zo naar mijn zin dat ik van plan ben om tot mijn pensioen bij defensie te blijven. Het liefst in een leidinggevende functie. Daarvoor wil ik dan graag een opleiding gaan volgen. Het mooie is dat defensie daar alle gelegenheid toe geeft.”