Jolanda van Eyk houdt van de reuring van het onderwijs

„Op de middelbare school wist ik lange tijd niet wat ik wilde gaan doen. Uiteindelijk heb ik de stap naar de pabo gemaakt. De eerste dertien jaar daarna heb ik in het basisonderwijs gewerkt. Ik ben altijd blijven werken. Ook toen onze oudste, die nu 25 is, geboren werd. Dat was toen nog helemaal niet vanzelfsprekend. Ik was op de school waar ik toen in dienst was een van de eerste vrouwelijke leerkrachten die na het krijgen van een kind eindverantwoordelijk bleef voor een klas. Op een gegeven moment ben ik wel minder gaan werken. Als kind leerden mijn ouders me al dat het goed is om je verantwoordelijkheid te nemen en je capaciteiten in te zetten voor je werk. Daarom wilde ik na mijn opleiding iets terugdoen voor de maatschappij door een bepaald aantal uur per week professioneel aan de slag te zijn en mezelf te ontwikkelen, naast mijn rol als moeder. Ook al heb ik altijd enorm genoten van de tijd met de kinderen. Wat mij daarnaast motiveerde, is dat ik altijd ontwikkelingsgericht ben geweest. Ik pak graag nieuwe kansen aan, dat zit in mij. Welke rol ik ook heb. In 2008 ben ik aan de Driestar begonnen als docent praktijkonderwijs. Ik had toen nog geen bevoegdheid om aan de middelbare school les te geven, die heb ik pas later gehaald. Ik bleek het lesgeven aan tieners heel leuk te vinden. Betrokken zijn bij hun vorming, hen voorbereiden op de maatschappij en vaardigheden bijbrengen geeft me veel voldoening. Dat was al zo toen ik nog voor de klas stond, en dat is nog steeds zo, nu ik adjunct-directeur voor havo en vwo ben." :::author_streamer 1::: ## Reuring „Of ik na al die jaren als docent het voor de klas staan mis? Niet echt." Wijzend naar de gang voor haar kantoor, waarover groepjes tieners voorbijlopen: „Ik zit nog midden in de reuring en heb veel contact met leerlingen. Maar de relatie met hen is wel anders dan toen ik nog voor de klas stond. Toen kon ik directer verschil maken in het leven van leerlingen. In deze rol ook." Ze lacht. „Alleen zien ze dat zelf niet. Mijn betrokkenheid bij hen is wat meer op afstand en minder persoonlijk dan voorheen. Ik ben meer gericht op de organisatie van het onderwijs. Met mijn team bespreek ik regelmatig de voortgang die leerlingen maken. En soms pak ik nog weleens een les op, maar niet structureel. Toch blijft het onderwijs ook in mijn huidige functie heel dynamisch. Het mooie aan mijn werk vind ik het idee dat ik van betekenis kan zijn door bijvoorbeeld doelen te stellen in het onderwijs. Hoe vormen we onze leerlingen zo dat ze hun plek kunnen innemen in de maatschappij? Wat is daarvoor nodig? Het is ontzettend belangrijk daarover het gesprek te blijven voeren. Ik vind het heel leuk om aan dat soort processen deel te nemen, om mijn steentje bij te dragen aan de vorming en ontwikkeling van de leerlingen. :::author_streamer 2::: Of leerlingen wezenlijk veranderd zijn in de achterliggende dertig jaar dat ik in het onderwijs zit? In sommige aspecten wel. Kijk concreet naar digitale vaardigheden. Leerlingen weten denk ik beter dan voorheen wat er in de wereld speelt, ook al zitten ze op een reformatorische school. Ze zien alles. Daar heb je als school ook mee te maken. Want hoe verhouden we ons daartoe? Tegelijkertijd zijn we zelf onderdeel van die verandering. Ook een uitdaging is de afgenomen focus van leerlingen. Hoe zorg je in een tijd van vluchtige informatie dat ze zich ergens in verdiepen, echt een onderwerp induiken? Veel leerlingen hebben daar moeite mee. Echt focussen op huiswerk is een uitdaging. Belangrijk is dan om te laten zien dat je als docenten hoge verwachtingen van ze hebt, en ze het vertrouwen geeft dat ze daaraan kunnen voldoen. Want het is onze taak om ze voor te bereiden op een vervolgopleiding." :::inline_image 1::: ## Warmte „Ik heb altijd gewerkt in het christelijk onderwijs. Een school met een andere identiteit had ook gekund, maar ik voel me hier thuis. Wel heb ik van 2012 tot 2014 met ons gezin in Tunesië gewoond vanwege het werk van mijn man. Onze kinderen volgden daar internationaal onderwijs. Het mooie is dat je dan even buiten je eigen context kijkt, in een andere cultuur. Dat is heel verfrissend, want je gaat anders naar jezelf en je omgeving kijken. Je probeert verbinding te zoeken met mensen, welke achtergrond ze ook hebben, zonder ze in hokjes te stoppen. Dat is verrijkend. Tegelijkertijd was het ook goed om terug te zijn en weer aan de slag te gaan bij de Driestar in Gouda. Onze school biedt de warmte die ontstaat door de waarden die je deelt. Het is heel bijzonder dat alle jongeren hier dezelfde waarden van huis uit hebben meegekregen. Onze kinderen hebben hier vrienden voor het leven gemaakt, juist door die gemeenschappelijke deler. :::inline_image 2::: Zelf heb ik hier mooie uitdagingen en fijne collega’s. Ik ben er trots op hoe we het onderwijs neerzetten. We kunnen onze leerlingen een hoop aanbieden, doordat we veel kennis in huis hebben.” Wordt het nu ze zelf geen jonge kinderen meer heeft, moeilijker om in verbinding te blijven staan met nieuwe generaties? Haar ogen gaan stralen. „Nee, dat vind ik juist zo mooi en leuk aan het onderwijs. Je hoort elke dag wat de leerlingen met elkaar delen en waar ze mee bezig zijn. Je blijft vanzelf op de hoogte van hun leefwereld."

Jolanda van Eyk houdt van de reuring van het onderwijs

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Bevlogen docenten Fruytier klappen uit de school

Een niet zo conventionele docent Engels

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Jolanda van Eyk houdt van de reuring van het onderwijs

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Bevlogen docenten Fruytier klappen uit de school

Een niet zo conventionele docent Engels

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram