Liesbeth heeft een huis als een warme deken

Het fotoboek dat Liesbeth van ’t Hul op de keukentafel legt, liegt niet. De beelden laten zien in welke staat het huis uit 1915 verkeerde toen de familie het in 2014 kocht: een karige woonkamer met één gaskachel, een kleine keuken, een kraantje in plaats van een badkamer. Toch hield dat Hendrik en Liesbeth niet tegen bij de aankoop. De reden? „Het was ons droomhuis, met die statige en tegelijkertijd eenvoudige uitstraling.” Liesbeth is in augustus 2014 net twee maanden bevallen van hun zevende kindje, als ze de sleutel van hun nieuwe onderkomen in handen krijgen. Met iets van pijn in hun hart verkopen ze hun andere woning. „Dat was een megaleuk huis, op een mooie plek. Een uitgebouwde twee-onder-een-kap, met heel veel ruimte beneden. Maar we groeiden daar echt uit. We hadden vier kleine slaapkamers voor de kinderen, terwijl de oudsten begonnen te puberen. Toen hebben we de keuze gemaakt om te vertrekken.” Omdat Hendrik en Liesbeth hun kinderen graag om zich heen hebben, willen ze liefst een grote tuin bij de nieuwe woning. Dat lukt. Achter hun huidige huis is voldoende ruimte voor een trampoline, een zwembadje, een veranda en het nodige kinderspeelgoed. Wel moet er, zowel binnen als buiten, het nodige gebeuren. Handig als Hendrik en Liesbeth zijn, slaan ze driftig aan het klussen. Liesbeth: „We hadden onze twee-onder-een-kapwoning ook grotendeels zelf opgeknapt, dus dachten we dat we aardig wat ervaring hadden. Maar dit huis was een veel grotere uitdaging. Iedere avond en op elk vrij momentje gingen we aan de slag. Hoe we dat achteraf gedaan hebben, weet ik niet meer.” :::author_streamer 1::: Wat scheelt, is dat hun vier oudste kinderen kunnen helpen. „’s Avonds pasten de grotere meiden van vijftien en dertien bijvoorbeeld op de baby. Gelukkig vonden ze dat niet erg. Dit huis is echt een gezinsproject geweest. Daar hadden we het laatst nog over: zonder de hulp van de vier oudsten hadden we dit niet zo kunnen doen.” Het hele huis wordt gestript. Het dak gaat eraf, de vloeren gaan eruit, de muren worden opengebroken en er komen nieuwe kozijnen en glas in. „Er was al jaren weinig aan gebeurd. Vóór ons woonde er een oude vrouw, de dochter van de originele eigenaren, die het huis in 1915 hadden gekocht.” Het plan is om de ruime schuur naast het huis bij de woning te betrekken, zodat er genoeg plaats komt voor het opgroeiende gezin. Maar omdat er nog veel werk te doen is in de voormalige woning, laten ze de schuur voorlopig voor wat die is. ## Klusmoe Na maanden doorbikkelen, is het huis eindelijk af. In 2017 wordt de jongste dochter van Hendrik en Liesbeth geboren in een sfeervolle woning, waarin grijstinten de boventoon voeren. Dat is ook het moment waarop het stel besluit de schuur bij de woning te betrekken en zo meer ruimte te creëren voor henzelf en hun achttal. :::inline_image 1::: Toch zijn ze er dan nog niet. Want als de jaren verstrijken, komen steeds meer gebreken naar boven. Door de budgetkeuzes die ze bij de eerste verbouwing maakten, is bijvoorbeeld het sanitair alweer aan vervanging toe. Kieren die in 2014 gedicht waren met pur, komen weer open te liggen, waardoor er beestjes in huis komen. „De oudsten gingen bovendien trouwen, zodat we met minder ruimte toekonden. Daarom hebben we getwijfeld of we niet beter konden verhuizen. Uiteindelijk besloten we hier toch te blijven. Het is een fijne plek, dicht bij school en het dorp.” Er is dus op termijn weer werk aan de winkel. Al zit Liesbeth daar eigenlijk niet op te wachten. „Ik was echt klusmoe. De verbouwing in 2014 was me niet in de koude kleren gaan zitten.” Na een paar jaar wikken en wegen besluiten ze om nog één keer aan de slag te gaan, en dan meteen goed, zodat dit echt de laatste grote klus is. Het plan is dat ze dan ook tijdelijk ergens anders gaan wonen. „Want ik ga heel slecht op rommel.” Lachend: „Maar aan het eind van het liedje zijn we hier gewoon blijven wonen. Voor het raam stond een ladder. Die konden we gebruiken om boven naar de wc te gaan. Koken deden we in de schuur. Er werd weleens gemopperd, maar uiteindelijk ging het allemaal wel.” In juli 2024 begint de klus. In vier maanden tijd wordt het hele huis onder handen genomen. Zo wordt alles opnieuw geschilderd, iets wat ze niet graag zelf hadden opgepakt. „Een maand lang zijn drie schilders zes dagen per week van halfzeven tot halfvijf over de vloer geweest. Het hele huis is gedaan, ook de bovenverdieping.” :::inline_image 2::: ## Kleur Het resultaat mag er zijn. Liesbeth laat de ruime hal zien, waar hoge ramen ook in de winter voldoende licht laten vallen op de beige gietvloer. Een lange gang, met auberginekleurig behang, geeft toegang tot een kleine woonkamer en een werkkamer. Bij de achterdeur bevindt zich een gang voor de kinderen, met plafondhoge opbergkasten voor alle schoenen, jassen en schoolspullen. „Dat is onze bijkeuken. Normaal is dat een rommelhok, maar de mijne is best leuk toch? Voorheen schopte iedereen bij de ruimte tussen de kasten zijn schoenen uit, maar sinds we daar op advies van de interieurstylist een bankje hebben laten plaatsen, zetten de kinderen hun spullen netjes in de kast.” :::author_streamer 2::: Hart van het huis, letterlijk en figuurlijk, is de keuken: een ruime plek met een lange tafel, voorzien van comfortabele stoelen. Opvallend is het robuuste, donkerrood geverfde keukenblok, met een groot zwart fornuis. Een heel verschil met de overwegend grijze tinten die voorheen in de keuken te vinden waren. „Ik houd van kleur. We hadden de eerste jaren dat we hier woonden een vrij donker huis. Dat wilden we niet meer, daarom hebben we nu gekozen voor paarstinten, lichte deuren en vloeren en meer glas.” Naast de gezellige keuken bevindt zich de grote, lichtpaars geverfde woonkamer met grote bank, waar de familie vaak samen neerploft aan het einde van de dag. Het is de plek waar tot 2017 de oude schuur stond. Nu sieren boekenkasten de muren. Een heerlijk haarvuur voorziet niet alleen deze ruimte van warmte, maar via een ingenieus systeem ook de rest van het huis. ## Leefhuis Hoe smaakvol ook, hun huis is allereerst een leefhuis, zegt Liesbeth. „Er moeten veel mensen over de vloer kunnen blijven komen.” Ze wijst naar de zeker 20 centimeter hoge plinten in de lange gang. „Die hebben we ooit laten zetten omdat de kinderen daar vaak hun tassen neergooiden toen ze uit school kwamen. We wilden de muur beschermen. Dat bleek een goede keuze, dus die hebben we gehouden.” De eetkamerstoelen zijn behalve mooi vooral ook praktisch. „We wilden fijne, makkelijke stoelen waar je de hele dag in kunt zitten.” :::inline_image 3::: In de woonkamer kijk je tegen het plafond aan. Die ruimte is bewust vrijgehouden, met een balustrade op de eerste verdieping. „Zo kunnen de jongere kinderen zo boven spelen en tegelijkertijd dicht bij ons zijn. We merken dat ze dat fijn vinden.” Het huis moet een plek zijn voor het hele gezin, vindt Liesbeth. „Het is hier vaak echt de zoete inval. Twee weken geleden kwamen alle kinderen eten, met aanhang erbij. We waren met z’n achttienen. We hadden kleden op de grond gelegd, met daarop extra tafels en banken, zodat iedereen kon aanschuiven.” Dat ze die ruimte hebben, vindt ze nog steeds bijzonder. „Het is me alle verbouwingen meer dan waard. Het is nu een jaar af, maar ik loopt nog iedere dag te genieten van hoe het nu is. Rust in je huis is rust in je hoofd, zo werkt dat bij mij. Als ik thuiskom in een rustig huis, kan ik heel veel. Daar word ik ook een vrolijkere moeder van.” ## Puzzelen Een originele touch komt van de accessoires in het huis. Neem de lamp in de hal: een combinatie van materialen die Liesbeth zelf uitgezocht heeft. „Als ik het ooit rustiger krijg met onze kledingwinkel Lizalau, ga ik zelf dit soort lampen maken, denk ik.” Ook de opvallende oranje-witte vaas in de keuken is een prachtexemplaar. „De binnenhuisarchitect had onze keuken eerst heel anders ingetekend, maar zo wilden we het niet. Alleen de vaas, die ze had uitgezocht voor die ruimte, vond ik echt mooi. Uiteindelijk is die dus teruggekomen in de huidige keuken.” :::inline_image 4::: Er zijn nog meer veranderingen doorgevoerd. „De styliste stelde voor om behang aan te brengen in de badkamer. Maar dat leek ons niet praktisch. Tegelijkertijd vond ik het behang dat ze had uitgezocht wel heel gaaf. Nu hebben we dat op onze muur in de slaapkamer geplakt. Zo zijn we dus aan het puzzelen geweest.” Omdat ze slecht tegen rommel kan en gevoelig is voor sfeer, is ze heel zorgvuldig in wat er wel en niet in huis komt te staan. „Als ik ook maar enigszins twijfel, doe ik het niet. Zo had ik een lampje van de Xenos waarover ik twijfelde. Het was leuk, maar leek nergens in huis tot zijn recht te komen. Ik wilde het al half en half terugbrengen toen ik het op het aanrecht zette. Ik dacht: Hé, maar dat is leuk! Sindsdien staat hier heel gezellig ’s avonds een lichtje te branden.” ## Kritiek Af en toe klinkt er kritiek op mensen die, net als zij, met zorg hun interieur uitkiezen. Maar dat vindt ze niet terecht. „Sommige mensen hebben niets met interieur, maar op mij heeft het veel invloed welk gevoel een huis oproept. Ik vind het fijn dat mijn huis aanvoelt als een warme deken, waarin ik tot rust kan komen en waar de kinderen graag zijn.” :::inline_image 5::: Ook de grootte van hun woning is niet vanzelfsprekend. Niet voor buitenstaanders, maar al helemaal niet voor het echtpaar Van ’t Hul zelf. „Het is een voorrecht om hier te wonen. Dat vinden we zelf ook. Temeer omdat het ons echt niet is komen aanwaaien. Alleen de mensen die dicht bij ons staan, weten hoezeer het buffelen is geweest om het huis te krijgen zoals het nu is. Er waren momenten dat ik er doorheen zat. Dat ik het liefst een tekoopbord in de tuin had willen zetten, omdat alles tochtig was, ik geen energie meer had en we de verbouwing niet eens konden afmaken vanwege de kosten. De voornaamste reden dat we ermee door zijn gegaan, is vanwege ons groeiende gezin. Ik wilde hier de vriendjes en de vriendinnetjes van onze kinderen kunnen ontvangen, klassenfeestjes kunnen houden.” Ze zijn daarom nog vaak dankbaar voor hun stekje. „Dit blijft bijzonder.” :::inline_image 6::: ## Toekomstbestendig Verbouwen is nu wel voorbij. Het huis is af. En toekomstbestendig. Want niet alleen hebben alle kinderen er nu een fijne kamer, ze houden zelfs kamers over. „We verhuisden kort voordat de een-na-jongste werd geboren, maar stonden er niet bij stil dat we tien jaar later alweer getrouwde kinderen zouden hebben. Dus nu hebben we al twee logeerkamers.” Ook qua duurzaamheid hebben ze het huis met het oog op de toekomst laten verbouwen. Zo verbruiken ze, ondanks de grootte van de woning, nauwelijks gas. Heatpipes op het dak zorgen warm water, dat in een groot buffervat van 2000 liter zit. „In de zomer wordt het water verwarmd door de zon, in de winter moeten we de haard brandend houden.” Of ze nog toekomstplannen hebben? „De voortuin moet nog eens aangepakt worden”, vindt Liesbeth. „En ik ben ermee bezig om ook de raamkozijnen buiten onder de veranda roze te verven. Maar verder niet. Voor ons gevoel klopt het hier nu gewoon. Het is geen bij elkaar geraapt zooitje, en ook niet te keurig, maar het vormt wel een eenheid.” :::author_streamer 3:::

Liesbeth heeft een huis als een warme deken

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Henri en Dita wonen in een knus boshuisje vol ‘huisdieren’

„Een mooi interieur hoeft niet duur te zijn”

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Liesbeth heeft een huis als een warme deken

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Henri en Dita wonen in een knus boshuisje vol ‘huisdieren’

„Een mooi interieur hoeft niet duur te zijn”

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram