Tinet de Jonge: Hier ben ik niet zomaar een burgemeester

Vlak voor dorpshuis ’t Veense Hart in Nijkerkerveen staan twee vrouwen bij een bloemenkraam. Ze reageren enthousiast als hun burgermoeder langs wandelt. De Jonge, even later: „Hoe bijzonder is het als je alleen al door aanwezig te zijn in je functie iets kan betekenen voor mensen?” Ze groeide op in Holkerveen, een klein dorp onder de rook van Nijkerk. Burgemeester van ‘haar’ gemeente worden leek haar als tiener al mooi. Zo wilde ze echt iets te kunnen betekenen voor de omgeving. „Toen mijn man en ik nog verkering hadden, zei ik dat al tegen hem: Ik word hier later burgemeester.” Toch duurde het even voordat haar droom werkelijkheid werd. Ze ging na een studie communicatie aan de slag als woordvoerder bij de politie. Nog weer later werd ze teamchef districtsrecherche. „Bij mijn laatste sollicitatie voor teamchef Rotterdam-West, drie jaar geleden, werd mij verteld dat ze iemand zochten voor de lange termijn. Ik heb geantwoord: „Ik ga nergens heen, behalve als de burgemeesterspost van Nijkerk vrijkomt.” Ik ben aangenomen.” ### _U bent nu een jaar burgemeester. Hoe kijkt u daarop terug?_ „Het verschil met mijn vorige baan is groot, maar tegelijk is er veel hetzelfde. Want ook als teamchef wist ik: ik ben er niet alleen voor mijn team, maar voor de hele wijk. Dat aspect van betrokkenheid voel ik heel sterk in mijn ambt. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we als inwoners elkaar versterken, in plaats van tegenover elkaar staan?” ### _Hoe doet u dat dan?_ „Door die betrokkenheid op elkaar te stimuleren. In mijn eerste jaar heb ik heel veel bezoeken afgelegd. Toen ontdekte ik wat een inspirerende mensen hier wonen. Zo is er opvang voor mensen met beginnende dementie en hebben we als gemeente een goed werkende voedselbank. :::author_streamer 1::: Ook op meer persoonlijk vlak kom ik bijzondere verhalen tegen. In Nijkerkerveen woont bijvoorbeeld Chantal. Zij heeft een afschuwelijke vorm van kanker, heel verdrietig. Haar lichaam maakt geen stoffen aan die tegen de kanker vechten, waardoor ze telkens opnieuw met deze verschrikkelijke ziekte te maken krijgt. Ze is nog jong. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten, is ze armbandjes gaan verkopen. In eerste instantie om met de opbrengst haar eigen begrafenis te betalen. Maar de verkoop liep zo goed, dat ze nu geld doneert voor kankeronderzoek aan het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis.” ### _Houdt u van die ontmoetingen?_ „Ja, absoluut. Als burgemeester is het een voorrecht om je te mogen bewegen tegen de hartslag van de samenleving aan. Als ik al die betrokken mensen zie die zorgen voor kwetsbaren, dan wil ik mijn werk als burgemeester ook heel goed doen.” ### _U bent in de gemeente Nijkerk opgegroeid. Maakt dat uw werk makkelijker of moeilijker?_ „Toen ik net burgemeester was, kreeg ik vaak te horen dat mensen het fijn vinden dat ik hier geboren ben. Ook al heb ik de afgelopen 25 jaar elders gewoond, ik ben hier niet zomaar een burgemeester, maar burgemeester Tinet. Regelmatig kom ik mensen tegen die ik nog ken van vroeger. Mijn beste jeugdvriendin, bijvoorbeeld. Als ik haar zie, geef ik haar een dikke knuffel. In die zin ben ik nog steeds de Tinet van toen. ” :::author_streamer 2::: ### _Wie is burgemeester Tinet?_ „Ik wil toegankelijk zijn en de waarde zien van ieder mens. Ik wil me zeker niet laten voorstaan op mijn ambt. Die houding kenmerkt mij, denk ik. Zo ben ik ook opgevoed. De slimste persoon die ik ooit gekend heb, was mijn vader, die boer was en geen bijzondere opleiding had gevolgd. Verder ben ik oprecht geïnteresseerd in iemands verhaal, wie diegene ook is. Gisteren was ik bijvoorbeeld bij een echtpaar dat ieder jaar een kerstdorp bouwt in zijn huis. Deze mensen vonden het zo waardevol dat ik kwam kijken naar hun werk. Ze bleken wekenlang gezocht te hebben naar een poppetje van een vrouwelijke burgemeester en waren helemaal verontwaardigd dat dat niet bestond. Toen hebben ze eigenhandig een poppetje verbouwd tot een vrouwelijke burgemeester. Dat raakt me.” ### _Waarom raakte u dat?_ „Dat is toch bijzonder, dat er mensen rondlopen die zo bezig zijn met de burgemeester van hun dorp, dat ze gewoon boos zijn dat er geen vrouwelijk burgemeesterspoppetje bestaat? Het is haast magisch wat je als burgemeester teweeg kunt brengen. Een honderdjarige, bijvoorbeeld, heeft alles al gezien en gehoord. Maar komt de burgemeester binnen, dan gaan de ogen twinkelen en krijgt de dag glans. Dat soort kleine dingen moet je koesteren in mijn ambt.” :::author_streamer 3::: ### _Er is wat u betreft geen baan zoals dit ambt?_ „Nee, dat denk ik niet. Dit is mijn droombaan, en dat is best eng. Nu ben ik wat ik altijd wilde worden, maar eigenlijk ben ik dat veel sneller geworden dan ik had gedacht. Ik heb nu geen enkel punt meer aan de horizon. Dat is heel gek. Want dat punt heb ik voor mijn burgemeesterschap altijd gehad.” ### _U bent 43. Werkt uw jonge leeftijd in uw voordeel of in uw nadeel?_ „Ik voel me niet heel jong. Dat komt ook doordat er best wat jonge burgemeesters zijn. Er is zelfs een appgroep voor jonge burgemeesters waar ik deel van uitmaak. Of daar een leeftijdsgrens aan zit?” Lachend: „Die wordt zo nu en dan overschreden, want de ouder wordende burgemeesters willen er niet uit. Ik vind mijn leeftijd geen handicap. Hij maakt dat ik dicht bij mezelf kan blijven, en bij het ambt. Mijn leeftijd geeft me flexibiliteit om te ontdekken hoe ik dit ambt wil invullen. Al ben ik me ervan bewust dat ik nog veel moet leren.” :::inline_image 1::: ### _Wat bijvoorbeeld?_ „Nijkerk is een heel mooie gemeente. Daardoor vergeet je soms over de grenzen heen te kijken. Maar als burgemeester moet je ook regionale samenwerkingen goed doorgronden. Hoe kun je elkaar als gemeenten versterken? Waar kun je subsidie binnenhalen voor je gemeente? Hoe kun je samen lobbyen voor een thema, bijvoorbeeld de ontwikkelingen rondom knooppunt Hoevelaken? Voor mij als boerendochter is het ook heel belangrijk om te bedenken hoe we onze boeren kunnen helpen. Daar kan ik alleen voor Nijkerk keuzes in maken, maar daar redden we het niet mee in het land.” ### _Heeft u veel contact met collega’s?_ „Soms klop ik aan bij andere burgemeesters om te vragen hoe ik iets het beste kan doen. Ook zit ik in twee burgemeesterskringen. Periodiek komen we samen om met elkaar te praten over wat er speelt in onze gemeenten. Daarnaast ondersteunen we elkaar. Er zijn burgemeesters die het soms moeilijk hebben in hun gemeenten. Delen wat dat als mens met je doet, kan eigenlijk alleen in alle veiligheid met collega’s.” ### _Waarin verschilt de politiek van de politie?_ „Een verschil is mijn eigen functie. Ik was bij de politie een manager. Maar als burgemeester mag je precies niets managen in de organisatie. Je kunt aangeven wat je nodig hebt en vragen hoe je het voor elkaar krijgt. Maar ik mag geen poppetjes van plek laten wisselen, bijvoorbeeld.” ### _Moet u daardoor vaak op uw tong bijten?_ „Ik ga vaak gesprekken aan met mezelf. „Tinet, dat is niet aan jou”, zeg ik dan tegen mijn spiegelbeeld. Soms heb ik toch iets gedaan of gezegd wat ik beter niet had kunnen doen. Dan bied ik meteen mijn excuses aan. Ik vind het belangrijk dat iedereen in zijn positie tot zijn recht komt. Dan moet ik als burgemeester niet op de stoel van een ander gaan zitten.” ### _U verhuisde vorig jaar vanuit de gemeente Zuidplas naar het platteland. Hoe was dat?_ „De verhuizing viel bij ons hele gezin in goede aarde. Het voordeel is dat ik hiervandaan kom, en dat mijn familie er nog woont. Onze drie kinderen zien hun oma’s nu vaker, want de ene woont in Amersfoort en de andere in Nijkerk. Ook het huis waar we wonen, kenden we al, want dat hebben we gekocht van mijn moeder. Toen ik solliciteerde, waren onze kinderen elf, dertien en vijftien jaar oud. De oudste vond het nog het moeilijkst om zijn vrienden te moeten achterlaten. De jongste twee zijn hier inmiddels geaard. Vaak gaan ze na het voetballen even bij oma eten, want die woont vlak bij het voetbalveld. Zelf voel ik me hier ook meer op mijn plek. Ik heb een geweldige tijd gehad in Zevenhuizen, het dorp waar we woonden. Maar hier ben ik geworteld. Hier voelde ik me vanaf dag één weer thuis.” :::inline_image 2::: ### _Mist u de reuring van de Randstad?_ „Nee. Wat ik wel mis, zijn de Surinaamse en Turkse eettentjes. Dat zeggen de kinderen ook. Laatst was ik bij een bijeenkomst waar ook een Surinaamse groep was. Ik heb hen vriendelijk opgeroepen te overwegen om een mooi restaurant te starten in Nijkerk. „Dat zouden we heel leuk vinden”, zei ik.” ### _Worden de kinderen weleens aangesproken op het feit dat u hun moeder bent?_ „Ja, vaak. Echt heel vaak. De vriendinnetjes van mijn dochter roepen op het voetbalveld bijvoorbeeld heel hard: „Dit is de dochter van de burgemeester!” Nu vinden onze kinderen het nog leuk. Ik hoop dat dat zo blijft. We proberen ze wel vast een bepaalde weerbaarheid mee te geven. Want op het moment dat ik impopulaire besluiten neem, is het een risico dat de kinderen daar ook op worden aangesproken.” Met een glimlach: „Zelf proberen we overigens ook weerbaarder te worden, voor het geval onze kinderen de grenzen gaan opzoeken en wij daarop aangesproken worden.” :::author_streamer 4::: ### _Wat heeft u meegenomen van uw verleden bij de politie wat bruikbaar is in uw ambt?_ „Als er geklaagd wordt over jongerenoverlast, ga ik naar die jongeren toe en praat ik met hen. Ik ga ook rustig het gesprek aan met demonstranten. Dat werkt over het algemeen beter dan met harde hand optreden, ook al moet dat soms ook. Ik ben niet naïef, maar een bepaalde naïviteit in het gesprek gebruik ik om dichter bij mensen te komen. Verder heeft mijn tijd bij de politie me veel geleerd over een wereld die niet mijn wereld is. Zeker in Rotterdam-West, waar in bepaalde wijken 80 procent van de mensen onder de armoedegrens leeft. Nijkerk is een welvarende gemeente, maar ook hier kennen we armoede en schrijnende situaties. Als je je daar niet bewust van bent, kun je er ook geen rekening mee houden.” ### _U bent burgemeester van een landelijke gemeente. Zou u burgemeester willen zijn van een grote stad?_ „Nijkerk past bij mij. Dat heeft te maken met de diversiteit van de kernen, die elk een eigen cultuur hebben. Ik vind het mateloos interessant om te zien hoe dorpen en steden zo dicht bij elkaar kunnen liggen en toch zo divers kunnen zijn. En, ook belangrijk: ik heb een geweldig college, een fantastische gemeenteraad en een gemeente waarvan ik veel houd. Veel mooier dan dit wordt het niet in burgemeestersland.” ### _Uw man was voorheen ook agent. Heeft u hem ontmoet bij de politie?_ „Nee. We hebben elkaar ontmoet toen we allebei een tussenjaar deden en bij de bioscoop in Amersfoort een baantje hadden. Mijn man is tijdens onze relatie begonnen bij de politie. Ik kwam daar vervolgens terecht als stagiair communicatie. Later werd ik, net als hij, agent. Ik wilde al lang de straat op, dus zei ik tegen mezelf: „Tinet, het is tijd dat je het blauw in gaat.” Ik heb ontslag genomen als woordvoerder en ben toen opnieuw aangenomen als agent.” :::inline_image 3::: ### _U heeft al redelijk wat banen gehad. Typeert dat u?_ „Ik schaak graag op verschillende borden. Daarom is dit werk ook zo fantastisch. Mijn moeder zegt weleens: „Je hebt op de markt gewerkt, in de bioscoop, als agent op straat en in de woordvoering. Al die banen komen samen in het ambt van burgemeester.”” ### _U bent ook kostwinner._ „Dat klopt. Mijn man is een aantal jaar geleden tijdens zijn werk als politieagent van achteren neergeslagen. In eerste instantie hadden we niet door wat dat met hem gedaan had. Maar het ging steeds slechter, tot hij niet meer inzetbaar was. Hij kan ook maar moeilijk functioneren in het gezin. De reden daarvoor is dat hij een beschadiging aan zijn hersenen heeft opgelopen, waardoor die niet goed samenwerken en hij een bepaalde prikkelverwerking mist. Hij is naar Amerika geweest voor een behandeling, maar beter dan dit wordt het niet. Als we tussen de mensen zijn, heeft hij nu dubbele gehoorbescherming op. Tegelijkertijd zijn we er dankbaar voor hoe het met hem gaat. Er is nog heel veel wat we wel kunnen. Zo heeft hij meegewerkt aan de oprichting van de Taskforce Onze Hulpverleners Veilig, die zich richt op de aanpak van agressie en geweld tegen hulpverleners. Onlangs is hij met me mee geweest naar een burgemeestersdiner, ook al moest hij daarvan dagenlang bijkomen. Weet je, elk huisje heeft zijn kruisje, dat heb ik bij de politie wel gezien. We zijn vooral dankbaar dat we nog samen zijn. Wij horen gewoon bij elkaar.” :::author_streamer 5::: ### _Heeft het u extra alert gemaakt op veiligheid van hulpverleners?_ „Daar vraag ik altijd aandacht voor. Ik geloof dat veiligheid van hulpverleners de basis is van de democratie. Op het moment dat zij hun werk niet meer kunnen doen, hebben we echt een uitdaging als samenleving. Ik ben overigens niet boos op degene die mijn man geslagen heeft. Het betreft een jongen met bepaalde verstandelijke vermogens. Hij zal in de toekomst vast nog wel een keer buiten zijn boekje gaan, want hij handelt op basis van emoties die hij niet kan reguleren. En dan gaat het mis. Het heeft geen zin om boos op hem te zijn.” ### _Bent u gelovig?_ „Ja, ik ben gelovig opgevoed en ben dat nog. Het christelijk geloof helpt mij, in die zin dat ik van daaruit ieder mens beschouw als van gelijke waarde. Het heeft me de opdracht meegegeven om te zorgen voor de ander en diens leven een beetje mooier te maken. Een religie die gebaseerd is op liefde is iets heel krachtigs.” ### _Helpt uw geloof u ook persoonlijk, of bij ambtelijke moeiten?_ „Het helpt me om te relativeren. Ik weet dat ik mijn werk niet alleen hoef te doen. Dat geeft heel veel rust. Ik weet en voelde dat er vanuit de kerken hier veel voor mij is gebeden in de eerste, drukke maanden. Dat gaf ook rust.” ### _U zei eens in een interview: „Mijn moeder heeft mij geleerd sterk te zijn.” Leg dat eens uit?_ „Toen ik twaalf was, is mijn vader overleden. Hij reed op zijn trekker en sloeg af, waarna hij werd aangereden en uit de trekker is geslagen. Mijn moeder stond er ineens alleen voor in de opvoeding en in het runnen van ons boerenbedrijf. Van dat laatste had ze precies nul verstand. Toch heeft ze ons, in alle moeiten en zorgen, door onze kwetsbare puberteit geleid, zonder dat we haar hebben horen klagen. Nu denk ik nog weleens: hoe heeft ze dat gedaan met vijf kinderen? Ik heb hierdoor al jong gezien dat je geen man hoeft te zijn om sterk te zijn. Ik leerde bovendien ook flexibel worden in het omgaan met pijn, in de lelijke dingen die op je pad komen. Op momenten dat er iets naars gebeurt, weet ik dat ik kan kiezen tussen omvallen of een schram oplopen en doorgaan. Zeuren heeft geen enkele zin.” :::kader 1::: :::kader 2:::

Tinet de Jonge: Hier ben ik niet zomaar een burgemeester

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Burgemeester Van Houdt: „Het ambt zit mij als een jas’’

Burgemeester Jan Nathan Rozendaal ziet zichzelf als reisgids voor raadsleden en burgers

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Tinet de Jonge: Hier ben ik niet zomaar een burgemeester

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Burgemeester Van Houdt: „Het ambt zit mij als een jas’’

Burgemeester Jan Nathan Rozendaal ziet zichzelf als reisgids voor raadsleden en burgers

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram