„Een goede naaister is niet per se een goede quiltster”

Even kijken de koeien nieuwsgierig op van hun hooi, als er een auto het erf opdraait. De deur van het atelier naast de boerderij gaat open, en een boomertje stuitert blaffend naar buiten voor een hartelijke begroeting, gevolgd door bazin Johanna van der Linde (58). Twee tellen later springt Ellis Wielink (54) –buurvrouw en trouwe medewerkster bij het quiltatelier– van haar fiets. Binnen wacht een wereld aan kleuren en motieven, voor handwerksters een ware ‘snoepwinkel’. Kasten volgestouwd met stofrollen. Mandjes waarin eindeloos veel zachte lapjes op kleur zijn gerangschikt. Volop materialen en attributen die je bij het quilten kunt gebruiken. En dan die kunstig gemaakte quilts aan de wanden. Inspiratie genoeg voor wie zich aan deze hobby waagt. ## Patchwork Quilten is een eeuwenoude techniek waarbij drie lagen stof met stiksteekjes op elkaar worden genaaid. De middelste laag bestaat uit een wattenachtige stof; de bovenste uit een patchwork van vakkundig aan elkaar gezette lapjes, waardoor deze doorgestikte deken heel decoratief kan zijn. Dit vereist wel zorgvuldig werken, het combineren van de goede kleuren en het kiezen van de juiste contrasten en patronen. In Zalk helpen ze je daarbij een eindje op weg. ## Poppenkleren Met poppen spelen deed Johanna als meisje niet veel, maar kleren voor die poppen maken, dat vond ze wél leuk. Het naaien werd haar met de paplepel ingegoten, vertelt ze. „Mijn moeder maakte soms kleding voor me en hield ook van haken en breien. Tijd was wel een dingetje. Ze was boerin en kwam er niet altijd aan toe, maar als het kon, zat ze graag achter haar naaimachine.” Dat wilde de kleine Johanna ook wel, maar aanvankelijk vond haar moeder haar te jong. Lachend: „Ik geloof dat ze haar naaimachine in gedachten al in rook zag opgaan. Maar toen ik een jaar of tien was, kreeg ik een eigen handnaaimachine.” Haar moeder gaf de eerste aanwijzingen, later volgden er naailessen en ten slotte de opleidingen voor costumière en coupeuse. Hoeveel Johanna ook van het naaien hield; dat ze er haar werk van zou kunnen maken, daarvan durfde ze toen nog niet te dromen. „Ik was bang dat ik levenslang in een of ander saai naaiatelier zou belanden. Dat zag ik niet zo zitten. Daarom koos ik voor de verpleging.” De liefde voor lapjes bleef, ook toen ze trouwde met de boer die haar hart veroverd had en hun oudste werd geboren. „Ik naaide kinderkleertjes, maar wilde ook weleens wat anders. In de handwerkbladen die ik gebruikte, stond soms een patroon voor een boxkleed of speelkleed, dat maakte ik dan.” :::author_streamer 1::: ## Pannenlap Bij een vriendin aan de keukentafel kreeg Johanna samen met enkele andere vrouwen haar eerste quiltles. „We maakten een pannenlap.” Johanna trekt een scheef gezicht. „Daar vond ik op zich niks aan, aan die pannenlap. Maar het werkproces, dat was echt heel leuk. Met quilten kun je namelijk alle kanten op. Het mooi verdelen van donkere en lichte kleuren over een oppervlakte spreekt me aan. En verder moet je heel secuur werken.” „Als je begint met een millimeter verschil, zit je aan het eind met een centimeter”, licht Ellis toe. „Bij het naaien van een rok hoeft dat niet zo erg te zijn, maar bij het quilten kom je dan niet meer uit. Een goede naaister is nog niet per se een goede quiltster.” Hoewel ze het werk in de verpleging nog steeds met plezier deed, besloot Johanna dat ze meer thuis wilde zijn voor haar –inmiddels drie– kinderen. Ze zocht naar een nieuwe uitdaging, dichter bij huis. „Tijdens de quiltles had ik al eens geroepen dat ik ooit een quiltwinkel wilde beginnen. Ik dacht ook na over een boerderijwinkel. Uiteindelijk ging ik bakmixen verkopen, en klompen en emaille. Ik maakte een zitje in de tuin, waar mensen koffie en thee konden drinken.” ## Workshops De boel werd gezellig aangekleed met spullen die Johanna zelf maakte en zo kwam de vraag van voorbijgangers of zij hun dat knutselen ook kon leren. „Er kwamen dus workshops bij, eerst vooral op het gebied van woondecoraties maken, met papier en verf bijvoorbeeld. Later specialiseerde ik me in quiltlessen en het verkopen van quiltmaterialen. :::photo_gallery 1::: De werkzaamheden groeiden, zodat ik Ellis vroeg of zij me wilde komen helpen. Ellis is heel creatief. Ik ben erg van het ontdekken en experimenteren; ik houd ervan nieuwe technieken en vaardigheden te leren. Ellis is meer van de lapjes en van het lesgeven. We vullen elkaar dus goed aan.” Ellis: „Ik ontwerp graag zelf quilts voor workshops en cursussen die bij ons worden gegeven. Daarnaast zijn er verschillende bee’s: quiltbijeenkomsten waar iedereen aan een eigen project werkt. De dames komen uit het hele land, van Zwijndrecht tot Arnhem of Sneek. Beginners moeten bij mij met de hand leren quilten, later werken we ook wel machinaal.” De enthousiaste uitdrukking op haar gezicht spreekt boekdelen. „Voorheen was ik administratief medewerkster, maar sinds ik deze workshops geef, heb ik nooit meer het gevoel dat ik werk. Het is mooi om te doen. Je kunt ondertussen een luisterend oor bieden en soms voel je je een halve maatschappelijk werkster; het is altijd gezellig.” :::author_streamer 2::: ## Saamhorigheid Johanna kan het ondertussen niet laten te blijven experimenteren, vertelt ze. „Mixed media is iets wat mij ook erg aanspreekt. Daarbij combineer je materialen en technieken. Plakken met stoffen vind ik bijvoorbeeld leuk; je kunt er mooie boekjes mee maken.” Ook in de webshop steekt ze veel tijd. Ellis helpt haar bij het verzenden van de vele stoffen, garens, handwerkpakketten en ‘gereedschappen’. Veel stoffen van De Lindehof hebben een klassieke, romantische uitstraling. Maar ook de landelijke rode en blauwe ruitjes zijn aanwezig. En allerlei boerderijstoffen met koeien, kippen en andere dieren van het boerenerf erop. „Een goedkope hobby is het quilten niet”, waarschuwt Johanna. „Een jaar of dertig geleden was het zelfs een elitehobby. Lapjes van goede kwaliteit zijn nu eenmaal duur. En vanwege de vele uren die er in een quilt gaan zitten, wil je ook geen stoffen gebruiken die al snel verkleuren of verslijten. Ik vind het daarom eigenlijk koopwaar die je moet zien en voelen, maar die mogelijkheid is niet voor iedereen weggelegd.” :::author_streamer 3::: Wie zelf naar Zalk kan komen om daar eigenhandig de stoffen te strelen en gezamenlijk aan de slag te gaan, handelt in elk geval in de geest van de Amish, die beroemd werden om hun quilts. Vijf jaar geleden bracht Johanna een bezoek aan een Amishgemeenschap in Amerika. „Net als koken en bakken hoort het quilten echt bij hun cultuur. Het gaat bij het quilten om het opzoeken van elkaar, het samenwerken en de gezelligheid. Die saamhorigheid zie je hier terug .” Met de inrichting van haar atelier onderstreept ze die sfeer. In een boerenkeukentje schenkt ze de koffie in rood-wit geblokte kommen; de koek die ze serveert, heeft ze zelf gebakken. Een hoek van de ruimte is nog altijd gevuld met koopwaar uit de boerderijwinkel. En een quiltster die zich even afzondert voor een sanitaire stop, belandt –geheel in stijl– op een nostalgische poepdoos. :::kader 1:::

„Een goede naaister is niet per se een goede quiltster”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Werken aan een wandkleed met emotionele waarde

Dit betekent klederdracht naaien voor Lummigje Smit uit Staphorst

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

„Een goede naaister is niet per se een goede quiltster”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Werken aan een wandkleed met emotionele waarde

Dit betekent klederdracht naaien voor Lummigje Smit uit Staphorst

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Meer Terdege

Over Terdege

Service & contact

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram