„Mijn vrouw stapte met een autodashboard de trein in”

Gebroederlijk staan ze in de showroom naast elkaar: Tesla’s, Volvo’s, Fords, Renaults en allerlei andere merken. Stuk voor stuk glimmend en blinkend – de banden pikzwart en met een piekfijn profiel. Gert van Leeuwen (73) zet zich neer op een bankje in de showroom. De plek is vertrouwd terrein voor hem. Nog steeds komt de oprichter van Van Leeuwen Auto’s zeker twee keer per week langs. Zoon Johan: „Hij blijft graag op de hoogte.” Het bedrijf is zijn kindje. Hij had in 1974 nog een paar jaar werkervaring als monteur toen hij op zijn 21e besloot dat het tijd werd om voor zichzelf te beginnen. Waarom hij graag een eigen bedrijf wilde? „Geen idee. Eigenwijsheid, denk ik. Ik begon met niks. Eerst zat ik in een schuurtje in Dodewaard en daarna in de voormalige bakkerij van mijn schoonvader in Opheusden. Maar dat maakte niet uit: ik was eigen baas en had zin in het werk.” Voor het opstarten was geld nodig, wat er nauwelijks was. „Een eigen auto had ik bijvoorbeeld niet. Mijn vrouw ging met de trein naar Arnhem om onderdelen te halen.” Lachend: „Zo is ze eens met een dashboard in de trein gestapt.” Johan: „Die dashboards waren wat kleiner dan nu, natuurlijk.” Mathijs: „Maar je staat er toch van te kijken als een vrouw met zo’n ding onder haar arm de trein binnenkomt.” :::author_streamer 1::: ## Gunning Hij moest het de eerste tijd vooral hebben van mond-tot-mondreclame en gunning in Dodewaard. „Want een dorp verderop kenden ze me niet.” Beetje bij beetje bouwde hij zijn bedrijf uit. Reparaties, onderhoud, schadeherstel en autoverkoop: niets is hem te gek. Of het altijd van een leien dakje ging? Lachend: „Ik heb legio fouten gemaakt. Ik herinner me dat er iemand kwam met een heel jong Opel Kadettje, met maar 2000 kilometer op de teller. Ik weet niet waarom, maar ik kreeg de koplampen van die auto niet helemaal recht. Telkens als ik die wagen zag rijden, viel het me weer op.” :::inline_image 1::: Johan: „Je hebt toch ook ooit eens een auto uit Apeldoorn moeten slepen naar Kesteren?” Gert: „Daar zat een flink gat in. Het was winter en ik weet nog dat ik helemaal verkleumd was toen ik thuiskwam.” Zijn eigen eerste auto was een oude Volvo, die hij kocht van een handelaartje. De auto was van een arts uit Wageningen geweest. Gert: „De handelaar vroeg er 1500 gulden voor. Zo’n bedrag had ik niet, maar dat vertelde ik hem natuurlijk niet. De wagen stond in Elst, dik onder het stof. De handelaar had ’m geruild voor een grasmaaier. Ik bood 500 gulden. Dat accepteerde de man niet, dus ik ging weer naar huis. Enkele weken later had ik een klant die z’n auto in elkaar had gereden, dus ik had onderdelen nodig. Ik heb de Volvo uiteindelijk voor 600 gulden kunnen kopen. Hij liep niet meer zo goed, dus ik heb de auto in Elst eerst aan de praat gekregen en ben er toen mee naar Dodewaard gereden. Gedurende de rit begon de motor steeds beter te lopen. IToen ik thuiskwam, dacht ik: die ga ik niet slopen.” De wagen reed een tijd heerlijk. Totdat Gert er twee jaar later een ongeluk mee kreeg. Hij kwam er zelf goed vanaf, maar dat was het einde van de Volvo. ## Strak naast elkaar De zeven kinderen van Gert en zijn vrouw groeiden op naast en met het bedrijf van hun ouders. Mathijs, Johan en hun drie broers hielpen van jongs af aan mee. De vloer aanvegen, auto’s wassen en op zaterdagmiddag de auto’s naar binnen rijden. Mathijs: „Ze moesten strak naast elkaar staan.” Gert: „Zodat we ze, in geval van brand, snel de werkplaats uit zouden kunnen rijden.” Mathijs: „Inparkeren en exact rijden konden we als de beste, ook al hadden we nog geen rijbewijs. Aan het verkeer deelnemen is wat anders.” Johan: „Dat deden we ook, jij meer dan ik.” Gert, met een knipoog: „Daar weet ik niets van.” Als er in 1995 een overstroming dreigt te komen in Kesteren, worden de jongens ingeschakeld om de auto’s in veiligheid te brengen, de Rijn over. Johan: „Ik was toen veertien.” Gert: „De politie stond bij de brug al het verkeer te regelen. Komen er van die jochies aanrijden in auto’s. Er werd niets van gezegd, maar spannend was het wel.” Of er weleens iets misging door dat autorijden op jonge leeftijd? Gert tegen Mathijs: „Weet je nog die keer dat je een auto netjes onder de luifel had gezet? Hij stond alleen niet op de handrem en rolde zo naar een andere auto toe.” Johan, lachend: „Maar technisch gezien reed Mathijs toen niet.” :::author_streamer 2::: Gert tegen Johan: „En jij dan. Toen je drie jaar oud was, hadden we een splinternieuwe auto klaarstaan voor een klant. Het was ’s morgens, rond koffietijd. Ineens hoorden we een knal. We zijn de werkplaats ingelopen. Ik zag gelijk dat de nieuwe auto van zijn plek stond. Wat bleek? Jij had ’m gestart, waarna hij was gaan rijden en tegen de muur van de showroom botste. De hele voorkant van die gloednieuwe auto zat in elkaar.” Johan: „Jullie hebben mij toen toch bij de buren gevonden?” Gert: „Ja, je was op de vlucht.” ## Boer Het was geen vanzelfsprekendheid dat beide broers de zaak van hun ouders zouden overnemen. Mathijs: „Ik wilde tot mijn tienertijd boer worden.” Johan: „En ik vond vrachtwagens mooi en wilde op een afsleepwagen rijden.” Toen ze op de middelbare school een keuze moesten maken, kroop het bloed waar het niet gaan kan. Ze kozen, evenals hun drie broers, voor autotechniek, om daarna in Driebergen de studie automotive management te gaan doen. Mathijs: „Inmiddels zijn Johan en ik de enige twee die nog in deze branche werken.” :::inline_image 2::: Waarom ze toch in hun vaders voetsporen zijn getreden? Mathijs, met een ernstig gezicht: „Dat vond ik mijn verantwoordelijkheid als oudste.” Zijn vader en broer barsten in lachen uit. Gert: „Stop maar met kletsen.” Mathijs, gemeend dit keer: „Ik groeide met het bedrijf op en vond het werk leuk. Vooral het stukje bedrijfsvoering, ondernemerschap en de omgang met personeel en klanten. Het gaat me minder om de auto’s.” Johan: „We hebben weleens gezegd: Als pa een restaurant had gehad, hadden we het net zo goed leuk gevonden om dat over te nemen. Het gaat ons vooral om de mensen.” ## Obama De broers kwamen rond de eeuwwisseling bij hun vader in dienst. Mathijs als eerste, Johan een aantal jaar later. Eerst waren ze manusje-van-alles, later kwamen ze op een vaste plek in het bedrijf terecht. Gert: „Ze moesten van mij na hun opleiding drie jaar bij een ander werken en daarna drie jaar bij mij, voordat ze mochten instappen als aandeelhouder. Dat was een stukje bescherming richting het bedrijf en de andere kinderen. Als ze na die zes jaar nog steeds met elkaar en met mij door een deur konden, waren ze welkom.” De twee werden door die zes proefjaren niet afgeschrikt en vonden al snel een plek in het bedrijf van pa en ma. In de jaren die volgden, maakten ze de nodige grote ontwikkelingen mee. Mathijs: „De komst van internet, bijvoorbeeld. Voor die tijd waren we een dorpsgarage. Door internet gingen onze klanten zich landelijk oriënteren. Andersom kwamen er mensen vanuit het hele land bij ons. Dat was een verschuiving waar we aan moesten wennen. Zo zijn er meer ontwikkelingen geweest die een bedreiging leken, maar ook kansen boden.” :::author_streamer 3::: Gert: „De komst van elektrische auto’s was ook een verandering. We hadden hier in 2009 een open dag georganiseerd met twee elektrische auto’s: een Mini en een Thor. De burgemeester en zijn vrouw deden de openingsrit. Hij in de Thor, zij in de Mini. Vanaf hier zouden de auto’s vervolgens naar Amerika gaan, de Mini zelfs naar president Obama. Ik zei tegen de vrouw van de burgemeester: „U bent Obama vóór geweest.” ## Tesla Als in 2012 de eerste Tesla’s aangekocht kunnen worden, springen Gert en zijn zoons daarop in, waardoor ze in 2013 als eerste autobedrijf in Nederland Tesla’s op voorraad hebben staan. Dat blijkt een gouden greep. „Ze gingen als warme broodjes over de toonbank.” :::inline_image 3::: Tesla Nederland neemt contact op met de Van Leeuwens. Of ze interesse hebben in een aantal Tesla’s die na reservering niet zijn opgehaald door de geïnteresseerden? Dat is geen vraag. Mathijs: „In totaal hebben we er dat jaar 46 verkocht.” Johan: „Het jaar erna belde een collega: iemand wilde zijn Tesla inruilen, maar het bedrijf wist niet wat het ermee aan moest. Of wij er wat mee konden?” Mathijs: „Dat laat zien hoe terughoudend de markt die eerste periode was als het ging om elektrische auto’s.” Johan: „Zelfs autoveilingen wilden er niets mee. Deze auto’s waren nog onbekend terrein.” In 2015 herhalen ze hetzelfde trucje als in 2013, door 146 hybride Volkswagen Passats aan te schaffen, die eveneens zo verkocht zijn. :::author_streamer 4::: ## Overname In 2020 namen de broers de aandelen in het bedrijf over van hun ouders. Gert: „Ik was altijd bezig met de zaak. Maar in 2019 kreeg ik een longontsteking en moest ik gedwongen rust nemen. Toen vroeg ik me af: werk ik om te leven, of leef ik om te werken? Daarna kreeg ik de rust om de zaak over te dragen aan de jongens. Daar heb ik nooit spijt van gehad. Alleen toen corona uitbrak, kreeg ik even buikpijn. Ik dacht: wat heb ik de kinderen aangedaan?” Het bedrijf is sindsdien verder gegroeid. In 2021 zetten Johan en Mathijs een brancheopleiding op in Huissen en begonnen ze met een schadeherstelbedrijf in Emmen en een botenshowroom pal naast hun autobedrijf. Mathijs: „Dat laatste hebben we gedaan als verbreding van onze activiteiten en spreiding van de risio’s.” Hoe de mannen het vinden om het bedrijf van hun ouders voort te zetten? Mathijs: „Het feit dat je het met elkaar doet, maakt het leuk. Successen vieren we met z’n allen. Spanningen delen we; je weet dat je er dan niet alleen van wakker ligt.” Johan: „Dat we een familiebedrijf zijn, merken we ook aan de band met het personeel.” Mathijs: „Hier lopen medewerkers rond die al net zo lang in dienst zijn als wij. We zijn met hen opgegroeid en hebben hen zien trouwen.” :::author_streamer 5::: Gert blijft op de achtergrond betrokken bij het bedrijf. Johan: „Hij haalt bijvoorbeeld de auto’s op die ik voor onze klanten in Duitsland koop.” Of er na hen ook weer een generatie Van Leeuwens aan het roer van het autobedrijf zal staan? Dat is nog onbekend. Mathijs: „Ik sta er heel rationeel in. Bij mijn ouders was er meer emotionele betrokkenheid bij het bedrijf dan bij ons. Natuurlijk ligt ons hart hier ook, maar voor een tweede generatie is dat toch anders dan voor de eerste.”

„Mijn vrouw stapte met een autodashboard de trein in”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Rietdekkersfamilie Van Dijk: „Elk hoekje moet chic de friemel zijn”

Familiebedrijf | Van der Jagt Groep

Coen en Hannah Speksnijder: niet voor één gat te vangen

Meer over

Impressie van Terdege
op Instagram

Thema's

Volg ons

„Mijn vrouw stapte met een autodashboard de trein in”

Wat vond je van dit artikel?

Lees meer

Rietdekkersfamilie Van Dijk: „Elk hoekje moet chic de friemel zijn”

Familiebedrijf | Van der Jagt Groep

Coen en Hannah Speksnijder: niet voor één gat te vangen

Ontvang onze nieuwsbrief

Meer over

Impressie van Terdege op Instagram

Thema's

Volg ons

Impressie van Terdege
op Instagram